|
|
|
ومنزل القرآن العظیم ، برداشتی ازدعای عهد
|
|
|
|
|
|
|
ومنزل القرآن العظیم ، برداشتی ازدعای عهد
|
معبود ازتو اجازت دعا می خواهم وسوال تو آنکسی که خزائنت تمامی ندارد وبسیاری عطا جز جود وکرمت نمی افزاید یا عزیز ، یاوهاب
سبحانک ازمنازعی که معادلت باشد
سبحانک از معینی که یاریت کند
سبحانک از شباهت هیچ آفریده
غفورا تومرا خواندی ومن پشت کردم تو محبوبم داشتی ومن برتو خشم گرفتم تحفه مودتی که برابرم نهادی نپذیرفتم واینهمه باز هم تورا از احسان ورحمت دورنداشت یا جواد یا کریم
انک انت الله ای شاهد هر نجوایی سامع هر صدایی
انک انت الله ای ظاهر مستور باطن مبین
انک انت الله .... به عزت او عزیزمان دار وبه نصرت اویارمان باش راه یسر برایش بگشا واجعل له من لدنک سلطانا نصیرا 1
ومنزل القرآن العظیم بسم الله الرحمن الرحیم عافانا الله وایاکم من الفتن ووهب لنا ولکم روح الیقین واجارنا وایاکم من سوء المنقلب1 .... وقتی به گوشت رسید عده ای از اردویت بیرون زده اند وسر از توباز زده با دیو حیرت دست به گریبانند دلت طاقت نیاورد رهایشان کنی به حال خودشان دست بردی به قلم وپیک پدریت را سویشان روانه کردی « خدا ما وشما را از فتنه ها به سالمت دارد وروح یقین به ما وشما موهبت کند واز سوء عاقبتمان پناه بخشد اینگونه دعا کردی خودت را درلفظ، کنار آنها نشاندی تا این لفظ درمعنا جرقه ای زند ولهیب انابه شان سربردارد ... آیا با ما خیمه نشینانت نیز چنین می کنی دلت می خواهد نزدیکمان بیایی وبا ما گرم بگیری می ترسم .... می ترسم نتوانم بیم وامید را به یک بستر آورم می ترسم مویی از سرعشقم کم شود حس می کنم با افزودنی امید از تو توقع دارم واگر انتظارم برنیاوری راه رابه بن بست یاس گم می کنم آنسو بیم از راندن مرا قدم به قدم عقب می راند وآنقدر پس می روم که دیگر تنها دورنمایی تار از تو باقی می ماند اما من از توتوقع دارم طلبکار که نیستم ومی دانم تویی که مرا به فرزندی گرفته ای آنگونه می کنی که از من دلداده بسازی دلداده ای که تورا برای خودت بخواهد وخودش را برای تو؛ نمی گویم امیدوارانه دست درلجن ملاهی می کنم که این گنداب خود حجابی می شود وتورا ازمن می پوشاند ووقتی تو نباشی گاه جولان هر تباهی است شبها که به
خانه باز می آیم دلم می خواهد تنها نگاهت را تقدیم به قلبم کنی ودیگر به
هیچ ننگری نه آنچه می انگارم شادمانت داشته ونه آنچه به جان جگر صد پاره ات افتاده است مرا ببین ودل مشحون از مهرم را که آئینه وار طلعت تورا حرف به حرف مرور می کند می دانم درکم می کنی ومی دانی اینروزها روزهای آتش به کف داشتن به منی که تازه دارم مشق سوختن می کنم چقدر سخت می گذرد یتیمی خیلی بددردیست باورم کن ..... باشدبخاطر تودراین بلا وحرمان بی تابی نمی کنم هر چه حزن دارم درمزرعه ضمیر می ریزم وبرآن بذر رضا می فشانم ودراین میان : هو علی ما نزل بی انه بعین الله2 ای چشم خدا .... تو وپدرانت همانهایی بودند که خداوند همسفر قرآن عظیم دراطباقی از نور بررسول ا لله صلی الله علیه واله وسلم فروآورد3 ازناهمگن بودن با مردمان که به تنگ می آمد یا کلامی از وحی باز می خواند یا بر درخانه فاطمه اش دست می کشید همین دست بردرنهادن اگر چه صدایی آنگونه نداشت که اهل خانه را بردربخواند اما آشنا بود وبرای فاطمه ای که انتظارپدر می کشید فراخواندنی . ولقد اتیناک سبعامن المثانی والقرآن العظیم 4 شمایان وکلامی که خداوند برای محبوبش آورد سترگترین ثقلهایی بودید که عالم والا نزد زمین سرنگون باقی گذاست وخاک چه بدامانتداری بود .
قرآن غنا می بخشد وکسی که آنرا دارد با گمان برتری دیگری به آنچه خداوند ، عظیم می دارد به دیده حقارت نگریسته وخس بی ارزشی را بزرگ داشته5 ومن یقین دارم آنکه تورا دارد نیز چنین است بیرون از خانه تومگر خبری دیگراز شقایق ویاس می توانم یافت؟ مگر جز عدم منظری دگر خواهم دید ؛وای اگر شجره خبیث قدر نشناسی درسرم پاگیرد وبا تو آن کنم که با قرآن کرده اند آنوقت جواب پیامبر را فردا چه بدهم ؟ درمحضر نخست میهمان عزیز جبار چه می توانم گفت ؟ کجا می توانم سفره گفتار بگشایم واز آنچه برتو و قرآن تحمیل کرده ام سخن بگویم ، ما فعلتم بکتاب الله واهل بیتی6 واز من همچنان سکوت ؛ سکوتی مرگبار وعذاب آور ... میان راه ، توان رفتم نیست ودر بحبوحه آورد از پای افتادم من بیدم ؛ بیدی که تاب ایستادن برابر باد ندارد ؛ توباید خودت بیایی مرا پیش ببری توخود همسفری بلد راهی قافله سالاری ؛ تویی ستاره قطبی شب ظلمانی که اگر نباشی همه به بیراهه می زنیم .
به خودم می گویم نکند به زنجیر تذبذب گرفتار آمده باشم نکنداز پشت خنجر تردید خورده باشم نکند فکر بازگشت به سرم بزند ....
پنجه ای درپنجه ام می افتد ونرمیش سرتا سر تن خشکی زده ام را فرا می گیرد بویش آشناست صدایش هم قیافه اش هم این کدام ید باسطه رحمتی است که دراین انقباض سرد ، سخت مرادربغل می فشرد ؟ نه باورم نمی شود تو باشی آخر ؟...
نه امکان ندارد .... سمندی سپید بال سویمان می تازد پیش می آید وآرام سر به پایگاه تو می ساید می خواهی سوارم کنی ؛ تو عنانش را می گیری ولگام را ودست معصومت را دردستم می نهی ؛ دست دیگرت را برچشمم می کشی ورد اشکهایم را تاگونه ها دنبال می کنی وبه نجوا می گویی : لم لا یمکن وکفه فی کفک ؟ 7
این نقطه آغاز دیگراست وتوگوئی همه آنچه بیش از این رفت کابوسی تلخ بود که بادیده گشودن به گل رویت نابود شد ورفت وهیچ نشانی هم باقی نگذاشت ای بثر معطل ای قصر مشید این همه همای هدایت می شوی پر می زنی این سو وآن سو می روی ؛ بالت خسته می شود ؛ دیده بی خوابت می سوزد وافسوس وصد ا فسوس که آدمیان از تو همین می د انند که روزی نامعلوم از فراز آسمانی تا قعر چاهی بیرون می آیی وعدالت می گستری نمی دانند نمی شتاسندت وفردا باید تقاص این وانهادنت را بدهند .
ویقول الرسول یا رب ان قومی اتخذوا هذا القرآن مهجور8
اللهم صل علیه وعلیه السلام واردد الینا سلامه 9
پی نوشتها: 1- توقیع امام عصر علیه السلام درپاسخ به نامه جمعی از شیعیان احتجاج ج2 ص 278
2- فرمایش حضرت سید الشهدا درروز عاشورا ، اللهوف ص66
3-سوره حجر آیه 87
4- تفسیر کنز الدقائق ج7 ص 159
5-تفسیر کنز الدقائق ج9 ص 391
6- تفسیر کنز الدقائق ج9ص391
7-اشاره به تشرف علامه حلی رحمه الله علیه الزام الناصب ج2 ص 32
8-سوره فرقان آیه 30
9-الاقبال ص312 نویسنده : سعید مقدس
منبع : میثاق وسپیده صفحه 29- 34 |
|
|
دفعات نمایش :
14
|
|
تاریخ:
1387.8.25
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
مهدویت
|
درزمان ظهور امام زمان (علیه السلام ) ثروت ها به طور مساوی تقسیم می شود وفقر وبینوایی ریشه کن می شود .
|
|
|
|
|