انقلاب مهدى و دگرگونى روابط اجتماعى

قرآن كريم در آياتى چند كه به چگونگى هاى انقلاب آخرالزمان پرداخته است معيارها و محورهايى را تبيين كرده است كه بسيار با اهميت و درخور تامل است: يكى از اين محورها حاكميت طبقه فرودست و مستضعف است. در طول تاريخ انسان همواره و هميشه (به جز دوران كوتاهى، آن هم در جوامعى خاص و نه فراگير و جهانى) مراكز قدرت مالى، سياسى و نظامى در دست طبقات مستكبر و برترى طلب و سلطه طلبان اجتماعى بوده است كه با دستيازى به منابع ثروت و كالاها و مواد، سلطه خود را بر خلق خدا استوار مى ساختند و انسانها را به دلخواه خود به كار مى كشيدند و برده خويش مى ساختند. طبق وعده هاى قرآنى اين جريان ناهنجار به طور اصولى و واقعى و نه شعارى و ادعايى، در انقلاب نهايى تاريخ، ره نيستى مى پويد و طبقه قدرتمند از اريكه قدرت به زير افكنده مى شوند و فرودستان و ضعيف نگه داشته شدگان مراكز قدرت را در دست مى گيرند و براستى محرومان حاكم مى گردند و آرزوى ديرينه همه مصلحان و انسان دوستان و پيامبران، تحققى راستين مى يابد. اين انقلاب كه به سود طبقه مستضعف صورت مى پذيرد، چون انقلاب و رستاخيز قيامت است. چنانكه در قيامت براستى نيكان و انسانهاى انسان به منزلت و جايگاه شايسته خويش دست مى يابند و ناانسانهاى انسان نما سقوط مى كنند و به كيفر مى رسند چنانكه قرآن اين ويژگى قيامت را نيك تبيين كرده است «خافضة رافعة » (1)
انقلاب قيامت، گروهى را بالا مى برد و فراتر از گروهها و طبقات قرار مى دهد و گروهى را از اريكه قدرت به پايين مى كشد و زيردست مى سازد; انقلاب جهانى و نهايى موعود آخرالزمان نيز چنين است و بدون هيچ كمى و كاستى و يا سهل انگارى و چشم پوشى، سلطه طلبان قدرتمند را به زير مى افكند و فرودستان محروم را بر مراكز قدرت حاكم مى سازد.
در انقلاب، نهايى انقلابيون به خاطر معيارهاى دقيق الهى كه بر جان و روان آنها حاكم است و دين باورى راستينى كه در ژرفاى روحشان نفوذ كرده است، هيچ گاه از راه اصلى و الهى خويش غافل نمى مانند و جهت حركت خود را عوض نمى كنند. بنابراين مشكل اصلى انقلابهاى تاريخ كه پس از رسيدن به قدرت، گذشته خويش را پس پشت مى افكنند و به همه معيارها و اصول انقلاب خود پشت مى كنند، پيش نمى آيد و طبقه فرودست انقلابى همواره انقلابى مى ماند.
اين انقلاب كه در انتظار بشريت است و بشريت نيز در انتظار آن است در اين آيه از قرآن مطرح گرديده است:
«و نريد ان نمن على الذين استضعفوا فى الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثين » (2)
ما مى خواهيم تا به مستضعفان زمين نيكى كنيم يعنى آنان را پيشوايان سازيم و وارث براى زمين.
در اين رخداد عظيم تاريخ انسان، حقيقتى كه همواره به آن وعده داده شد و هيچ گاه لباس واقعيت نپوشيد و به عينيت نرسيد; آشكار مى گردد و عينيت مى يابد. در پرتو اين دگرگونى بنيادين كه جوهرى انقلابى دارد، ماهيت روابط اجتماعى دگرگون مى شود و تحولى اصولى مى يابد. يعنى روابط ناسالم انسان با انسانهاى ديگر و با طبيعت دگرگون مى شود حتى بسيار بالاتر و در گستره اى عظيم تر. رابطه انسان با خدا و با خود نيز تحولى ژرف مى يابد. يعنى انسان براستى بنده خدا و فرمانبر او مى شود و در پرتو تعاليم خالص و ناب آن معلم و مربى الهى توحيد راستين آموزش داده مى شود و از توحيدهاى ناخالص فلسفه ها و عرفانهاى بشرى جدا مى شود و راه مستقيم الهى روشن مى گردد و خداشناسى و خدايابى به اوج شكوفايى مى رسد و اين معناى انقلاب راستين در رابطه انسان با خداست.
