چرا كودكان همديگر را مي‌زنند؟

حتما با اين صحنه بارها روبه‌رو شده‌ايد كه فرزندتان به هنگام بازي با كودكي ديگر عصباني شده و بر سر او جيغ و فرياد مي‌كشد يا حتي اقدام به زدن كودك همسن و سال خود مي‌كند. او در واقع چون به خواسته‌اش نرسيده واكنش خود را اين‌گونه نشان مي‌دهد و در آن زمان است كه شما اين‌گونه رفتارهاي كودك را از ديدي منفي نگاه مي‌كنيد و آن را نشان غيرطبيعي بودن يا عصبي بودن طفل خود مي‌دانيد، بدون اين‌كه بدانيد وظيفه شما به عنوان والدين در برابر چنين عكس‌العمل‌هاي كودكتان چيست.
روان‌شناسان امور تربيتي بر اين باورند وقتي كودكان به هنگام بازي كردن با يكديگر دعوا مي‌كنند و بسادگي با هم كنار نمي‌آيند اين‌گونه رفتارها كاملا طبيعي و از ويژگي‌هاي دوران طفوليت است. كودك در برخورد با افراد بزرگسال ممكن است خجالت بكشد يا حتي دچار نوعي ترس ناشي از عدم احساس امنيت شود، اما در برابر كودكان و همسن و سالانش درست برعكس خيلي راحت و بدون رو دربايستي و تعارف برخورد كرده و حتي پرخاشگري مي‌كند.
در واقع كودك مي‌خواهد از واقعيت وجودي خود و به عبارتي از من و مال‌من خود دفاع كند. لذا اگر چنانچه اين‌گونه رفتارهاي كودكان را امري يا رفتاري غيرطبيعي بدانيم نادرست فكر كرده‌‌ايم. والدين بايد كودكان را در پذيرفتن واقعيت‌هاي اطراف او كمك كنند. به كودك اجازه بدهند كه به سادگي تسليم نشود و تنها به اين دليل كه خاموش بودن و سكوت او براي بزرگسالان رضايت‌بخش است تمايل به سازش‌پذيري كودك خود داشته باشند هر چند كه از نظر روان‌شناسان، دخالت والدين و كمك آنها براي مشاركت فرزندشان در بازي‌هاي گروهي ضروري و بلكه يكي از بهترين راه‌ها براي آشنا كردن كودك با رفتارهاي اجتماعي، عادت دادن او به بازي كردن و بودن با ساير بچه‌هاي همسن و سالش است.
چه وقت نگران شويم؟
با وجود اين‌كه در مطالب فوق دعوا و مشاجره كودكان با يكديگر را امري طبيعي دانستيم ولي چنانچه اين ناسازگاري از حد خود عبور كند و فراتر از آنچه كه بايد باشد، پيش برود آن‌وقت است كه براي آن تدبير ديگري انديشيد و علل و عوامل آن را پيدا كرد. يكي از آن علل، تنهايي كودك است. كودكي كه هميشه تنها بوده و فقط با افراد بزرگسال تماس دارد به سادگي با كودكان ديگر كنار نمي‌‌آيد و تنها خود را مي‌بيند. براي او پذيرفتن اين امر كه بچه‌هاي ديگر نيز خواست‌ها و انتظاراتي دارند بسيار مشكل است و به همين دليل اين قبيل كودكان به محض قرار گرفتن در جمع همسن و سالانشان خيلي زود عصباني شده و از كوره در مي‌روند.نوعي ديگر از رفتارهاي خشن كودك ناشي از نارضايتي عاطفي است. لذا اساس آن را بايد در روابط عاطفي او جستجو كرد. بايد ديد كه والدين آن‌گونه كه بايد كودك خود را مورد توجه و ناز و نوازش قرار مي‌دهند يا فرصت كمي براي اين منظور دارند.
مشاجرات لفظي شديد و منفي پدر و مادر با يكديگر را نيز نبايد ناديده گرفت. كودكاني كه همواره با مشاجرات پدر و مادر خود روبه‌رو هستند معمولا اضطراب و نگراني خود از وجود اختلافات عميق بين والدين را يا به درون خويش انتقال مي‌دهند و انزواطلب و گوشه‌گير مي‌شوند يا برعكس بشدت پرخاشگري مي‌كنند و نمي‌توانند با كودكان همسن و سال خود كنار بيايند.
چه بايد بكنيم؟
فراموش نكنيد كودكي را كه مرتبا سعي در آزار و اذيت كودكان ديگر دارد نبايد مورد تنبيه يا سرزنش قرار داد. زيرا اين رفتارها بر خشونت او مي‌افزايد و در كودك اين تصوركه كساني هميشه او را دوست داشته‌اند، اما اكنون ديگر دوست ندارند تقويت مي‌كند. اين كودكان احتياج به كمك دارند اگر والدين يا هر يك از اعضاي خانواده درست زماني كه كودكشان درصدد آزار كودك ديگري است از راه برسند بارها با ملايمت و مهرباني او را از اين كار برحذر دارند و به او بگويند كه مثلا <اين كار را نكن چون دوستش دردش مي‌آيد> يا <آخه آدم كه دوستش را نمي‌زند> و از اين جور عبارات و در ادامه بايد حواس كودك را به كار و بازي ديگري پرت كرد تا مساله قبلي را فراموش كند و بتدريج به كودك فهماند كه بعضي از كارها را نبايد انجام دهد زيرا ديگران از آن كار خوششان نمي‌آيد.
هرگز جمله اين كه دوستش نداريد يا دوستش نخواهيد داشت را در برابر كودك خود به هنگام ابراز خشونت وي به كار نبريد بلكه بايد به‌گونه‌اي رفتار كنيد كه كودك در همه شرايط به دوستي شما اطمينان كند.
همچنين او را وادار به عذرخواهي نكنيد يا او را كتك نزنيد و او را نگه نداريد تا كودكي كه مورد تعرض قرار گرفته او را بزند يعني مقابله به مثل شود. اين رفتار نيز جز تشديد تمايلات پرخاشگرانه در كودك مشكلي را حل نمي‌كند. چنين كودكاني نيازمند محبت و مهرباني هستند. بايد به او نشان داده شود كه بايد دوستش را دوست بدارد و با وي مهرباني كند. درك و فهم اين كه در هر كاري حد و مرزي است كه بايد آن را رعايت كند اطمينان بيشتري به او مي‌بخشد.
همچنين هيچ گاه به او لقب بچه بد و شيطان يا مردم‌آزار را ندهيد. چنين كلماتي بدخلقي‌هايش را بيشتر مي‌كند.
اگر زماني از شما خواست با او بازي كنيد دريغ نكنيد و با او به بازي بپردازيد و در هنگام بازي مي‌توانيد رفتار درست را به او ياد دهيد مثلا يك دوست خيالي با عروسك‌هاي او درست كنيد و به هنگام بازي به جاي دعوا و زدن عروسك رفتار درست را به كودك خود نشان دهيد.
مانع فعاليت‌هاي او نيز نشويد، بگذاريد بدود، بازي كند و سر و صدا راه بيندازد. اگر منزل شما كوچك است و سر و صداهاي او موجب آزار و اذيت همسايگان مي‌شود، او را به پارك ببريد. يكي از روش‌هاي ديگر براي اصلاح او وارد شدن از راه تشويق و تحسين و به كار بردن جملات محبت‌آميز است. حتي انتقادتان را هم با اين شيوه ابراز كنيد.
تغذيه را فراموش نكنيم
براي ترك عادات بد، قدم‌هاي بسياري بايد برداشت. يكي از اين قدم‌ها توجه به سلامتي و تندرستي فرزندان است. استفاده از بسياري تنقلات بي‌خاصيت و حتي مضر براي بچه‌ها نظير پفك، چيپس يا لواشك مي‌تواند در ايجاد رفتارها و عادات بد كودك تاثير بسزايي داشته باشد. به گفته متخصصان تغذيه، بسياري از تنقلات با تاثير روي اعمال ارگانيك بدن كودك مي‌تواند موجب تغيير رفتار آنها شده و تمايل به خشونت و پرخاشگري را افزايش مي‌دهد. يك ليوان شير، مغز گردو، بادام، نان و بيسكويت‌هاي سبوس‌دار، خرما، ميوه تازه، كشمش و تنقلاتي از اين دست در بروز رفتارهاي مثبت در كودك موثر است.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار