احساس انتظار

« ان الارض یرثها عبادی الصالحون » 1.
« این زمین را ، بندگان صالح ، به میراث می برند » .

احساس انتظار ، مثل احساس تشنگی است :
احساس تشنگی ، آدم را ، به آب می رساند ؛ و احساس انتظار ، انسان صاحب نظر آگاه دین باور حقیقت جوی را ، به حجت بالغه الهی ! ...
انسان اسلام ، بزرگترین اصل اجتماعی و پاکترین نهاد سیاسی دین را ، اعتقاد و التزام به رهبری « معصوم » می داند .
رهبر جامعه انسان ، هیچ کس نمی تواند بود ، مگر « پیامبر » یا « امام » که به طور مستقیم از سوی خدا ، و یا به امر حق و به دست پیامبر ، تعیین شده باشد .
حقیقت دین ، جز این نیست .
و بلوغ انسانیت ، جز از این راه ، مقدور نمی تواند شد 2.
شیعه نیز – با التزام و پایداری بر این اصل خدایی – در هیچ لحظه ای از تاریخ ، هیچ « ظالم » و « روند ظالمانه » ای را تایید و تصدیق نکرده ، و بر سر این کار،« جان » خویشتن را – در همواره همه جا – بلاگردان « ایمان » خویش ، ساخته است ! ...
در آن حدیث مشهور ، هم ، که سخن از قیام حجت بالغه ، در میان می آید ، تمامیت ضربت تاکید ، بر سر « ستم ستیزی » است :
« یملا الله به الارض قسطاً و عدلاً ، کما ملئت ظلماً و جوراً »
« خداوند ، این زمین را – به دست او – از عدل و داد ، سرشار می سازد ؛ همان طور که از ظلم و جور، سرریز شده باشد ! ... » .
توگویی که آنچه دیو آتش خوارۀ « ظلم » ، به سر آدمیان خاک می آورد ، با هیچ داغ و زخم دیگری ، برابری نتواند کرد . اصلاً ، همه دردهای بشر کجا ، و این آتش جانسوز خانمان بر باد ده ، کجا ؟! ...3
و دوای این همه درد : « عدالت :» ! ...
از نگاه « شیعه » ، عدالت ، اصل دین است :
نخستین پیشوای او ، در محراب ، به گناه عدالت ، به قتل می رسد !!
و آخرین پیشوایش ، برای این که به داد « عدالت » برسد ، قیام می کند ؛
و آخرین حلقه ، از مجموعه حلقات مبارزات حق و باطل را – که از آغاز جهان ، بر پای بوده است – به سامان می برد .
همه حرف « انتظار » ، همین است :
سفری دور و دراز ، برای رسیدن .
با چشمان « آینده » ، تکلیف « حال » را ، روشن کردن .
در آستانه سقوط و ابتذال ، دست انسان را گرفتن ؛ و او را ، تا درگاه نگاه خدا ، بالا کشیدن ؛ و بر تحقق آرمان والای همه انبیا و اولیا و مردان رزم آور راه حق ، نظر داشتن ! و در آخر رزم – پیروزمندانه – حیثیت عادلانه خاک را ، از نگاه بلند « بقیة الله » ، به نظاره برخاستن ... و این حرف کمی نیست !

انتظار ، از جنس فرداست ؛
و احساس انتظار ، فردایی شدن .
عشیره انتظار ، اهالی فردایند ! ...
آن که « نظر » ندارد ، مثل کسی است که تشنه نیست .
احساس انتظار ، مثل احساس تشنگی است .
آن که احساس تشنگی ندارد ، آب – هر چند فراوان ، زلال و گوارا ، هم که باشد – به چه دردش می خورد ؟!
بی خیال ، این پا و آن پا کردن ، مرد « فردا » نبودن ، « ضد انتظار » است ! انسان انتظار ، آماده فرداست :
احساس انتظار ، از هم صحبتی های فردا ، سرشار شدن است .
از اندیشه تردید ، بیرون آمدن ؛ و در دل یقین ، درآمدن .
نشاط انتظار ، آدمی را از ناامیدی و سستی ، باز می گیرد .
با این نگاه های کوچک و پیش پا افتاده ، آدم در « روز مرگی » ها ، غرق می شود .
برای خوب دیدن ، و خدایی نگریستن ، باید به چشمان انتظار، مسلح شد !
آن که « نظر » ندارد ، به احساس انتظار – نیز نمی تواند رسید .
« انتظار » ، سفر دور و درازی است .
سفر انتظار ، چشم آدم را ، باز می کند . سفر انتظار ، انسان را « صاحب نظر » می سازد ...

