بيماري رواني وسواس

وسواس بيماري رواني شايعي است كه در آن، افكار ناخوشايند به طور دائم در درون فرد ايجاد مزاحمت مي‌كند و باعث ادامه برخي حركات يا اعمال مستمر و تكراري مي‌شود؛ به گونه‌اي كه اختيار و اراده را از بيمار سلب مي‌كند و او را به انجام رفتاري برخلاف ميل و خواست خودش وامي‌دارد؛ هرچند كه او به بيهودگي كار يا افكار خويش آگاه است.
ريشه بيماري وسواس، اضطراب است و اين اختلال وسواسي به 2 شكل فكر و عمل وسواسي ديده مي‌شود. در بررسي وضعيت رواني، علائم افسردگي حدود 50 درصد در بيماران يافت مي‌شود.
فكر وسواسي موجب افزايش اضطراب شخصي مي‌شود و عمل وسواسي، اضطراب شخص را كاهش مي‌دهد، ولي وقتي فرد در مقابل انجام عمل وسواسي مقاومت مي‌كند، اضطرابش افزايش مي‌يابد.
وسواس تا اندازه‌اي در همه افراد بشر وجود دارد و به صورت شك و ترديد، عدم قدرت در تمركز فكري فراموشي و گاهي كم‌خوابي ظاهر مي‌شود.
افكار وسواسي وقت‌گير بوده و در برنامه معمول شخص، فعاليت‌هاي اجتماعي و روابط با دوستان مشكل ايجاد مي‌كند. ميزان شيوع اختلال وسواسي 2 تا 3 درصد است. در بزرگسالان ابتلاي زن و مرد يكسان است، اما در حوالي بلوغ نوجوان‌هاي پسر بيشتر به اين اختلال مبتلا مي‌شوند.
ميانگين سن شروع حدود 20 سالگي است؛ هرچند در مردان سن شروع كمي پايين‌تر است، اما در زنان حدود22 سالگي است. در اكثر بيماران، علائم قبل از 25 سالگي شروع مي‌شود و در كمتر از 15درصد موارد، شروع علائم پس از 35 سالگي است.
ميزان ابتلا به وسواس در افراد مجرد بيشتر از افراد متاهل است و سياهپوستان كمتر از سفيدپوستان به آن مبتلا مي‌شوند.
وسواس در كودكان نيز مشاهده مي‌شود و علائم آن لجبازي، تكرار كلمات و رفتارهاي خشن، تظاهراتي از اختلال وسواس در كودكان است.

وسواس، اختلال شخصيتي

به گفته روانشناسان، اختلال شخصيتي و اضطراب 2 اختلال مهم وسواس در روانپزشكي است كه اختلال اضطرابي در هر زماني رخ مي‌دهد، اما اختلال شخصيتي قبل از سن 18 سالگي شكل گرفته و بتدريج جزو خصوصيات فرد مي‌شود. وسواس، اختلال افكار، انديشه‌ها و تصورات فرد است كه به صورت تكرارشونده و عودكننده ايجاد مي‌شود و رنج و ناراحتي بيمار را به دنبال داشته و در عملكرد فرد در زمينه شغلي، تحصيلي و خانوادگي، اختلال ايجاد مي‌كند.
فرد مبتلا به وسواس براي خنثي كردن تفكرات و تصورات ناراحت‌كننده، اقداماتي را انجام مي‌دهد كه به <اجبار> موسوم بوده و اگر اين كارها را انجام ندهد، فرد دچار نگراني و اضطراب مي‌شود.
فرد وسواسي، نظم‌هاي خاص و بيش از حد را در انجام كارها ايجاد مي‌كند و وقت زيادي را صرف كارهاي تكراري كرده كه اين امر كندي اعمال آنان را به دنبال دارد. تمسخر و سرزنش افراد وسواسي، بيماري آنان را تشديد كرده و موجب اضطراب آنان مي‌شود.
شيوع اين بيماري در 2 تا 3 درصد افراد جامعه است و در اغلب مردم جوامع و سنين مختلف حتي 2سالگي نيز ديده مي‌شود. سن 19 تا 22 سالگي، شايع‌ترين سن بروز اين بيماري است و در دوره نوجواني در مردان زودتر شروع مي‌شود؛ در حالي كه اين بيماري در سنين ميانسالي بيشتر در زنان مشاهده شده است و زمينه ارثي نيز ممكن است در بروز وسواس نقش داشته باشد، اما بيشتر در اثر يادگيري از پدر و مادر ايجاد مي‌شود.

وسواس فكري

وسواس يك فكر، انديشه، احساس يا رفتاري عودكننده و مزاحم است كه دائم تكرار شده و در نهايت منجر به اختلال در عملكرد حوزه‌هاي خانوادگي، اجتماعي، شغلي، تحصيلي يا روابط بين‌فردي مي‌شود.
دكتر اميد رضايي، متخصص اعصاب و روان از وسواس به عنوان اختلال وسواسي جبري ياد مي‌كند؛ وسواس، بخش فكري اين اختلال است و اجبار، بخش رفتاري آن را تشكيل مي‌دهد.
اين متخصص اعصاب و روان در توضيح عوامل موثر در شكل‌گيري اختلال وسواس مي‌گويد: شكل‌گيري اين اختلال، ريشه در 3 حوزه دارد؛ حوزه بيولوژيك يا زيست‌شناختي كه معمولا توسط ژن‌ها از والدين منتقل مي‌شود. مسائل روانشناختي و اتفاقات رواني مانند مشكلات خانوادگي و در نهايت حوزه مسائل اجتماعي كه شامل اتفاقات اجتماعي تاثيرگذار بر فرد است.
وي با بيان اين كه وسواس، يكي از بيماري‌هاي اعصاب و روان است كه تا مدت‌ها توسط خود فرد و خانواده وي تحمل شده و در نهايت براي درمان به پزشك مراجعه مي‌شود، ادامه مي‌دهد: حدود نيمي از افراد مبتلا ابتدا به پزشكاني غير از روانپزشك مراجعه كرده و سپس به مراكز روانپزشكي ارجاع داده مي‌شوند.
در وسواس ذهني، يك فكر مزاحم در ذهن فرد مبتلا شكل گرفته و به دنبال آن فرد به طور مكرر به انجام اعمالي در اين زمينه اقدام كرده تا آنجا كه آن فكر مزاحم به يك رفتار تكراري و ناراحت‌كننده تبديل مي‌شود. به عنوان مثال، فرد در ذهن خود مي‌پندارد كه اتفاق ناگواري در پيش است. پس از گذشت مدتي به اين نتيجه مي‌رسد كه انجام رفتاري منجر به كاهش اين ناراحتي و رفع خطر مي‌شود. در اين مرحله وسواس رفتاري به دنبال وسواس ذهني شكل مي‌گيرد كه گاهي ممكن است فرد با رغبت به انجام آن اقدام كند؛ اين در حالي است كه بسياري از مواقع به انجام آن تمايل ندارد، اما اختلال وسواس، وي را ملزم به انجام آن عمل مي‌كند.

با وسواسي‌ها چه كنيم؟

برخورد با اين بيماران بايد توام با آرامش باشد؛ به طوري كه نبايد آنان را مجبور به ترك وسواس كرد؛ بلكه اين امر بايد با اختيار بيمار صورت گيرد.
وسواس بيماري عود‌كننده است كه پس از درمان در اثر استرس يا فشارهاي رواني بروز مي‌كند.
وسواس داراي عوارض جسماني است؛ به طوري كه بيمار با شستشوي زياد و مصرف مواد شوينده، دچار آسيب‌هاي پوستي مي‌شود يا در اثر زياد مسواك زدن به دهانه و لثه خويش صدمه بزند. اطرافيان بيمار وسواسي بايد با وي با آرامش برخورد كنند و با تمايل بيمار، او را به روانپزشك ارجاع دهند.
از طرفي خانواده هم مي‌تواند باعث ايجاد وسواس شده و هم مي‌تواند از آن تاثير گرفته، متشنج شده و به اختلال عملكرد دچار شود. بنابراين براي درمان وسواس و رفع آسيب‌هاي ناشي از آن بايد علت ايجادكننده آن از بين برود.
در گذشته براي درمان وسواس عمدتا از درمان‌هاي روانكاوانه استفاده مي‌شد، اما پس از پيشرفت علوم و مشخص شدن اين موضوع كه ريشه‌ وسواس در عدم تعادلات مواد شيميايي درون مغز است، رويكرد عمده درمان به سمت دارو پيش رفت. در حال حاضر مفيدترين درمان براي وسواس، رويكردي مبتني بر تركيب دارودرماني و روان‌درماني است.
در وسواس‌هاي آلودگي و وسواس نجاست و پاكي، تركيبي از دارودرماني و رفتاردرماني، موثرترين رويكرددرماني شناخته شده است.
چنانچه با تجويز دارو و برگزاري جلسات رفتاردرماني در روند درمان نارضايتي مشاهده شد، اقدامات لازم درخصوص داروها صورت گرفته و داروها به شكلي تنظيم مي‌شوند كه بيمار احساس آرامش و راحتي داشته و علائم بيماري كاهش يابد. همچنين بنابر صلاحديد و قضاوت باليني روان‌درمانگر، فواصل جلسات ملاقات با بيمار تنظيم مي‌شود تا بتدريج با بهبود و درمان قطعي بيماري، ملاقات بيمار با روان‌‌درمانگر كاهش پيدا كند.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار