آنچه امام براى بانوان آرزو داشت

«ما مفتخريم كه بانوان و زنان پير و جوان و خرد و كلان در صحنه‏هاى فرهنگى اقتصادى و نظامى حاضر و همدوش مردان يا بهتر از آنان در راه تعالى اسلام و مقاصد قرآن كريم فعاليت دارند ... و از محروميت‏هايى كه توطئه دشمنان و ناآشنايى دوستان از احكام اسلام و قرآن بر آنها بلكه بر اسلام و مسلمانان تحميل نمودند، شجاعانه و متعهدانه خود را رهانده و از قيد خرافاتى كه دشمنان براى منافع خود به دست نادان به وجود آورده بودند خارج نمودند.»
بزرگ انديشمند انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى(قدس سره) زن را نه تنها موجودى ضعيف نمى‏دانست بلكه از او به عنوان موثرترين موجود در رشد و رسيدن به ارزش‏ها نام مى‏برد، چرا كه او نيز در دامان زنى شريف و بزرگ پرورش يافته است، زنى كه يقيناً از كودكى كفرستيزى و مبارزه با استبداد را به او آموخته و همچون كوهى استقامت را به او ياد داده است و همين‏ها باعث شد تا امام در جريان انقلاب و پس از آن زنان را دوشادوش مردان به حركت و تكاپو در آورد.
درانديشه امام خمينى زن مربى جامعه است. پيدايش مرد و زن سالم از دامن زنى پاكدامن است. زن تنها موجودى است كه با دامن پاك خويش مى‏تواند بركاتى به جامعه بدهد كه نه تنها يك جامعه بلكه جوامع ديگر را هم تحت تأثير قرار داده و با استقامت و ارزش‏هاى والاى انسانى آشنا سازد.
دير زمانى بود كه زنان جز در پشت پرده‏هاى تعصب بيجا و تحقير و توهين جايى نداشتند و اگر زنى به دنبال حقوق از دست رفته‏اش و ظلمى كه در حقش شده بود فرياد دادخواهى سر مى‏داد به او زنى سركش و بى‏قيد و بند لقب مى‏دادند چرا كه زن محكوم به سكوت و تحمل بود وقتى رضاشاه چادر عفت از سر زنان آزاده كشيد و نداى زن آزاد و مترقى سرداد گويى آنها را تا حد موجودى مصرفى و بى‏ارزش تنزل داد. ديگر هيچ زنى با خيال آسوده پا به خيابان نمى‏گذاشت هرلحظه بيم بى‏حرمتى و توهين به آنها بود؛ چه زنان با استعداد و فرهيخته‏اى كه در خانه ماندند تا جزو زن مترقى رضاشاهى نباشند و چه بسا همان‏جا در كنج حسرت فراگيرى علم و دانش فراموش شدند و اين آزادى بى بند و بارى رضاخان بود كه جز اسارت چيزى به دنبال نداشت.
از ديدگاه امام خمينى(ره) زنان در دوران پهلوى بيش از مردان از حقوق انسانى و اجتماعى محروم بودند و مورد آزار و اذيت و بيداد قرارگرفتند زيرا كه زن تا مرز كالاى تجارى سقوط كرده بود و ابزار سياست‏هاى استبدادى و استعمارى وقت درآمده بود. تماس با غرب فقط در بهره‏گيرى منفى و انحطاطى بود و هرگز زنان ايرانى را از دستاوردهاى علمى و فكرى معاصر در مغرب زمين آگاه و برخوردار نساختند.
«اينها تربيت انسانى را از ايران به كلى از بين بردند و تربيت‏هاى غربى آن هم نه تربيت‏هاى صحيح غربى، بلكه تربيت فاسد غربى را بين ما رواج دادند.»
هرچند در همان ابتداى شكل‏گيرى انقلاب گروهى فرياد اسارت زنان و خانه‏نشينى آنها را سر دادند اما امام از موضع انديشمندانه خود دست برنداشته و به زنان قول حضور در اجتماع و انجام فعاليت‏هاى فرهنگى هنرى اجتماعى دادند تا در سايه امن و آرامش به تعالى و رشد واقعى دست يابند.
«خيال مى‏كنند اسلام آمده است كه فقط زن را خانه‏نشين كند، چرا با درس خواندن زن مخالف باشيم؟ چرا با كار كردن او مخالف باشيم؟ چرا زن نتواند در كارهاى دولتى شركت كند؟ زن چون مرد در همه اين كارها آزاد است.»
با دستور امام خمينى زنان هم به عرصه فعاليت‏هاى مختلف وارد شدند و همپاى مردان به مشاركت پرداختند.
يكى از محورهايى كه در حضور اجتماعى بانوان سخت مورد تأكيد امام قرار گرفته بود مسئله مشاركت سياسى آنان بود:
«زن بايد در سرنوشت خودش دخالت داشته باشد زن‏ها در جمهورى اسلامى بايد رأى بدهند همان طورى كه مردها رأى مى‏دهند زن‏ها هم حق رأى دارند. همان طورى كه مردها در امور سياسى دخالت مى‏كنند و جامعه خودشان را حفظ مى‏كنند، زن‏ها هم بايد دخالت كنند و جامعه را حفظ كنند زن‏ها هم بايد همدوش مردها باشند...»
