پُر از بالِ فرشته

مهدویت

کودک و نوجوان

داستان

پُر از بالِ فرشته

حال امام عسکری (علیه السلام ) بد بود و تب داشت . چشم هایش خسته بود . دست ها و پاهایش درد می کرد و صورتش زرد شده بود . همسرش نرگس ، گاه کنارش می نشست و با او حرف می زد. گاه دنبال دارویی تازه می گشت و با غصه می گفت : خدایا کمکم کن!
اما بی فایده بود . زهری که معتمد عباسی * به حضرت خورانده بود ، دیگر توانی برای امام نگذاشته بود . چشم های امام مثل همیشه آرام و درخشنده نبود . او فقط قرآن می خواند . نرگس که به امام نگاه می کرد ، فهمید که می خواهد چیزی بگوید. پس جلوتر رفت . امام عسکری (علیه السلام ) با ضعف شدیدی صدا زد: عقید ... عقید!
عقید، خدمتکارِ سیاه پوست امام که بیرون اتاق بود ، فوری خدمت امام رسید و گفت : بله مولای من!
امام گفت : عقید، برای من آب مَصطکی بجوشان ! عقیده با عجله کیسه ی کوچک مصطکی را از پستو آورد و به کمکِ نرگس آن در پیاله ی آب ریخت و پیاله را روی آتش گذاشت . آن ها چند دقیقه صبر کردند تا مصطکی به جوش آمد . نرگس با دستمال ، پیاله را از روی آتش برداشت و کنار امام برد . جوشانده خنک که شد ، امام پیاله را برداشت تا آن را بنوشد. دستش لرزید. نرگس و عقید ناراحت شدند . امام پیاله را به زحمت نزدیکِ دهانش برد، اما لرزشِ دست هایش نگذاشت که آن را به لب بگیرد. با ناراحتی پیاله را بر زمین گذاشت و به عقید گفت : در آن اتاق کودکی در حال سجده است، او را نزد من بیاور! نرگس تعجب کرد . او و همسرش ، فرزندشان را تا آن وقت از خدمتکارشان پنهان کرده بودند .** عقید به اتاقِ کناری رفت . تا پرده را کشید ، خشکش زد! پسرکی در سجده بود و داشت دعا می خواند. بالای سرش رفت و خیره نگاهش کرد . باورش نمی شد. وقتی سجده ی کودک تمام شد ، عقید گفت : پسرم! آقای من دستور داد که نزدشان بروی!
کودک با نگرانی برخاست. نرگس که به اتاق آمده بود ، با مهربانی دست او را گرفت . آن ها کنار بالین امام عسکری (علیه السلام ) رفتند . عقید هنوز به چهره ی زیبای کودک نگاه می کرد . امام عسکری (علیه السلام ) با دیدن او به گریه افتاد و گفت : ای سرورِ خاندانِ من! این جوشانده را به من بنوشان . من سوی پروردگار خواهم رفت! چشم های نرگس از دانه های اشک پر شد . کودک پیاله را برداشت و آن را نزدیک لب های خشکیده ی امام برد . امام با آرامی جوشانده را سرکشید. سپس گفت : مرا برای نماز آماده کنید!
عقید فوری آب آورد. نرگس جلوی امام پارچه ای پهن کرد . امام عسکری (علیه السلام ) با کمکِ کودک ، وضو گرفت . کودک هنوز با نگرانی نگاهش می کرد . رنگِ صورتِ نرگس از غصه زرد شده بود . امام رو به کودک گفت : پسر جانم ، بر تو مژده که صاحبِ زمان هستی ! تو مهدی هستی . تو حجت ِ خداوند بر زمینش هستی . تو فرزند و جانشینم هستی ... .
چشم های شگفت زده ی عقید می خواست از حدقه در بیاید. او تا آن وقت مهدی را ندیده بود . نرگس آهسته گریه کرد . امام عسکری (علیه السلام ) دعا خواند . سپس چشم های مهربانش را بست . اتاقِ کوچک پر از بالِ فرشته شد . نرگس بیشتر از همیشه بوی بهشت را حس می کرد.

پی نوشت:

* یک نوع کُندر رومی که سفید ، خوش بو و شیرین است و در سرزمین شام می رویید.
** برای این که دشمنان و خلیفه ی ستمگر خبردار نشوند .

منبع : کتاب ، آفتاب خانه ی ما ، مجید ملاّ محمّدی

دفعات نمایش : 95

تاریخ: 1386.10.15

اخبار مهدویت

هدف جشنواره آخرین منجی خنثی سازی دکترین صهیونیسم ...

انتشار کتاب «پایان جهان؛ مدرنیته یا...»

اماکن مقدس استان قم از جمله مسجد جمکران توسعه ...

باید با فعالیت های ضدمهدوی مقابله کنیم

دعای ندبه در جزیره قشم طنین انداز می شود

برنامه «خورشيد انتظار» از شبکه تهران پخش می شود ...

از موعودگرايي در سينماي ملي غافل شديم

برگزيدگان هفتمين همايش «سوختگان وصل» معرفی می‌شوند ...