اسم این کودک چیست؟

مهدویت

یا صاحب الزمان(عج)

اسم این کودک چیست؟

ابراهیم نیشابوری ، هراسان و پر دغدغه ، از چند کوچه پس کوچه گذشت. او سر و روی خود را با پارچه ای سفید پوشانده بود و عصای کوچکی در دست داشت . هر رهگذری که به او می رسید ، فوراً کمرش را خم می کرد و خودش را پیرمردی بیمار نشان می داد .دلِ ابراهیم مثل سیر و سرکه می جوشید . او یک ساعتی بود که با خانواده و دوستانش خداحافظی کرده بود و اکنون می خواست از سامرا برود . برای فرار ، فکرش به هزار راه رفته بود . امام هنوز راه درستی به ذهنش نرسیده بود . ابراهیم می ترسید. دلش قرار نداشت . هر لحظه احساس می کرد ، سایه ی ترسناکِ مأمورانِ حاکم بالای سرش است . باید عجله می کرد و از سامرا می گریخت . امام قبل از فرار دوست داشت با مولایش نیز خداحافظی کند. حتماً مولایش- امام عسکری (علیه السلام ) – برایش دعا می خواند و برای خارج شدن از سامرا ، کمکش می کرد . ابراهیم به کوچه ی امام پاگذاشت . از دور ، مردی اسب سوار را دید . ترسید. فوری عصایش را به زمین زد و دستش را به دیوار گرفت . اسب سوار به او نزدیک شد . ابراهیم خوب نگاهش کرد . مأمورِ حاکم بود . سرش را پایین گرفت . مأمور بی آن که به او نگاه کند ، از کنارش رد شد . ابراهیم فوری سمت خانه ی امام دوید و در زد . غلامی * در را باز کرد و او را نزد امام عسکری (علیه السلام ) برد . امام و فرزندش ، مهدی ( عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) در اتاق بودند . ابراهیم سراپا عرق بود . صورتش مثل گچ سفید شده بود . او سلام کرد . امام عسکری (علیه السلام ) و مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) ، با مهربانی جواب سلامش را دادند. او بی آن که بنشیند ، گفت : آمده ام که از شما خداحافظی کنم.
-برای چه؟!
-می دانید که عمرو بن عوف – حاکمِ عراق- آدمِ خون خوار و ظالمی است .او تصمیم گرفته مرا به خاطر عشق به علی (علیه السلام ) و خاندانش اعدام کند . چند روزی مخفی شدم . اما حالا می خواهم از این شهر بروم ، تا خدا چه بخواهد ... .
چشمِ ابراهیم به مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) افتاد. خوب نگاهش کرد . از دیدن چهره ی آرام و نورانی او لذت برد. دیگر نتوانست حرفی بزند . مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) که به حرف های او خوب گوش داده بود ، گفت : ای ابراهیم! فرار نکن. همانا خداوند به زودی او را از شر اوخلاص می کند . ابراهیم تعجب کرد . یک نگاه به امام عسکری (علیه السلام ) و یک نگاه به مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) انداخت و به امام عسکری(علیه السلام ) گفت : ای آقای من! جانم به فدایت ، این کوک کیست که اسم مرا می داند و چنین نظری می دهد؟ امام عسکری (علیه السلام ) چون ابراهیم را محرمِ اسرار خود می دانست ، گفت : این کودک ، پسر و جانشینم است . همان کسی که غیبتش طولانی خواهد شد . پس از گسترش ظلم و جنایت در زمین ، عدالت را برقرار خواهد کرد! ابراهیم جلوتر رفت و پرسید: اسمش چیست؟ امام گفت : او هم نام رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم ) و هم کُنیه ی اوست. ابراهیم ، آن چه در این جا دیدی و از ما شنیدی ، مخفی بدار و تنها به اهلش بگو!
ابراهیم دیگر مضطرب نبود. او دست به آسمان بلند کرد و خدا را شکر گفت. سپس به امام عسکری(علیه السلام ) و مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) درود فرستاد و از آن ها خداحافظی کرد . همان روز خبری مهم در سامرا دهان به دهان پیچید. در نزدیکیِ مخفی گاه ابراهیم مردی فریاد می زد: به دستور خلیفه ی بزرگ ، معتمد عباسی ، عمرو بن عوف جنایت کار کشته شد. مأمورانِ خلیفه او را تکه تکه کردند و به جهنم فرستادند... . ابراهیم شادمان دست بالا برد و برای امام عسکری (علیه السلام ) و مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشّریف ) دعا کرد .

پی نوشت :

* خدمتکار.

منبع : کتاب ، آفتاب خانه ی ما ، مجید ملاّ محمّدی

دفعات نمایش : 84

تاریخ: 1386.10.15

اخبار مهدویت

هدف جشنواره آخرین منجی خنثی سازی دکترین صهیونیسم ...

انتشار کتاب «پایان جهان؛ مدرنیته یا...»

اماکن مقدس استان قم از جمله مسجد جمکران توسعه ...

باید با فعالیت های ضدمهدوی مقابله کنیم

دعای ندبه در جزیره قشم طنین انداز می شود

برنامه «خورشيد انتظار» از شبکه تهران پخش می شود ...

از موعودگرايي در سينماي ملي غافل شديم

برگزيدگان هفتمين همايش «سوختگان وصل» معرفی می‌شوند ...