آنچه در اين كلام امام محور اصلى است اين است كه حضرت امام مشاركت زنان را از موضع دين و در جايگاه معرفى اسلام بيان مى‏كنند و چهره‏اى كه از دين و شريعت ترسيم مى‏كنند جز اين نيست كه زنان در عرصه‏هاى مختلف حضورى مسئولانه و فعال داشته باشند و از تمام قواى خود بهره بگيرند.
و همين ايجاد ارتباط بين دين و فعاليت زنان بود كه به تمام بانوان توانمند و دلسوز زمينه فعاليت داد و باعث شد تا آن ديدگاه منفى كه از اسلام در بعضى اقشار وجود داشت از بين رفته و جاى آن را اعتماد و اعتقاد محكم‏تر پركند.
ديگر همه فهميده بودند فعاليت و تلاش زنان فقط به كارهاى هنرى و علمى محدود نمى‏شود بلكه كارهايى كه زن را با سياست و مسائل مربوط به آن آشنا مى‏كند جزو فعاليت‏هاى اوليه و واجب زنان است.
اين تأكيد امام باعث مى‏شد كه هر زن با وضعيت كشورش كاستى‏ها و دارايى‏ها، پيشرفت‏ها و عقب‏ماندگى‏ها آشنا شود و درصدد رفع مشكلات و ترغيب موفقيت‏ها برآيد. اين بينش صحيح به همه بانوان اجازه مى‏داد تا خود را بشناسند برترى خود را نسبت به زنان غربى ببينند و تلاش‏شان را براى رسيدن به آرمان‏هاى بلند و رفيع امام بكار بگيرند.
با دخالت بانوان در امور سياسى كشور بزرگترين توطئه‏اى كه دشمنان در سرداشتند فروكش كرد و آنها فهميدند ديگر نمى‏شود با زنان ايرانى همچون موجودى بى‏اراده و بى‏خبر از مسائل كشور برخورد كرد و در واقع راه فريب زنان بسته شد. اين دشمنان بودند كه سعى داشتند با تحريك زنان وضعيت فكر و روح آنان را خدشه‏دار كنند اما نتوانستند.
يكى ديگر از صحنه‏هاى مشاركت فراگير مسئله سازندگى همه جانبه كشور و جامعه است كه هيچ كس نبايد و نمى‏تواند ترديد كند كه بدون حضور فعال بانوان جامعه اسلامى بتوان در اين امر مهم توفيق به‏دست آورد. در اين خصوص هم حضرت امام تأكيدهاى زيادى دارند:
«همه ملت ايران چه بانوان و چه مردان بايد اين خرابه‏اى كه براى ما گذاشتند بسازند، با دست مرد تنها درست نمى‏شود، مرد و زن بايد با هم اين خرابه را بسازند.»
زنان شيردل و متعهد و مردان غيور به ساختن ايران عزيز پرداخته، چنانكه به ساختن خود در علم و فرهنگ نيز پرداخته‏اند و نمى‏توان شهر و روستايى را يافت كه در جمعيت‏هاى فرهنگى و علمى از زنان متعهد و بانوان اسلامى ارجمند رد پايى نباشد. حضرت امام اساساً معناى آزادى صحيح بانوان را نيز همين مى‏شمارند كه بتوانند با رعايت شئون دينى و انسانى خود در سازندگى كشور نقش ايفا كنند.
امروز زنان در جمهورى اسلامى همراه مردان در تلاش سازندگى خود و كشور هستند و اين معناى آزادى زنان و مردان است نه آنچه در زمان شاه گفته مى‏شد كه آزادى زنان در حبس و اختناق بود.
زنان هم برخاستند همدوش مردان به حركت درآمدند مزرعه‏ها را آباد كردند، خانه‏هايى را كه ويران شده بود ساختند و هركسى در هر زمينه‏اى كه مى‏توانست كار خود را شروع كرد. چرا كه هر ايرانىِ با شعور دوست داشت تا كشورى آباد و آزاد داشته باشد.
زنان چادرها را به كمر بستند و خشت‏هاى پيشرفت را به دست مردان سپردند تا ديوارهاى محكم آزادى و اعتبار ساخته شود و در اين زمينه از هيچ تلاشى فروگذار نكردند. از كشاورزى و دامدارى گرفته تا ساختن خانه و تحصيل و كارگرى و فعاليت‏هاى بى‏شمار ديگر و اين جوشش همه جانبه مردم بود كه ايران را خودكفا مى‏كرد و قيد و بندهاى اقتصادى را از هم مى‏گسيخت.
تلاش فرهنگى يكى از عرصه‏هاى حضور اجتماعى است كه از منظر دينى بانوان وظيفه دارند در آن مشاركت فعال داشته باشند تلاش در عرصه فرهنگ به معناى وسيع كلمه است و حضرت امام بر اين مهم كه طبعاً بخش عمده‏اى از حيات اجتماعى را در بر مى‏گيرد تأكيده كرده‏اند:
«شما مى‏دانيد كه فرهنگ اسلام در اين مدت مظلوم بود در اين مدت چند صد سال يعنى بعد از پيامبر اسلام(ص) تا به حالا فرهنگ اسلام مظلوم بوده است و اين فرهنگ را بايد زنده كرد و شما خانم‏ها همان طورى كه آقايان مشغول هستند همان طورى كه در جبهه علمى و فرهنگى مشغول هستند شما هم بايد مشغول باشيد.»
فرهنگى كه مورد تهاجم و حمله ناجوانمردانه گروهى از دست نشانده‏هاى غرب بود، بايد ساخته مى‏شد و اين تنها از دست مردها برنمى‏آمد چون حمله اصلى دشمنان بيشتر به سمت زنان بود و بعد از انقلاب لازم بود تا زنان در بازسازى و ترميم فرهنگ اصيل ايرانى - اسلامى كوشا باشند.
تحميل جنگى ناخواسته بر ملت ايران فرصتى تاريخى را در اختيار بانوان مجاهد و فداكار قرار داد كه گوهر ايمانى و ارزش‏هاى انسانى خويش را به زيباترين و گوياترين شكل به نمايش بگذارند و زمينه‏اى شد كه حضرت امام نيز وجه ديگرى از مشاركت بانوان در مقدرات اساسى جامعه و سرنوشت خويش بازگو كنند.
جنگ تحميلى زنان ايرانى را به گونه‏اى ديگر به جهان نشان داد زنانى را كه در عفاف و حجاب آموزش نظامى مى‏ديدند، براى وداع با فرزندان و همسران‏شان گل و نقل و شيرينى پخش مى‏كردند و يكى از افتخارات‏شان شهادت بود، زنانى نبودند كه در زمان تلخ شاه به ديگر كشورها معرفى شده بود و اين مسئله مهم بر كسى پوشيده نبود مگر غرض‏ورزانى كه از اين منظره سخت ناراحت و اندوهگين بودند. و اين چنين بود كه يكى از محورهاى اساسى در بيانات حضرت امام درباره جنگ تحميلى و دفاع مقدس ضرورت و نحوه حضور بانوان و تلاش جهادى آنان را تشكيل مى‏داد. از آموزش نظامى گرفته تا تداركات جبهه و تربيت فرزندان و تشويق همسر و بستگان براى حضور در ميدان نبرد، حضور در سپاه و ارتش و حتى حضور خود بانوان در جهاد دفاعى كه مسئوليتى مشترك ميان زن و مرد است كه اينها همه از نگاه دينى تحليل و استدلال‏هاى روشن و انكار ناپذيرى دارد.
معلم بزرگ انقلاب زن را در انقلاب چه در پيدايش و چه در استمرار آن و نيز جايگاه او را در تكامل جامعه اسلامى و انقلابى آن بسى بزرگ مى‏داشت او زن را پشتوانه نظام اسلامى مى‏دانست و روح شريفش تا آخرين لحظات براى عزت و شرف زن ايرانى در تلاطم بود.
يكى از مسائل مهمى كه امام به آن توجه خاصى مبذول مى‏داشتند مسئله تحصيل زنان در زمينه‏هاى مختلف بود. چرا كه تحصيل بانوان در ايران سابقه طولانى و افتخارآفرينى داشت و لازم بود كه به اين وسيله ضمن شناخت بيشتر به درجات والاى دينى و علمى نايل آيند و راه بانوانى كه هميشه موفق و پرتلاش بودند را به شايستگى ادامه بدهند.
امام دوست داشتند كه زنان در همه زمينه‏هايى كه لازم است تحصيل كنند و به جامعه خدمت كنند به اعتقاد امام زنان
هر چه بيشتر با اهداف آفرينش آشنا شوند با اخلاق و عرفان آشنا شده‏اند و اين آشنايى در سلامت و سعادت جامعه تأثيرى انكارناپذيرى دارد. همچنين به فرموده امام زنان در انقلاب افتخار آفريدند و لازم بود تا با تعيين راه و روش صحيح ادامه اين حركت مقدس بسيار دقيق و منظم باشد و حركت به سوى پيشرفت و افتخار تضمين شده باشد.
اين خواسته امام راحل بود كه دوست نداشت زنان همچون گذشته مورد ظلم و آزار قرار گيرند و آنان را به صحنه‏هاى فعاليت كشاند و به آنان آموخت كه راه اسلام همان راه تعالى و رشد است و الگوى كامل زن را كه حضرت فاطمه(س) بود به همگان شناساند.
او آرزومند تمام افتخارات و ارزش‏ها براى زن مسلمان بود و اميد كه روحش هماره قرين رحمت الهى باشد كه يگانه او آزاد مرد عصر و بزرگ مدافع حقوق زن آزاده بود.

نفيسه محمدى

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار