اي جلوه اي از آتشِ افروخته عشق
اي گشته جدا از قفسِ بي نَفَسِ گِل
اي مقصد و منظور و مراد و هدفِ عشق
اي مهرِ تو مِفتاحِ گشاينده مشکل
دل بي تو نباشد دگرش طاقت و صبري
سر داده اي آخر ز چه آهنگِ جدايي
اي ابرِ وجودِ تو حجابِ مَهِ صورت
اي دوخته بر مقدمت انظار کجايي
اي خاکِ رهت سُرمه مرغوبِ نظرها
اي شاخه يادآور خوشبوي گُلِ ياس
در شهرِ فرو رفته به مُردابِ عميقي
بيرون شود اي دل به اُميد تو نشسته
جاري شود و جان بدهد بر دلِ بي جان
تا بارِ دگر بر شبِ تارم سحر آيد |
اي مرهم نايابِ دلِ سوخته عشق
اي پادشهِ حاکم بر مملکتِ دل
اي دُرّ نهان گشته ميانِ صدفِ عشق
اي مهرِ فروزنده ظلمتکده دل
اي محرمِ رازِ دلِ بشکسته و ابري
اي تک گُل باقي ز گلستانِ خدايي
صحراي جهان تشنه و محتاجِ عبورت
اي قاصدِ از جانبِ دلدار کجايي
کِي مي رسي و مي دهي از يار خبرها
کِي عطرِ تو آکنده کند عالمِ احساس
کِي بارِ دگر زنده شود عشقِ حقيقي
کِي گرد و غبار از همه دلهاي شکسته
کِي چشمه جوشانِ تو اي حضرتِ جانان
کِي اين غم دردآورِ هجران به سر آيد
|