حرف از یک نقطه زمانی و مکانی نیست .
سخن از یک جغرافیای جهانی عقیدتی است :
تکان تازه ای در خاک و خلقت خاک !
تنه و بدنه خلقت ، « عدالت » است ... و در این میانه ، « ستم » ، غباری بیش نیست ، که به راحتی می شود آن را شست ؛ و پیکره اصلی ، پاکیزه و زیبای آفرینش را ، در برابر نگاه انتظار زندگی ، به دیدار، نهاد ! ...
این شست و شو، اصلاً ، مشکل نیست ؛
« آب » که دارد می رود ؛
« رود » که دارد می گذرد ؛
فطرت پاک عادلانه « خاک » که دارد تکان تازه ای می خورد ؛
همه به یاری ما ، خواهند شتافت !
تنها ، کافی است تکانی بخوریم در جنبش شکوهمند میلاد انتظار ، به « احساس » برسیم و صاحب نظرانه ، عمل کنیم ... .
انتظار ، یک رفع تکلیف نیست . بلکه ، فهم تکلیف است ؛ ادای تکلیف است :
آنان که منتظر عدالت فراگیر و همگانی اند ، خویشتن ، باید همواره در سوی تحقق آن ، اندیشه کنند ، بنویسند و بکوشند: و سهم سنجیده و دقیق خود را – ازاندازه وظیفه ای که بر گردن دارند – ادا کنند... .
از بی نظران ، چه انتظاری ؟! ... نبض عدل ، که خاک را ، به تکانی مواج و تند و تازه فرا می خواند ، بی نظرانه نمی تواند بر گوشی دل بنشیند . بی نظری ، بی تفاوتی و بی خیالی ، از احساس انتظار ، به دور است .
خویشاوندان خمیازه و خواب را بگویید که با بیراهه های خویش ، مزاحم راه « مردان انتظار » نشنوند ! ...

احساس انتظار در این فرهنگ ، ماذنه بلند هستی است که – در حقیقت از بالای بلند آن ، اذان عدل جهانی ، سر داده می شود .
این انتظار ، پاسخی است به تمامی هستی و همه فرشتگان ؛ در برابر همان سوال گلایه آمیز ، که : « چرا برکره خاکی ، پای کسانی باید باز شود که فساد کنند و خون بریزند ؟! » .
این « انتظار» و پایانه معطر و مطهر خاک ، پاسخ آنان و همه افکاری هم هست ، که از گرد خویش فرا نرفته ، تمامت استعداد و توان انتظار را نمی نگرند .... .
احساس انتظار ، احساسی طوفانی ، شور انگیز و با نشاط است ؛ و انتظاری ندارد ، مگر پیروزی ! ...

پی نوشتها:

1 . سوره انبیاء : آیه 105 .
2 . و در عصر غیبت ، با مرجعیت و فقاهت است که جای « ولایت » پر می شود .
3 . در نگاهی ژرف و فراگیر ، ظلم ، تمامت آفات و شوربختی های آدمی را در بر می گیرد . ظلم ، هر آن کنشی است که اشیاء و آدمی را ازشان و مکانت حقیقی اش بر کنار دارد . جهل و نفهمیدن ، ظلم است . بی ایمانی و شرک ، و ظلم است : یا بنی لا تشرک بالله ان الشرک لظلم عظیم : فرزندم ، بر خدای « شرک » میاور . چراکه شرک ، « ظلم » بزرگی است. ( سوره لقمان ، آیه 13 )

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار