سفیران چهارگانه حضرت مهدی عجّل الله

سفیران چهارگانه حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه الشریف در عصرغیبت صغری

1 – عمری

ابوعمرو ، عثمان بن سعید عمری اسدی ، پیش از ولادت حضرت ولی عصر علیه السلام به مدت 5 سال از طرف امام هادی علیه السلام و امام حسن عسکری علیه السلام وکیل و نماینده بود و در میان شیعیان به عنوان « زیّات » یا « سمّان » ( روغن فروش ) ملقب بود ، زیرا برای پوشش نهادن به مقام والای وکالت و نیابت از امام علیه السلام به تجارت زیتون اشتغال داشت ، تا به این وسیله در آن روزگار که خفقان و اختناق عجیبی بر جهان پهناور اسلامی و بخصوص شیعیان و دوستداران اهلبیت علیهم السلام حاکم بود ، خود را از شر دستگاه خلافت حفظ کند .
او برای پوشش نهادن به موقعیّت حساس خود ، در بازار روغن فروشان برای ارتش روغن و دیگر اجناس حمل می کرد .
در مورد « عمری » تعبیرات جالبی از امامان معصوم علیه السلام رسیده است ، از جمله امام حسن عسکری علیه السلام به وکیل خود در قم « احمد بن اسحاق » فرمودند :
« العمری ثقتی ، فما ادی الیک عنی فعنی یودی و مال قال لک فعنی یقول ، فاسمع له و اطع فانه الثقة المامون ».
« عمری ، مورد وثوق و اعتماد من است آنچه از من نقل کند ، بی تردید از من شنیده است ، آنچه بگوید ، از زبان من می گوید ، از او بشنو ، و از وی اطاعت کن ، که او امین و مورد وثوق است »1.
هنگامی که عمری چنین لطف و بزرگواری امام علیه السلام را در حق خود شنیده به سجده شکر افتاد و خدا را سپاس گفت و اشک شوق از دیدگانش فرو ریخت .

2 – محمد بن عثمان

سفیر دوم حضرت ولی عصر علیه السلام در غیبت صغری ، ابو جعفر محمد بن عثمان ، ملقب به « عمری دوم » است که دوران سفارت او با ایام خلافت معتمد عباسی ، معتضد عباسی ، مکتفی عباسی و 10 سال از خلافت مقتدر عباسی ، مصادف شد ، و در حدود 40 سال مقام والای نیابت خاصه را به عهده داشت و در سال 305 هجری دیده از جهان بربست .
محمد بن عثمان که بعد از درگذشت پدرش به مقام سفارت منصوب شد، قبلاً از طرف امام حسن عسکری علیه السلام وکیل بود ، سپس از طرف پدرش به عنوان جانشین او معرفی شد و رسماً از طرف حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف به این مقام منصوب گردید .

3 – نوبختی

ابوالقاسم ، حسین بن روح نوبختی ، سومین نائب خاص حضرت ولی عصر علیه السلام است که در حدود 21 سال متصدی مقام مقدس سفارت بود ، که دوران سفارتش با سه خلیفه عباسی ( مقتدر ، قاهر و راضی ) مصادف شد و در سال 326 هجری گذشت .
محمد بن عثمان که در سالهای آخر عمرش بسیار پیر و ناتوان شده بود ، در دو سال آخر ( 304 – 305 هـ . ق ) زندگی خود ، قبض ( دریافت کردن ) اموال شیعیان را به « حسین بن روح » واگذار کرده بود ، و در واپسین لحظات زندگی به شیعیان حاضر در مجلس فرمود :
« به من امر شده که به ابوالقاسم ، حسین بن روح وصیت نمایم » .
یکبار حسین بن روح به پیشگاه حضرت ولی عصر علیه السلام نامه نوشت و اجازه تشرف به حج خواست . از ناحیه مقدسه چنین پاسخ صادر شد :
« لا تخرج هذه السنه » . « امسال نرو » .2 – حسین بن روح بسیار اندوهگین شد و در فرصت دیگری اجازه خواست ، در پاسخ چنین فرمان رسید :
« اذا کان لابد ، فکن فی الفافله الاخیرة » .
« اگر ناگزیر از رفتن باشی ، با آخرین قافله حرکت کن » 3.
او نیز با آخرین قافله به راه افتاد ، بعدها حکمت آن معلوم شد ، زیرا همه قافله های قبلی با گروه وابسته به قرامطه روبرو شدند فقط آخر جان به سلامت برد . آن سال که به « تناثر کواکب » معروف شد صدها نفر از حجاج در میان عراق و حجاز به دست قرامطه کشته شدند و فقط قافله آخر، از قتل و غارت مصون ماند .
حسین بن روح نوبختی مدت 21 سال عهده دار منصب سفارت بود و با محاسبه دو سال اخیر محمد بن عثمان ، مجموع دوران نیابت او به 23 سال می رسد ، که سرانجام در شعبان 326 هجری دیده از جهان بربست و شیعیان را در غم و اندوه فراوان فرو برد .

