الزامات فرهنگي

فرهنگ ما جوهره هستي و ذات زندگي است. حقيقتي است كه انسان را اصحاب هويت و شخصيت مي نمايد، شيوه زندگي و رفتار يك اجتماع را در تطور تاريخي تعيين مي كند و عامل انسان ساز و در برگيرنده ويژگي هاي مادي و معنوي است.

فرهنگ مجموعه اي است از آداب و رسوم ، عقايد و افكار ، پندارها و باورها، گفتارها و كردارها ، ابداعات و اختراعات ، هنجارها و اعتقادات ، هنر و ادبيات كه طي زمان در جامعه شكل گرفته و از نسلي به نسل ديگر منتقل شده و عموم اعضاي جامعه آنها را به صورت عادت به منصه ظهور مي رسانند.اگر از خلقيات منفي و مثبت ، روحيه مشاركت جويي و گريز از مشاركت ، سلطه پذيري و سلطه طلبي هويت يابي يا بي هويتي ، قانون گرايي و بي اعتنايي به قانون ، آزادي طلبي و خودسانسوري ، حريت و حق طلبي و... در جامعه اي سخن رانده مي شود بي شك ارتباط مستقيم و معناداري با فرهنگ دارد. انقلاب اسلامي بزرگترين تجلي و جلوه آن «فرهنگي بودن» است.
به عبارتي با انقلاب سياسي در 22 بهمن 57 رژيم سلطنتي با رهبري حضرت امام خميني (ره) و مشاركت مردم سقوط كرد و بنيان هاي جديد انقلابي مردمي در ايران پس از انقلاب پايه گذاري شد اما گويي همپا و همسنگ با آن ، معمار كبير انقلاب اسلامي از «انقلاب فرهنگي» سخن گفت و ترجمان آن را در عرصه بين المللي صدور ارزش ها و مفاهيم انقلاب و در عرصه داخلي دگرگوني و تحول در انديشه ها ، ساختارها و تار و پود جامعه انقلاب تعريف كرد و براي تحقق آن «ستاد» و سپس «شوراي عالي انقلاب فرهنگي» را با حضور سران قواي سه گانه تشكيل داد. امام راحل عظيم الشان در بياني ماندگار فرمود: «كليد سعادت و شقاوت يك ملت در دست فرهنگيان است ، اگر فرهنگ اصلاح شود مملكت اصلاح مي شود.» اما چرا با اين همه اهميت و جايگاه تحول در خور شان و منزلت انقلاب در حوزه فرهنگ صورت نگرفته است.
واكاوي دلايل اين مهم در شرايط كنوني كه رهبر فرزانه انقلاب اسلامي «رفع مظلوميت از بخش مظلوم فرهنگ» را از «دولت اصولگرا، پرتلاش و مردمي» مطالبه كرده اند يك ضرورت تاريخي دارد. بر اين باورم كه راهكار عملي براي توجه به رهنمود رهبر فرزانه ، تحقق آرمان هاي حضرت امام خميني (ره) و گام برداشتن عملي براي ارتقاء و منزلت بخشي به فرهنگ مستلزم لوازمي است كه اهم آنها به شرح زير است :
يكم : تغيير رويكرد در نظام برنامه ريزي كشور:
اگر خواهان اولويت بخشي به فرهنگ هستيم بايد رويكردها ، راهبردها و استراتژي ها را عوض كنيم.هيچ كدام از دولت هاي پس از انقلاب در برنامه هاي خود به خصوص در ايام انتخابات و يا اخذ اعتماد از مجلس شوراي اسلامي از اولويت فرهنگ در برنامه هاي خود سخن نگفته اند، و اين در حالي است كه همگي آنان از عناصر فرهنگي تبليغي نظام بوده اند. همچنين است تخصيص بودجه و اعتبارات در دولت هاي گذشته و حال.
مقايسه تطبيقي وضعيت بودجه و اعتبارات سه نهاد مهم و اصلي در حوزه فرهنگ (سازمان تبليغات ، وزارت ارشاد و صداوسيما) ، از سال 68 تا 86 نشان مي دهد سهم بخش فرهنگ ، ارتباطات ، اطلاع رساني و تبليغات از بودجه كل دولت كمتر از 5 درصد را به خود اختصاص مي دهد. نكته مهم آن كه اين رقم ، بودجه جاري و عمراني دستگاه ها را نيز شامل مي شود. بالاخره درباره سازمان صدا و سيما در سال 86 فقط بالغ بر 130 ميليارد تومان پيش بيني دولت از محل درآمد آگهي ها براي رسانه ملي است نه اين كه اعتبار آن به سر جم رسانه در نظام بودجه ريزي كشور چون ساير دستگاه ها تامين شده باشد. پس راه حل اين است كه دولت نهم در لايحه تقديمي بودجه سال 87 به مجلس شوراي اسلامي حداقل به ميزان 3 برابر فعلي به اعتبارات دستگاه هاي فرهنگي بيفزايد. اين گام اول را دولت و مجلس بايد محكم بردارند.
