بهار نرگس

مهدویت

بهار نرگس

صبح زود است . انگار باران می‏بارد، چون صورتم خیس شده . هنوز چشم‏هایم را باز نكرده‏ام، صدای نرگس را می‏شنوم: «رز، رز، بیداری؟»
چشم‏هایم را باز می‏كنم، سلامم را با بوسه‏ای به گلبرگ‏هایم جواب می‏دهد . چشم‏هایش خیس است; ولی خوشحال می‏نماید: «رز! امروز خیلی مهم است . می‏دانی كه . . . .»
مگر چه خبر است؟ آهان، تولدم است . . .
- «یادت هست؟ درست همین روزها بود كه تو را به این باغچه آوردم، چون روز تولد او بود .» درست است . از وقتی نرگس و خانواده‏اش به این خانه آمده‏اند، من هم مهمان باغچه‏شان بوده‏ام .
- «امروز با همه روزها فرق دارد . نگاه كن رز! بهار دارد می‏آید! عطر گل‏ها را می‏فهمی؟» ماهها را می‏شمرم، چه حرف‏ها می‏زند! الان كه بهار نیست . تعجبم را بی‏جواب نمی‏گذارد: «هر چند فصل بهار نیست، ولی هر روزی كه مال او باشد، بهار است‏حتی اگر چله زمستان باشد . وقتی او می‏آید، جای قدم هایش گل سبز می‏شود . از هر كوچه‏ای رد می‏شود، عطر یاس همه را مدهوش می‏كند . به هر سنگی نگاه می‏كند، از درونش چشمه زلال می‏جوشد .»
حرف هایش زیبا است; هر چند برایم تازگی ندارد . مدت‏ها است منتظر دیدن محبوب نرگس هستم . كسی كه نرگس حاضر است جانش را فدای او كند . كسی كه نرگس به همنام بودن با مادر او افتخار می‏كند .
- «راستش رز، آمده‏ام ازت خواهشی بكنم، می‏خواهم با اجازه ات . . .»
حرفش را ادامه نمی‏دهد . منتظرم . به غنچه‏هایم دست می‏كشد و نوازش می‏كند: «می‏دانی كه این همه مراقبت و رسیدگی در مورد تو برای چنین روزی بود . اگر اجازه دهی، می‏خواهم شاخه گل‏های قشنگت را بچینم و برایش یك دسته گل درست كنم .»
قند توی دلم آب می‏شود . مدت‏ها منتظر چنین روزی بوده‏ام . اصل به وجود آمدن من برای همین روز بوده; روزی كه بالاخره كسی را كه به خاطرش به دنیا آمده‏ام، ببینم و به او برسم .
رضایتم را با برق چشم‏هایم به نرگس می‏فهمانم . خوشحال می‏شود . ساقه‏هایم را می‏چیند و در زرورق قشنگی می‏پیچد: «امروز عید است، عید نمیه شعبان . همه جا جشن است، شلوغ و پرصدا و احتمالا با صفا . ولی من می‏خواهم به یك جای خلوت بروم شاید بعد از این مدت توسل و دعا بالاخره او را ببینم و تو را كه عزیزترین دسته گل رز من هستی به او هدیه كنم .»
نرگس در حال سجده است، من كنار سجاده او نشسته‏ام . صدای «یابن الحسن، یااباصالح‏» نرگس را می‏شنوم و سعی می‏كنم با تكرار این جملات، آن‏ها را حفظ كنم، شاید لازم باشد من هم . . . . وای نرگس، نگاه كن، آمد! بهار را می‏گویم . نرگس غرق اشك و دعا است، متوجه من نیست . خدایا، نرگس حق داشت این همه عاشق اباصالح باشد، چه شكوفه‏هایی، چه عطر دل‏انگیزی، چه باران آرامی . احساس می‏كنم خارهایم نیز به گل تبدیل شده‏اند . . . از نرگس غافل و محو تماشای بهار می‏شوم . سبزه‏هایی كه تازه زیر باران آرام سر بر آورده‏اند، گل‏هایی كه می‏خندند و سروهایی كه سر به ابرهای بهاری می‏سایند و . . . طوری كه نرگس بشنود، زمزمه می‏كنم: «بهار، بهار این جا است!» نرگس سر از سجده بر می‏دارد . چشم‏هایش را به من می‏دوزد، فریاد می‏زنم: «بهار را نمی‏بینی، صدای قطره‏های باران بهاری را نمی‏شنوی، گل‏ها و سبزه‏ها را نمی‏بینی؟ او این جا است، خودت گفتی هر جا او باشد، بهار هست .»
اشك از دیدگان نرگس سرازیر می‏شود و می‏گوید: حتما او این جااست; ولی من بهار را نمی‏بینم .
فریاد می‏زنم: چرا روبه روی ما، اطراف ما، همه جا گل و سبزه و سرو موج می‏زند .
نرگس سر به زیر افكند: آری، موج می‏زند; ولی باید گل باشی تا بهار را درك كنی .
اللهم عجل لولیك الفرج
اللهم ارنا الطلعة الرشیدة . . .

لیلا السادات مروجی / پرسمان شماره 1

دفعات نمایش : 97

تاریخ: 1386.4.28

اخبار مهدویت

هدف جشنواره آخرین منجی خنثی سازی دکترین صهیونیسم ...

انتشار کتاب «پایان جهان؛ مدرنیته یا...»

اماکن مقدس استان قم از جمله مسجد جمکران توسعه ...

باید با فعالیت های ضدمهدوی مقابله کنیم

دعای ندبه در جزیره قشم طنین انداز می شود

برنامه «خورشيد انتظار» از شبکه تهران پخش می شود ...

از موعودگرايي در سينماي ملي غافل شديم

برگزيدگان هفتمين همايش «سوختگان وصل» معرفی می‌شوند ...