|
|
|
اللهم سر ونبیک محمداصلی الله علیه وآله
|
|
|
|
|
|
|
اللهم سر ونبیک محمداصلی الله علیه وآله , دریافتی از دعای شریف عهد
|
ای خدای کربلا
سرخی آن علم منصوب که بربام بقعه حسین به خود می پیچد عطر تربتی که مرطوب از دماء سائلات است ، نخلهای سینه سوخته بین الحرمین ، کوبه دخیل یا فاضل ، نمناکی دور ضریح عباس ، بارها ازدیر کردن او به تو استعاذه نکرده اند ؟
ای خدای رکن ومقام
شده کسی زیرناودان طلا ، فقط اورا ازتو بخواهد ؟ ضمیری می شناسی که پای بیت الله جای او را خالی کرده باشد ؟ به عمر آمده ای راسراغ داری که به نیابت او جامه نادوخته به برکند اصلا دراین مدت علی بن مهزیاری دیده ای ؟
ای خدای کوفه وسهله
چه خبر از چله نشینان چهار شنبه هایش ؟ هنوز یکی پیدا می شود که ریگهای سهله رابه دیده بشوید ؟ یادروادی السلام سرگردانی به تشرف سربرقدم او نهادن برسد یا درمحراب شهادت امیر ، رازی رااودرمیان بگذارد ؟
ای خدای بیت المقدس
برای آن رسول به معراج رفته سوره اسرای مراجعت نمی خوانی ؟ جمعه وجماعت مرسلین رابی امام می گذاری اسحاق ویعقوب ویونس واسباط را چشم به راه می نشانی ؟محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) وزکریا تاچند داغدار حسین ویحیی ؟
ای خدای باب بقیع ای خدای باب جبرئیل ای خدای منبر ومحراب ای خدای احد
هنوز ازمزار نبی صدای تشیه عایشه می آید هنوز حسادت حفصه ، حریم پیامبر رامی درد هنوز فاطمه ات خون دل شیشه دیده می ریزد بشتاب الهی بشتاب
چه حمزه های دندان برجگر چه جعفرهای بریده دست چه سلمانهای دلداده چه بالهای خموش چه عمارهای مسجون چه حذیفه های حقیقت گو بشتاب الهی بشتاب تورا به جاده حبیبت ، حبیب مهموت که خوشوقتی اوبرذروه آثار ظهور ایستاده
اللهم وسر نبیک محمداصلی الله علیه وآله برویته ومن تبعه علی دعوته به من کمال انقطاع ازغیر خودت را موهبت کن وبازم دار از اینکه بذر مهر رادر پای هر بی لیاقتی بیفشانم تواینگونه کرده ای بارها آیه های رهایی رابه من الهام گفته ای ؛ قوت تلافی رااز نگاهم گرفته ای تاوادارم کنی چشم ازهمه فروبندم ، جوابهای سربالایشان رابه گوشم رسانده ای تافقط ، اجابت تورا بجویم به من غواصی دراقصای صمیمیت را آموخته ای تابی مایگی همدلیشان رادریابم ! ولی
دریغ که من با میخک لبخندی ، داودی وعده ای یا بنفشه ملاطفتی که پیش رویم می نهد ، خویش می بازم ومی اندیشم شانه هایشان جای تکیه دادن است ! یادم می رود گلدانهای غرق شب بوراکه هدیه ام داده ای ؛ بوی محبوبه های باغچه ات فراموشم می شود حراسم از درک پشت گرمی تو به تشتت می افتد ووقتی دوباره به درهای مسدوشان برمی خورم برای خودم پایایی پدری توومیرائی همسفران رایاد آوری می کنم اما چه سود که این داستان کسل ازتکرار است رجیم مرا باجمرات خویش تاپرتگاهی گمگشتگی رانده است واگر ازاین مهلکه نرهانیم شیدایی راحاشا می کنم ! اگر کحالی نکنی برای این دیده بی سو ، چگونه باورم بیاید که توطبیبی دواری وکوبه کو می گردی پی بیمار ! آنهم دیده ای که مژگانش ، مسیر اشکهای بی توبودن راروز وشب روبیده است وپلکهایش ، حلقه زدن قطره ها رااز غریبه