دوم : كارآمدتر شدن نهادها و مجامع ذي ربط در حوزه فرهنگ :
بي شك كمتر نهادي چون شوراي عالي انقلاب فرهنگي به كرات مورد تاكيد و سفارش حضرت امام خميني (ره) و رهبر گرانقدر بوده است. اين شورا به رغم برخي خدمات از كارآمدي لازم و مورد انتظار برخوردار نيست و تاثيرگذاري آن به عنوان «مرجع» و «فصل الخطاب» در حوزه فرهنگ ، هنر ، تبليغات و اطلاع رساني مغفول است. بازمهندسي وظايف ، ماموريت هاو تركيب و ساختار آن در عرصه كنوني يك ضرورت است.
تدوين استراتژي فرهنگي در آستانه ورود به دهه سوم انقلاب و عملياتي كردن آن همپاي سند چشم انداز يك اصل انكارناپذير است و بالاخره در بازمهندسي حوزه فرهنگ ادغام ، انحلال و حذف دستگاه هاي موازي نياز مبرم كنوني است. برابر آمار بيش از 30 نهاد ، دستگاه و سازمان كه عنوان «فرهنگ و تبليغات ديني » را همراه دارند در كشور وجود دارد كه بود يا نبود برخي از آنها مشكلي را به وجود نمي آورد.
سوم : درباره رسانه ملي :
واقعيت آن است كه امروز اگر ما از رسانه ملي سخن مي گوييم از 107 شبكه راديويي تلويزيوني كه به 31 زبان فراملي برنامه توليد و پخش مي كنند ، سخن گفته مي شود. اگر عصر امروز را عصر تبليغات ، ارتباطات ، فرهنگ و نفوذ در افكار عمومي يا رسانه بناميم ، بي شك رسانه ملي در خط مقدم نبرد با تهاجم فرهنگي است. براي نمونه اگر فقط به وضعيت رسانه ها در امريكا اشاره اي داشته باشيم ، آمار بشدت تكان دهنده است : 1220 ايستگاه تلويزيوني ، 9871 ايستگاه راديويي ، 482 روزنامه و 11328 مجله وجود دارد. امريكا با 6 درصد جمعيت كل جهان 75 درصد تبليغات دنيا را انجام مي دهد. دولت امريكا هر ساله بيش از 400 ميليون دلار براي استخدام 8هزار كارمند مي پردازد تا تبليغاتي به سود ايالات متحده تهيه كنند. حاصل كار هر سال بيش از 90 فيلم ، 12 مجله به 22 زبان و 800 ساعت برنامه هاي صداي امريكا به 37 زبان است كه همگي زندگي به شيوه امريكايي را تبليغ مي كنند. بدون آن كه بخواهيم قصد بزرگنمايي از امپراطوري رسانه اي استكبار داشته باشيم ، هدف اصلي از بيان برخي آمار اين است كه بگوييم آنان براي باطل خود اين گونه هزينه مي كنند اما ما رسانه ملي كه علاوه بر آن كه بايد در خط مقدم نبرد با تهاجم فرهنگي انجام وظيفه كند و بايد پر كردن اوقات فراغت ، اطلاع رساني ، تنوير افكار عمومي ، آموزش ، پاسداشت ارزشها و ميراث تمدن ايراني اسلامي رانيز در سپهر وظايف خود در نظر داشته باشد را با كمترين بودجه و اعتبار مواجه مي سازيم.
رسانه ملي نياز به حداقل يكهزار ميليارد تومان براي طرح گذر از آنالوگ به ديجيتال و 350ميليارد تومان براي تكميل پوشش صدا و سيما در كل كشور دارد. رسانه ملي براي آن كه بتواند ساليانه بيش از 700 سريال و فيلم ، انيميشن و ديگر توليدات مناسب با ارزشهاي اسلامي ايراني و هويت بومي ، محلي تهيه كند و آثار فاخري را به مخاطبان ارجمند ارائه نمايد ، نياز به بودجه سالانه يكهزار ميليارد توماني دارد. رسانه ملي از عدم ماهواره مستقل راديو تلويزيوني رنج مي برد ، اين در حالي است كه برخي كشورهاي همسايه كه بسيار عقبتر از ما بوده اند در ساليان اخير پيشرفت هاي شگرفي را در اين زمينه به دست آورده اند. رسانه امروز قادر است در صورت حمايت و پشتيباني ويژه از نظر مالي و تداركاتي نقش استثنايي خود را ايفا كند. اميد كه اين گونه باشد.

علي دارابي

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار