یکی از وظایف ما این است که به امام زمان علیه السّلام ، مَحبّت داشته باشیم 1 به اندازه ای که به بچه هامان مَحبّت داریم، یا به قدر مَحبّتی که به رفقا و دوستان خود داریم به همان اندازه به حضرت بقیة الله ارواحناه فداه، محبت داشته باشیم. یکی از آثار محبت قلبی این است که انسان در فِراقِ محبوبش غمناک شود؛ مهموم و مغموم و گرفته و دل شکسته و متأثّر شود. شما به خود نگاه کنید ،آیا این در شما هست یا نه؟ آیا در فراق امام زمانتان مهموم و مغموم هستید و گاهی که فکرش را می کنید ، به گریه می آیید که: چرا محبوب ما در دسترس ما نیست تا خدمتش برویم؟ از دیگر آثار مَحبّت این است که آدم دائم به یاد محبوبش است و دلش می خواهد اسم او را ببرد و از او یاد و سخن گفته شود.2 حضرت یعقوب – که به یوسف مَحبت داشت- دلش می خواست دائماً اسم یوسف برده شود. اگر او را دوست بدارید ،دلتان می خواهد دائماً اسم حضرت برده شود؛ جلال و شوکت و عظمتش به گوش مردم برسد تا مردم به او علاقه مند و مهربان شوند. ترویج حضرت هم منحصر به زبان و قلم نیست؛ پول از همه بالاتر است.3 روزهای جمعه، سفره پهن کنید ؛ به نام امام زمان ارواحناه فداه چند نفر را تحت عنوان دعای ندبه دعوت کنید. شیر و چای مفصلی بدهید و بعد از دعا، چاشتی بدهید تا یکی دو ساعت دیگر بحث امام زمان بشود. بعد ناهار بدهید.این خود، تعظیم و تجلیل امام زمان علیه السّلام و تشویق مردم به ساحت ولایت آن بزرگوار است. رابطه و پیوند به لفظ نمی شود که صرفاً بعد از نماز با انگشت ، سه تا اشاره یکی به امام حسین ، یکی به امام رضا و یکی به صاحب الزمان علیهم السّلام بکنید و تمام شود. البته این خوب است ، ولی باید دل متوجه باشد. اگر دلت به طرف امام زمان رفته و پیوند خورده که هیچ و اگر پیوند نخورده، برو برای خودت فکری کن. اگر می گویی قلبت با آن حضرت پیوند خورده است، آن را نشان بده. از کجای در و دیوارِ وجودت، تجلی امام عصر ارواحناه فداه نمایان شده است؟ از پولت؟ از قدمت؟ از قلمت؟ از زبانت؟ از کجا؟ اگر پیوند نگرفته است، در رفتارت تجدید نظر کن. ازدیگر آثار محبت، تشبُّهِ محبّ است به محبوبش.4 در زمان پیامبر شخصی بود که خیلی میل داشت اولین شخصی باشد که بر پیغمبر وارد شده است ؛ هر روز که می آمد، می دید چند نفری در مسجد هستند و از این بابت غصه می خورد. یک روز صبح، زودتر حرکت کرد و به مسجد آمد. دید در مسیر، یک جای پا بیشتر نیست و آن جای پای پیغمبر است. آن را می شناخت (چون پای پیامبر قدری بزرگ تر بود، نمایان بود و افراد، می شناختند). خیلی خوشحال شد که امروز بعد از پیغمبر هیچ کس به مسجد نیامده و من اولین کسی هستم که به مسجد آمده ام. وقتی وارد مسجد شد، دید پیغمبر تشریف دارند و سلمان هم هست. گفت: سلمان! تو از آسمان آمدی؟
- خیر.
- دیشب در مسجد معتکف بودی؟
- خیر.
- چه گونه است که من اثر پایی جز اثر پا و کفش پیغمبر ندیدم؟
- بله درست است. من چون پیغمبر را خیلی دوست دارم، دلم می خواهد در همه چیز، خودم را شبیه پیغمبر کرده باشم؛ حتّی در قدم زدن. لذا مراقبت بودم ببینم پیغمبر پای خود را کجا گذاشته اند؛ من هم همان جا بگذارم. این را می گویند مَحبّت.بنابراین، یکی از آثار محَبّت تشبّه محب به محبوب است. اگر امام زمان علیه السّلام را دوست داری چه شباهتی به او داری؟ امام زمان، شب ها بیدار است؛ شب زنده داری می کند؛ مشغول عبادت و بندگی است. شما شب ها چه قدر بیدار و مشغول عبادت هستید؟ چند شب تا صبح اِحیا و عبادت داشته اید؟ امام زمان تمام شب های دوره ی سال را به عبادت خدای متعال مشغول است. امام زمان دروغ نمی گوید؛ غیبت نمی کند؛ مال مردم نمی خورد؛ به نوامیس مردم خیانت نمی کند؛ به حقوق مردم تجاوز نمی نماید؛ به اموال مردم تعدی نمی کند. خلاصه باید پاک شوید. اگر پاک شدید، شباهت و لیاقت و قابلیت پیدا خواهید کرد. یکی از آثار انتظار فرج، همین پاک شدن است. کسی که منتظر ظهور امام زمان علیه السّلام است، خودش را برای خدمت گزاری به آن حضرت پاک می کند تا هر لحظه ای که آقا آمد، او پاکیزه و نظیف ، مهیای خدمت باشد؛ چون هر ساعتی ممکن است صدای آن حضرت بلند شود؛ زیرا «یُصلِحُ اللهُ أمرَهُ فی لَیلةٍ»5 ؛ یعنی خداوند امر فرج و ظهور او را در یک شب اصلاح می فرماید. پس شیعه همیشه منتظر و مهیّا است. امام صادق علیه السّلام فرمودند: « منتظر فرج باشید، ورع، تقوی و پرهیزگاری و محاسن اخلاق داشته باشید.»6 انتظار، فرج ، با تقوی درست می شود نه با معصیت و پلیدی و کثافت روحی. پس انتظار فرج سبب و منشأ می شود که خود را پاک کنیم.
پی نوشت ها: 1. روشن ترین نصّ قرآنی در این زمینه، آیه ی مودّت است: ( قُل لا أَسئَلُکُم عَلَیهِ أَجراً إِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربی) ( سوره شوری (42): آیه 23)« بگو : از شما پاداشی نمی خواهم مگر دوستی خویشاوندان (نزدیک من) را.» «قُربی»- که در آیه ی یاد شده مودّت شان واجب شده است- در این روزگار ، مصداقی بالاتر و نزدیک تر از امام زمان علیه السّلام ندارد.
2. این نکته در ادعیه و روایات اهل بیت علیهم السّلام مورد توجّه بوده است.امیرالمؤمنین علیه السّلام نیز فرمودند: «مَن أحبَّ شَیئاً لهِجَ بِذِکرِه» « هر که چیزی را دوست بدارد همواره نام آن را بر زبان دارد.» غرر الحکم حضرت عسکری علیه السّلام خطاب به حضرت مهدی علیه السّلام فرمودند: و بدان ها که دل های پارسایان و صاحبان اخلاص به سوی تو پر می کشند؛ هم چنان که پرنده به سوی آشیانه» کمال الدّین ، صص448-449، ح19.
3. در بسیاری از آیات قرآن، جهاد به مال در راه خدا طرح گردیده و برای آن پاداش و آثار دنیوی و اخروی فراوان عنوان شده و از علائم ایمان و راه تقرّب الی الله قلمداد شده است؛ به عنوان مثال: ( لکِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَموالِهِم وَ أَنفُسِهِم وَ ...) سوره توبه (9): آیه 88. « ولی رسول (خدا) و کسانی که همراه او ایمان آورده اند به اموال خود و جان های خود جهاد می کنند...» (هَل أَدُلُّکُم عَلی تِجارَةٍ تُنجِیکُم مِن عَذابٍ أَلِیم؟ تُؤمِنُونَ بِاللهِ وَ رَسُولِهِ وَ تُجاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللهِ بِأَموالِکُم وَ أَنفُسِکُم ...؛ آیا شما را به تجارتی دلالت کنم که شما را از عذاب دردناک برهاند، (آن بازرگانی این است که) به خدا و رسول او ایمان داشته باشید و در راه خدا به اموال خود و جان های خود کارزار کنید.) سوره صف (61):آیات 11 و 10.قابل توجّه این که در اکثر موارد فوق جهاد به مال ، بر جهاد به نفس مقدم: ذکر گردیده است.
4. قرآن در این زمینه می فرماید: (قُل إِن کُنتُم تُحِبُّونَ اللهَ فَاتَّبِعُونِی؛ بگو: اگر خدا را دوست می دارید، پس مرا پیروی کنید.) (سوره آل عمران (3): آیه 31) از این آیه روشن می گردد که اثر طبیعی محبت، پیروی و هم رنگی با محبوب می باشد.
5. بحارالانوار، ج52، ص96، ح15 از امام صادق علیه السّلام .
6. نعمانی: الغیبة ،ص200، ح16: « مَن سَرَّهُ أن یَکون مِن أصحاب القائم فَلیَنتظِر وَ لیعمل بِالوَرع و محاسِن الأخلاق وَ هُوَ منتظرٌ » « هر که دوست می دارد که از یاوران قائم باشد باید که انتظار کشد و در هنگام انتظار، به پارسایی و نیکویی اخلاق عمل کند.» منبع: کتاب بهار دل ها (مباحثی پیرامون وجود مقدس امام زمان علیه السّلام) ، عنایت مهدوی. |