نيز رابطه انسان با خود و چگونگى درك و دريافت خود و كيفيت احساس از خود و نيروها و استعدادهاى خود، تحولى بنيادين مى يابد و انسان به ارزش والاى خويش، به جايگاه و منزلت انسانى و به چكاد فرازمندى كه ممكن است دست مى يابد و به گستره نيروهاى نهفته در درونش، پى مى برد و نقدينه استعدادها و روح و جسم خويش را در راه رشد اهداف پوچ و گذرا نمى نهد و به جستجوى حقايق ژرف و جاودانه وجود روى مى آورد و به جوهر هستى دست مى يابد و اين انقلاب در رابطه انسان با خود خويشتن است .
ما در انقلابهاى بشرى، چنين دگرگونيهايى در اين قلمروها نمى يابيم. همچنين در رابطه انسان با انسانهاى ديگر، كه از مشكلات اصلى زندگى اجتماعى است، انقلابى راستين رخ مى دهد و روابط سلطه طلبانه و استثمارى به روابط برادرانه و حق شناسانه تبديل مى شود. در آن دوران ديگر انسانى حق انسانى را پايمال نمى كند و كسى در قلمرو جامعه انسانى، مورد استثمار قرار نمى گيرد و هر انسانى هرچند ضعيف و ناتوان به حقوق خويش بدون هيچ مانعى دست مى يابد. لازمه تفكيك ناپذير حاكميت مستضعفان همين است. گرچه انقلابهاى بشرى اين چگونگى را وعده داده اند; اما در ظرف عينيت و عمل چندان تحقق نيافته است و يا تحققى فراگير و پايدار نداشته است. آن دورانى كه اين وعده انسانى، بى كم و كاست در متن زندگيها نمودى آشكار خواهد داشت و فراگير و همگانى خواهد شد; در دوران حاكميت مستضعفان است و معناى حاكميت مستضعفان كه وعده الهى در انقلاب آخرالزمان است همين است.
انسان در رابطه خود با طبيعت نيز همواره راه ناهنجارى را پيموده و به استفاده بى رويه و نابهينه دست زده است و ناهنجارى در رابطه با طبيعت از جهاتى رخ داده است.
نخست اينكه در گذشته و اكنون اجتماعات انسانى، طبقات با در دست داشتن امكانات و ابزارهاى مناسب، بيش از اندازه از منابع طبيعى بهره بردارى كرده و به شادخوارى و اسراف رو مى آورند و به تعبير قرآن اهل اسراف و زياده روى مى شوند و اين روش در زندگى به طور طبيعى موجب محروميت گروههاى زيادى در جامعه مى گردد. زيرا كه منابع و كالاها محدود است و شادخواريها موجب كمبود مى گردد واين موجب محروميت افراد و طبقاتى است. مثلا آبهاى شيرين كاملا محدود است، مواد شايسته براى تغذيه انسان، محدود است و بدينسان. و هرگاه طبقات مرفه بر اساس رابطه ظالمانه با محيط و طبيعت به بهره بردارى بى رويه و لذت پرستانه، به مصرف زياد روى آورند ظلم و زيان جبران ناپذيرى به يست سالم ديگر انسانها وارد مى سازند و انقلابهاى فراگير و اصولى بايد در نوع اين رابطه دگرگونى پديد آورند و به تصحيح آن همت گمارند به طورى كه زيربناى بسيارى از روابط درست ديگر است و بدون تصحيح آن روابط ظالمانه ديگر تصحيح نمى شود.
ديگر اينكه انسانهاى متمكن كه به قدرت سرمايه و ابزار مجهزند به استفاده نابهينه و ويرانگر از منابع طبيعى دست مى زنند و اين استفاده نابهينه بر اساس محدوديت منابع، زمينه ساز بيدادى خانمانسوز بر همه بشريت مى گردد. زيرا كه زمين مادر هستى و مهد و گهواره زيست مناسب همه افراد انسانى است و با بهره بردارى بهينه و صرفه جويانه زيست بومى مناسب براى همه انسانها خواهد بود و كالاها و مواد آن به همه انسانها مى رسد و نياز همگان را بر مى آورد; ليكن با استفاده نابهينه و تخريب طبيعت، محيط زيست ناسالم مى شود و كالاها و منابع آن نيز پاسخگوى نياز همگان نخواهدبود.از اين رو، ظلمى فراگير رخ مى دهد كه موجب تباهى و نابسامانى در زيست اكثريت جامعه بشرى مى گردد آنچنان كه امروزه اين حقيقت تلخ، بروشنى مشهود است و به صورت فاجعه بشرى در سطح اجتماعات انسانى درآمده است.
در دوران حاكميت مستضعفان اين دو جريان انحرافى از ريشه مى خشكد، زيرا روحيه استضعاف و استضعاف گرايى و حاكميت اين قشر، سدى آهنين بر سر راه هر ستم و ناروايى است و اين دو ناهنجارى و ناروايى كه يكى در مصرف افزون از حد و ديگرى استفاده نابهينه از منابع و در نتيجه ويرانى و تباهى محيط زيست انسانها است، با ماهيت حاكميت مستضعفان ناسازگار است و در آن دوران و با انقلاب راستينى كه در رابطه انسان با طبيعت و با نعمتهاى الهى رخ مى دهد، طبقه حاكم از هر گونه استفاده زياد و نابهينه دورى مى كند واين روحيه را در سراسر اجتماعات مى گستراند و انسانهارا از كمبودها و نابسامانيهاى زندگى رهايى مى بخشد و محيط و طبيعت خدادادى را چنانكه خدا آفريده ارزانى همگان مى كند.
آرى، حاكميت مستضعفان كه به معناى حاكميت معيارهاى درست انسانى است، تحولاتى ريشه اى در همه ابعاد زندگى پديد مى آورد و در نتيجه زندگى راه درست خويش را مى يابد و انسانها همه به زيستى شايسته دست مى يابند و محيط طبيعى و منابع آن از هرگونه تخريب و تباهى مصون مى ماند و چنان دورانى پيش مى آيدكه انتظارهمه انسانهااست.
نيز مستضعفان طبق وعده الهى دين واحد الهى را بر اجتماعات حاكم مى سازند و با تئوريهاى دينى جامعه انسانى را دگرگون مى كنند و اين پندار واهى و پوچ را كه اديان الهى به دنيا كارى ندارند و تنها به مسائل آخرتى مى پردازند، كنار مى زنند و ثابت مى كنند كه دين خدا در همه ابعاد حيات انسانى نقش اصلى را بر عهده دارد و ماديت و معنويت و بعد اين دنيايى و آن جهانى زندگى انسان را سامان مى دهد و دين در متن زندگى است و نه جدا از آن و اين موضوع در اصل عقيده به موعود آخرالزمان كاملا نهفته است كه موعود آخرالزمان براى گسترش عدالت در جامعه هاى انسانى قيام مى كند و اوضاع ستمبار و آشفته زندگى بشرى را از ميان مى برد و دنياى مردم را به نظم مى آورد چنانكه آخرت ايشان را.
بنابراين انديشه حذف دين از زندگى دنيايى و تبعيد دين به حوزه مسائل آخرتى، با عقيده به موعود آخرالزمان بكلى ناسازگار است. چون بيشترين تاكيدى كه در تعاليم اسلامى موضوع آخرالزمان بر آن شده است عدالت اجتماعى است نه اصل خداباورى يا پرهيزپيشگى شخصى و درونى و روحى حتى مى توان گفت كه صفت بارز و آشكار و عمومى كه در اكثريت قاطع تعاليم ما درباره موعود آخرالزمان بدان اشاره شده موضوع عدل و عدالت است (3) و دين يك حقيقت اين دنيايى
است و به زندگى مردم در متن جامعه هاى انسانى نظر دارد و مشكلى است كه انسانها هنوز براى آن راه حلى عملى و عينى نيافته اند. بنابراين درپرتو حاكميت مستضعفان، دين نقش اصلى خويش را ايفا مى كند و به متن زندگيها و به ژرفاى آن گام مى گذارد و ريز و درشت مسائل فردى، خانوادگى و اجتماعى را در هر مقوله و زمينه، سامان مى بخشد و انديشه هاى ضددينى را كه به تبعيد دين از متن زندگى پرداخته اند، رسوا مى كند.