ها قایم کرده من ، آن دلداه را ای فقید سعید ! ازدست داده ام وپاکبازیهایش رادر گذر از بازار آلودگیها گم کرده ام ! نشانیهایش رامی دهم اگر پیدا شد بازش گردان او کسی بود که شبهای جمعه ، جز می زد ازاحتجاب تو؛ کبوتری بود جلد لانه تو وآب ودان خورده مدد تو ؛ اگر قدم از قدم برمی داشت پیش از آنکه فکر جراحت سینه ات راکرد ه بود می هراسیداز اهمال درحق تو ! دلش ازدلارائی تو شده بود یک پا بیت الله وهمین بود که نامش رابیشتر درخانه تو می بردند تادرویرانه های مردمان ! زمین بایر ضمیرش آبادی تعبد توشده بود ودیار متروکه باطنش کشتگاه طاعت تو رفته بودی دربتخانه دلش صنم شکنی کرده بودی وخودت شده بودی خلیل او ؛ نشانش می دادی افول آفتاب وکواکب راتا به شمس الشموس بودن تو اقرار کند ! ازخرابه نشینی خلاصش کردی ودرپستوی سهله ات جایش دادی ! دیگر هیچ رگی دربدنش نبود مگر آنکه به تو گرویده بودوهمه اینها راتنها توواو می دانستید ونه هیچکس دیگر ! این نیلوفر نحیف بدور تناوریت می پیچد ودرمینوی نوای توروز به روز بیشتر اشتهایت می کرد ولی افسوس که خبر به خناس رسید وبا داس وسوسه به جان ساقه هایش افتاد ! دیگر تاب ندارم افسانه رسوای این افسون راهم برای تومرور کنم اماهمین گلبرگهای چروک خورده ، ساقه های خشکی زده وسروضع ژولیده ، همه چیز رابه تو می گویند ! این نامه ها به دستت بوسه می زند ؟ ! مباداروزی به آنها احتیاج کنی ومازن وفرزند را بهانه تن پروری آوریم یامناشدات تورا بشنویم همه را اللهم نعم بگوییم اما حاضر نباشیم ازتجاهل خویش دست برداریم بود که بخت خفته به دعای نافله های توبرخیزد وچینی ایمان به تو به شکسته بندی خودت تلاقی می شود ! تاما خود رادرزیر وبم اللهم لقنی اخوانی1 بازبینیم ونبی راپای شجره رشادت به جا آوریم توکوکب دری اویی که رویت تشعشعت غمش می شوید وبرسرش قصر سرور می سازد پیکی که پیغام پادشاهیت می آورد پیامبر رایاد غدیر می اندازد وبه معراج شعف می بردش اورا برای غرور به قلعه های بی ابر شادمانی می کشاند وخستگی بیست وسه ساله رااز تنش بدرمی کند تودرخلق ومنطق ازعلی اکبر به او شبیه تری آن مویی که برشانه پریشان کرده ای ، سیاهی آن لحیتی که درفرط نور پوشانده ای وآن چشمان از انگبین انباشته ات ، کاری کرده که تو وپیامبر به دو نیمه یک سیب می مانید . درجلال رجعت تو آییینه دار اوخواهی شد که تنها شما دورا به دندانی شکسته می شناسد ، آنهنگام اوپای به مدار دیدار می نهد ولایلقیها الا صابرون2 ما تابعین توایم که متاع دعوتت راپایاپای به دل خریده ایم ودرماندگیمان تانیایی سروسامان نمی گیرد تاآتشی به پا نکنی وگرگها رانتارانی ، آرامش دشتها رانمی فهمیم ؛ تاتمشکهای شور رادردلمان نگذاری ؛ دانه های یاقوتی عشق برایمان مزه ندارد تابه حضیض بندگیت اوجمان ندهی خوف اینرا داریم که دست آخر سرافکنده بمانیم خودت داری می بینی که ماهیان دریایت بی تحمل ازنیامدنت ، خویشتن رابه ساحل نیستی می زنند خودت شاهدی اکنون که برخلاف سیلاب ره می سپرند ، صیادهای سنگدل دامها سرراهشان گسترده اند ! ماجایی خود دیگر صدراسلام هم تنگی می کند برایت ...
وقتی برگشتی مومنان توکه پابرخاک دارند ، ازتحمل لقد خلقنا الانسان فی کبد3 راحت می شوند ولایبقی مومن میت الا دخلت علیه الفرحه فی قبره ...4
مانیز همه تبعه گیتی توایم وواگر ما رامهاجر قبورمان ساختند ، خودت باید ازآن دیار اخراجمان کنی وبه جزیره خضرایت بازگردانی اگرچه تابع محض تو نباشیم ! بیا وبرابر تیرداران قدی علم کن بیا ودهر راازاینکه برمراد سفلگان بچرخد باز دار سحرگاهان ببرمان به یثرب وبه ستون توبه مان ببند ، این نای را حنینی ، بیت الاحزانی بخش ... آه این نام چه حزنی روانه قلبت کرد ! چرا دوباره مرثیه برایت سرودم ؟ ببخش گستاخی قلم را !
اترانی اتخذت لاوعلاها بعد بیت الاحزان بیت سرور ؟ 4
شراره ها که بادردست به گربیان بودند ؛ احقاد بدرداشت ، سیمای مسمارها رابر می افروخت ! مادر باهمه احشایش آمد به پاسبانی ، اما آنسو شغالها ، جز به تار ومار بیشه زار راضی نمی شدند . ملائک آرام آرام هبوط می کردند تابرچادرخاکیش پربسایند وبعد حسنین رااز این هیاهو محافظت کنند ! وقتی انسیه می سوخت عطر عود ونکهت حوراء فضا را انباشته بود وذوالفقاری که علی را می شناخت ، می دانست فتنه ای که او پس می دهد فراتر از کلمات ابراهیم است ...
وان من شیعته لابراهیم .5 آن شوکران شکیبایی که پیامبر به علی نوشاند ازاو شیری شرزه ساخته بود ، پای درزنجیر که حتی باید لب می گزید دندان به هم می سایید واز همسایه ، شکایت فاطمه می شنید دریغ که مردمان ، خوش داشتند حرمت الجار ثم الدار را ! دیگر گفتگوی خدابا فاطمه اش ازگوش محراب هم مخفی ماند ! ارکان استواری علی فروریخت واوشان نزول این مبارکه شد : الله الذی رفع السموات بغیر عمد ترونها6 ... آمدنت نه تنها صادق مصدق راکه جملگی انبیاء وشهداء وصدیقین وصالحین رامایه خنک دلی است ورها می سازدشان ازاندوهی ابدی وبیش از همه التهاب یتیمی خودت را فروخواهد نشاند ویومذ یفرح المومنون بنصرا لله عند قیام القائم ..7
پی نوشتها : 1- خدایا برادرانم را به ملاقاتم برسان ( فرمایش پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم ) درمورد مومنین آخر الزمان
2- قصص 80 جز صابران تحمل آنرا نیاورند
3- سوره بلد آیه 4 : همانا انسان رادررنج وسختی آفریدیم .
4- آیا مرا بعداز بیت الاحزان شادمانی می بینی ؟ نه به عظمت او سوگند
5- سوره صافات آیه 83 واز پیروان اوابراهیم است .
6- رعد 2: خداست آنکه آسمانها را بدون ستونهایی دیدنی برپا داشت .
7- اشاره به آیه : درآنروز مومنان از یاری خداشادمان شوند درهنگام قیام قائم نویسنده : سعید مقدس
منبع : میثاق وسپیده صفحه 126- 132 |
|
|
دفعات نمایش :
36
|
|
تاریخ:
1387.8.25
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
مهدویت
|
درعصر ظهور ، نعمت وبرکت از زمین وآسمان می روید ومی بارد
|
|
|
|
|