در ازدحام خزان يك بهار ميگريد
و شهر مضطرب و شرمسار ميگريد
و خانهام كه به غمها دچار ... ميگريد
زمين، زمان، همه روزگار ميگريد
و آب ـ مهريهاش ـ بيگدار ميگريد
(نگاه دختركي بيقرار ميگريد)
و از تورّم دست بهار ميگريد
(كه «سينه» خون ز غريبي يار ميگريد)
تمام هستي پروردگار ميگريد |
هوا گرفته، زمين زار زار ميگريد
وزيده در همة شهر روح حيله و مكر
تمام كوچه پر از فصل تلخ نامردي است
درون خانه، گلي غسل داده خواهد شد
«بريز آب روان» مَرد خانه ميگويد
و دست ميبرد آرام، زير پيراهن
و دست ميكشد آرم روي دست گلاش
«بريز آب روان» خون تازه ميبيند
... و سر به شانه ديوار ميگذارد مَرد
|