آنچه تا كنون گفته شد، تبيين برخى از ابعاد اين آيه كريمه است كه از دوران آخرالزمان و موعود آن سخن گفته است. روشنتر از اين آيه كه در زمينه حاكميت دين بر كل اجتماعات انسانى است و به انقلاب نهايى و جهانى موعود آخرالزمان اشاره دارد، آيه ديگرى است درباره همين موضوع يعنى حاكميت طبقه مستضعف در دوران موعود آخرالزمان:
«وعدالله الذين امنوا منكم و عملوالصالحات ليستخلفنهم فى الارض كما استخلف الذين من قبلهم و ليمكنن لهم دينهم الذى ارتضى لهم و ليبدلنهم من بعد خوفهم امنا...» (4)
خداوند آنان را كه ايمان آوردند از شما و نيكى ها كردند، وعده داد كه بيقين ايشان را در زمين خليفه كند، چنانكه آنان را كه از پيش بودند خليفه ساخت و دينشان را باز بگستراند، آن دين كه بپسنديد براى آنان و هم آنان را از پس بيمى كه دارند، بى بيمى دهد و ايمنى...
در اين آيه كريمه از خلافت بر زمين در پرتو تمكن و قدرت دينى سخن رفته است كه مؤمنان صالح فرمانروايان زمين مى شوند و در پرتو ايمان و باور دينى و حاكميت بخشيدن به اصول و فروع دين، به ساختن جامعه اى انسانى مى پردازند و انجام تاريخ انسان پس از آنهمه نابسامانيها و ناهنجاريها به سامانى الهى و دينى مى رسد. پس در همين زيست فيزيكى و دنيايى، آنكه آخرين حرف را مى زند و پناه راستين بى پناهان تاريخ مى گردد و انسانهاى دربند و مظلوم را رهايى مى بخشد حاكميت دينى و تفكر الهى است و ميداندار اصلى و نقطه پايان تاريخ به دست دين و تفكر دينى است نه به دست تفكر ظالمانه سرمايه دارى غربى و نه اصول مادى كمونيستهاى شرقى. كه اين هر دو در تجربه و عمل از سامان بخشى به محدوده كوچكى از جامعه هاى انسانى، درمانده اند و در بند كوچكترين و نازلترين تمايلات خودخواهى و خودپرستى گرفتارند.
محور ديگرى كه در حاكميت مستضعفان نهفته است مبارزه با سرمايه دارى است. زيرا طبقه حاكم كه در عينيت و عمل با تمام وجود خويش استضعاف و محروميت را لمس كرده اند و از مشكلات آن احساسى راستين دارند، هيچ گاه با سرمايه دارى سازش نمى كنند و ميدان را براى يكه تازيهاى قشر مرفه و شادخوار باز نمى گذارند و همه راههاى نفوذ آنان را در بخشهاى حياتى جامعه سد مى كنند. اين ماهيت راه و كار مستضعفان است كه هيچ گاه با عامل اصلى محروميت كنار نيايند و ريشه آن را در جامعه بشرى بخشكانند و اين راهى است كه از آغاز نهضتهاى انبيا مورد نظر بوده است. چنانكه قرآن كريم همواره اين بعد از قيام پيامبران را ترسيم كرده است كه با طاغوتان و سلطه طلبان مالى درگير شدند همان سان كه با سلطه طلبان سياسى و نظامى. در قرآن كريم مى خوانيم:
«و لقد ارسلنا موسى باياتنا و سلطان مبين الى فرعون و هامان و قارون فقالوا ساحر كذاب » (5)
ما موسى را با آيات خود و حجتى آشكار فرستاديم به سوى فرعون و هامان و قارون گفتند كه او جادوگرى دروغگو است.
روشن است كه از جمله اهداف اين پيامبر الهى چنانكه سرنگونى نظام سياسى فرعونى است، سرنگونى نظام سرمايه و ثروت اندوزى نيز هست كه سمبل آن در آن روزگار قارون بوده است.
آرى در آن دوران سراسر عدل است كه سرمايه دارى و سلطه آن بر جامعه هاى بشرى پايان مى يابد و توده هاى مظلوم بشرى از زير يوغ سلطه اين طبقه زالوصفت رهايى مى يابند و هرگونه بهره كشى ظالمانه از ميان مى رود و استثمار، اين پديده شوم، ره نيستى و زوال مى پويد و اين لازمه طبيعى حاكميت طبقه پايين و مستضعف است كه به دوران سياه ظلم قشرى اندك بر توده هاى عظيم انسانى پايان دهد

پى نوشتها:

1.سوره واقعه (56)، آيه 3.
2. سوره قصص (28)، آيه 5.
3. به كتاب «عصر زندگى » فصل «عدالت اجتماعى » از نويسنده رجوع شود.
4. سوره نور (24)، آيه 56.
5. سوره غافر (40)، آيات 24-23.

محمد حكيمى - ماهنامه موعود ـ شماره10

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار