
خون از مايع لزجي به نام پلاسما و ياخته هاي شناور آن كه توسط مغز استخوان توليد مي شود، تشكيل شده است. مغز استخوان ماده اي نرم و اسفنجي شكل است كه داخل استخوانها يافت مي شود. اين ماده حاوي ياخته هايي است كه ياخته هاي مادر يا سلول پايه (Stem cell) ناميده مي شود و وظيفه آنها توليد ياخته هاي خوني است.
سه نوع ياخته خوني وجود دارد:
- گويچه هاي سفيد خون (گلبولهاي سفيد) كه كار دفاع بدن در مقابل عوامل خارجي را برعهده دارند.
- گويچه هاي قرمز خون (گلبولهاي قرمز خون) كه اكسيژن را به بافتها حمل و فرآورده هاي زايد را از اندامها و بافتها جمع آوري مي كنند.
- پلاكتها كه وظيفه انعقاد خون و جلوگيري از خونريزي را بر عهده دارند.
سرطان خون (لوسمي) نوعي بيماري پيشرونده و بدخيم اعضاي خون ساز بدن است كه با تكثير و تكامل ناقص گويچه هاي سفيد خون و پيش سازهاي آن در خون و مغز استخوان ايجاد مي شود.
لوسمي يا لوكمي(leukemia) ريشه در زبان لاتين به معناي «خون سفيد» دارد و فرآيند تكثير، خون سازي و ايمني طبيعي بدن را مختل مي كند. اجتماع اين ياخته هاي سرطاني در خارج از مغز استخوان، موجب تشكيل توده هايي در اندامهاي حياتي بدن نظير مغز و يا بزرگ شدن غده هاي لنفاوي، طحال، كبد و ناهنجاري عملكرد اندامهاي حياتي بدن مي شوند.
لوسمي شايع ترين سرطان كودكان در جهان است.
لوسمي بر اساس طيف، شدت و سرعت پيشرفت روند بيماري به دو دسته حاد (acute) و مزمن (chronic) تعريف مي شود.
1- لوسمي حاد، رشد سريع همراه با تعداد زيادي گويچه هاي سفيد نارس است و مدت فاصله زماني بين شروع بيماري و گسترش دامنه آن بسيار كوتاه است.
2- لوسمي مزمن، رشد آهسته همراه با تعداد بيشتري ياخته هاي سرطاني بالغ تر است و مدت زمان طولاني تا بروز علايم باليني آن دارد.
لوسمي نيز با توجه به نوع ياخته موجود در بافت مغز استخوان كه دچار تراريختي و سرطان شده است، تعريف مي شود و اشكال مختلفي از اين نوع سرطان وجود دارد كه هر كدام نشانه ها و عوارض خاص خود را دارند. لوسمي بر اساس نوع گويچه سفيد خون كه دچار تراريختگي و سرطان شده، به دو دسته تقسيم مي شود:
- لنفوئيدي (lymphocytic) يا لنفوبلاستي (lymphoblastic)
- ميلوئيدي (myelogenous)
با توجه به اين طبقه بندي، شايع ترين اشكال لوسمي بر اساس سرعت پيشرفت روند بيماري و نوع گويچه سفيد خون كه دچار تراريختگي و سرطان شده، به چهار گروه تقسيم مي شود كه عبارتند از:
1- لوسمي لنفوئيدي يا لنفوبلاستي حاد: لوسمي لنفوبلاستي حاد بيماريي است كه در آن تعداد بسيار زيادي از گويچه هاي سفيد خون كه عامل دفاع بدن در مقابل عوامل خارجي هستند و «لنفوسيت» ناميده مي شوند و هنوز به طور كامل تكامل نيافته اند، دچار اختلال شده و به طور فزاينده اي در خون محيطي و مغز استخوان يافت مي شوند. علاوه بر اين، تجمع اين ياخته ها در بافتهاي لنفاوي باعث بزرگ شدن اين اندامها مي شود. ازدياد لنفوسيتها نيز به كاهش تعداد ساير ياخته هاي خوني مانند گويچه هاي قرمز و پلاكتها منجر شده و اين عدم تعادل ياخته هاي خوني به كم خوني، خونريزي و عدم انعقاد خون منجر مي شود. مدت فاصله زماني بين شروع بيماري و گسترش دامنه آن بسيار سريع و كوتاه است. لوسمي لنفوبلاستي حاد، شايع ترين نوع لوسمي در كودكان است كه اغلب در كودكان بين سنين 2 تا 6 سال تظاهر مي كند. گروه سني ديگري كه در مقابل اين بيماري بيش از بقيه آسيب پذيرند، افراد بالاي 75 سال را تشكيل مي دهند.
2- لوسمي ميلوئيدي حاد: تراريختگي ياخته هاي «ميلوئيد» گويچه هاي سفيد خون است كه فرآيند تكثير و خون سازي و ايمني طبيعي بدن را مختل مي كند. اين نوع سرطان داراي چندين زيرگونه است و ميانگين سن ابتلا به آن 64 سال مي باشد. اين نوع لوسمي در مقايسه با لوسمي لنفوسيتي حاد كمتر در كودكان ديده مي شود، اما كودكان مبتلا به سندرم دان در سه سال ابتدايي زندگي استعداد بيشتري براي ابتلا به آن دارند.
3- لوسمي لنفوئيدي مزمن: شايع ترين نوع لوسمي بزرگسالان است. طيف رشد و پيشرفت اين نوع لوسمي بسيار كند و آهسته است و اغلب در افراد سالمند تظاهر مي كند. ميانگين سن بروز لوسمي لنفوئيدي مزمن 60 سال است و ابتلا به آن در سنين پايين تر از 30 سال بسيار غيرطبيعي و در كودكان بسيار نادر است. اين نوع لوسمي در مردان بالاي 50 سال شايع تر است و اغلب به طور تصادفي و هنگام معاينات و آزمايش معمولي خون كه افراد براي تشخيص بيماريهاي ديگر انجام مي دهند، تشخيص داده مي شود.
4- لوسمي 4- لوسمي ميلوئيدي مزمن: اين نوع لوسمي يك بيماري اكتسابي ناشي از يك نوع ناهنجاري در كروموزم 22 ياخته هاي مغز استخوان است. لوسمي ميلوئيدي مزمن در مردان بين سنين 40 تا 60 سال شايع تر است و افرادي كه تحت تشعشعات يونيزه و يا تماس با بنزين و مشتقات آن قرار داشته اند، بيشتر در معرض خطر ابتلا به آن هستند.