4 – سمری

ابوالحسن ، علی بن محمد سمری ، چهارمین و آخرین سفیر حضرت ولی عصر علیه السلام بعد از رحلت حسین بن روح به مقام نیابت منصوب شد و مدت سه سال عهده دار این منصب بود تا در نیمه شعبان 329 هجری دار فانی را وداع گفت و با رحلت او باب سفارت بسته شد ، دیگر کسی ادعای نیابت خاصه نمی کند ، مگر اینکه دروغگو باشد .
سمری که از اصحاب نزدیک امام حسن عسکری علیه السلام بود ، دوران سفارتش با دو خلیفه عباسی ( راضی و مقتضی ) مصادف شد .
از توقعیات شریفی که به دست او از ناحیه مقدسه صادر شده ، توقیع معروفی است که در اواخر سفارت او صادر شد ، و آن این بود :
« اما الحوادث الواقعه فارجعوا بها رواه حدیثنا ، فانهم حجتی علیکم و انا حجه علیهم » .
« اما در مورد حوادثی که روی می دهد ، به راویان احادیث ما رجوع کنید ، که آنها حجت من بر شما هستند و من حجت خدا بر آنها هستم » 4.
علی بن محمد سمری پس از سه سال عهده دار شدن مسئولیت سنگین سفارت سرانجام در شعبان 329 هجری بیمار شد و با همین بیماری جهان را وداع گفت ، در روزهای بیماری از وی پرسیدند : به چه کسی ما را توصیه می کنی که بعد از تو در مسایل شرعی و حقوقی به او مراجعه کنیم ؟ در پاسخ فرمود : « خدا مشیتی دارد که آنرا انجام خواهد داد ».
آنگاه نامه ای از ناحیه مقدسه رسیده بود ، درآورد و مهر آنرا بشکافت و برای حاضران قرائت نمود . متن توقیع شریف به خط حضرت بقیة الله روحی و ارواح العالمین له الفداء چنین بود :
« بسم الله الرحمن الرحیم یا علی بن محمد السمری ، عظم الله اجر اخوانک فیک فانک میت ما بینک و بین سته ایام . فاجمع امرک ، و لا توص الی احد فیقوم مقامک بعد وفاتک ، فقد وقعت الغیبه التامه ، فلا ظهور الا بعد ان یاذن الله تعالی ذکره ، و ذلک بعد طول الامد وقسوة القلوب و امتلاء الارض جوراً . سیاتی من شیعتی من یدعی المشاهدة . الافمن ادعی المشاهدة قبل خروج السفیانی و الصیحه فهو کذاب مفتر ولاحول ولا قوة الا بالله العلی العظیم : » 5.
« بنام خداوند بخشنده مهربان ، خدا پاداش برادرانت را در سوگ تو افزون سازد . که تو شش روز دیگر از این جهان رحلت خواهی کرد . کارهایت را فراهم ساز ، و کسی را به جانشینی خود برنگزین و به کسی وصیت مکن ، که غیبت کامل فرا رسیده است دیگر تا روزی که خدای تبارک و تعالی بخواهد ، ظهوری نخواهد بود ، و آن مدتی بس دراز خواهد بود که دلها را قساوت خواهد گرفت و زمین پر از ظلم و ستم خواهد شد . دراین دوران برخی از شیعیانم ادعای مشاهده خواهند نمود 6. آگاه باشید که هر کس ادعای مشاهده کند پیش از خروج سفیانی و وقوع صیحه ، دروغ گفته است . که هیچ حول و قوه ای جز برای خداوند بزرگ و بزرگوار نیست ».
آنگاه آخرین سفیر حضرت بقیة الله علیه السلام طبق وعده آن حضرت، در روز ششم از صدور توقیع شریف ، دیده از جهان فرو بست و با رحلت او غیبت صغری پایان یافت و غیبت کبری آغاز گردید .
تعیین روز وفات سمری طی نامه شریفه ، و قرائت آن در حضور جمع کثیری از شیعیان ، به طور حتم و جزم اثبات می کند که آن نامه مبارکه به دست خط شریف حضرت بقیةالله علیه السلام بوده است ، که خواسته در آستانه غیبت کبری معجزه ای دیگر از خود نشان داده ، بر قوت ایمان و اخلاص شیعیان بیفزاید . تا با گامهایی استوار به استقبال غیبت کبری بشتابند .

پی نوشتها:

1 . اصول کافی ، جلد 1 ، صفحه 330 – اعلام الوری ، صفحه 396 .
2 . بحارالانوار ، جلد 51 ، صفحه 293 – منتخب الاثر ، صفحه 397 و غیبت شیخ طوسی ، صفحه 196 .
3 . بحاالانوار ، جلد 51 ، صفحه 293 .
4 . غیبت شیخ طوسی ، صفحه 242 – کشف الغمه ، جلد 3 ، صفحه 320 .
5 . بحارالانوار، جلد 51 ، صفحه 361 ، و جلد 52 ، صفحه 151 ، و جلد 53 ، صفحه 318.
6 . با استناد به احادیث دیگر نتیجه می شود : منظور از این که دیگر کسی امام زمان علیه السلام را تا هنگام ظهورش مشاهده نخواهد کرد ، به این معنی است که نیابت خاص دیگر نخواهد بود و دیگر کسی نایب خاص نمی باشد .

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار