اخبار ایران و جهان کتابخانه الکترونیکی تاریخ و سیاست مهدویت علمی فرهنگی خانواده معارف اسلامی
    تبلیغات در پایگاه  
مداحی محرم87
پوست و مو
دمی با حافظ شیرازی
سینما
اشنایی با نهج البلاغه
آب و آبزیان
بارداری و زایمان

 مقالات برگزیده  
بسیاری ازما می پذیریم كه برداشتهای اولیه ای كه ما ازدیگران داریم، روند ارتباط ما را با آنان به صورتی حیاتی شكل خواهند داد...
در ارتباط مرد و زن تنها اقناع غریزه جنسی مطرح نیست؛ بلکه مسأله وحدت، یگانگی و اتحاد روحی بین آن ها بالاتر است و در واقع همین " بالاتر " مطرح است. قرآن کریم تعبیری دارد می فرماید...
 
  آدم و حوا، يك آزمايش بزرگ     
   خانواده مشاوره پرسش های دینی

آدم و حوا، يك آزمايش بزرگ

آدم و حوا، يك آزمايش بزرگ

در روايات آمده است كه آدم و حوا به خاطر خوردن ميوه‏اى (سيب) كه از آن منع شده بودند، از بهشت رانده شدند؛ با توجه به اين كه هر انسانى مسئول اعمال خويش است، چرا تمام انسان‏ها بايد جور آن را بكشند؟
بايد دانست كه براى انسان، فراز و نشيب‏هاى زندگى، عبرت‏آموز و تجربه‏اندوز است و ظرفيت او را بالا مى‏برد و قابليت او را براى تحصيل درجات بهشت و يا فرو غلطيدن در دركات جهنم، به ظهور مى‏رساند و علت اصلى براى هبوط آدم به زمين، همين بود كه به مقام خلافت الهى برسد و به جاى بهشت معهود اولى، به بهشت موعود پايانى راه يابد.
براى توضيح بيشتر توجه شما را به مطالب زير جلب مى‏كنيم:
1. ماجراى بهشت آدم و حوا، در سه آيه قرآن ذكر شده كه عبارتند از: 1. بقره، آيه 35 به بعد. 2. اعراف، آيه 19 به بعد. 3. طه، آيه 115 به بعد.
2. از مجموع آيات مزبور و نيز آيه 30 سوره بقره كه مى‏فرمايد: «من در زمين جانشينى قرار مى‏دهم»، فهميده مى‏شود كه آدم و حوا از ابتدا براى زندگى و مرگ بر روى زمين آفريده شدند و ساكن شدن آنها در بهشت، تنها براى آزمايش بوده است. راز آمدن آدم به زمين نيز چنين بوده كه به منظور محرز شدن مقام خليفةاللّهى وى، برترى او بر ملائكه اعلام شود و آن گاه دستور سجده كردن بر او به آنها داده شود؛ سپس او و حوا در بهشت ساكن گردند و بعد به زمين فرستاده شوند؛ اما آدم و حوا بر اثر خطاى خود، بر آن پيشى گرفته، به صورت تنبيهى و با سابقه خطا، بر زمين قدم نهادند.
3. افزون بر اين، بر زمين آمدن آدم و حوا و رخداد مراحل مزبور، يك قضاء مسلم و حتمى الهى بود و اين امر، پيامدهايى را به دنبال داشت كه در صورت واقع نشدن، آدم و حوا بدان دست نمى‏يافتند، كه اين امور عبارتند از:
1. گرچه آدم به خود ستم كرد و به لب پرتگاه هلاكت و دو راهى سعادت و شقاوت يعنى دنيا رسيد؛ ولى او با آمدن به اين دنيا، يكى از درجات سعادت و منازل كمال و ترقى را براى خود فراهم ساخت؛ به گونه‏اى كه اگر اصلاً به اين عالم نمى‏آمد و يا مى‏آمد، ولى خطا نمى‏كرد، هرگز آن را درك نمى‏كرد؛ زيرا بدون اين جريان، آدم نمى‏توانست ميزان فقر، ذلت، بيچارگى و قصور خود را دريابد و نمى‏توانست سعادت‏ها و راحتى‏هايى را كه در عالم قدس و جوار خداوند - در برابر زحمات، رنج‏ها و مشقت‏هاى اين دنيا - به او داده مى‏شود، به دست آورد.
آرى، خداوند صفاتى مانند عفو، آمرزش، رأفت، توبه، پرده پوشى، فضل، رحمت و... دارد كه جز گنه‏كاران، از آنها برخوردار نمى‏شوند و در طى روزگار، نسيم‏هاى رحمتى از جانب او مى‏وزد كه جز افرادى كه خود را در معرض آنها قرار مى‏دهند، كسى بهره‏اى نمى‏برد و اين همه در دنيا، دست يافتنى است.
2. عهدى كه در سوره طه مطرح شده، به اين حقيقت اشاره دارد كه پيمان عمومى بر پرستش و بندگى خدا، در دنيا حاصل مى‏شود؛ زيرا در دنيايى كه انواع ناراحتى‏ها، دردها، ناملايمات، مرگ و زندگى، تندرستى و بيمارى، گشايش و تنگ‏دستى، راحت و زحمت، يافتن و از دست دادن و... در آن جمع است، يك رويكرد ايمانى لازم است تا با نظر افكندن در آن، انسان خود را مملوك خدا ديده، استقلال، نورانيت، جمال و زيبايى و... را در اين زاويه مشاهده كند و تنها با نگاه از اين دريچه به دنياست كه انسان، نادرستى در آن نديده، هراسى نخواهد داشت و عهدى كه خداوند با آدم بست نيز در همين جهت است و تنها در دنيا، امكان تحقق خواهد داشت.
3. انسان براى زندگى در زمين خلق شده است «من در روى زمين جانشين (نماينده‏اى) قرار خواهم داد».1
بنابراين، دير يا زود حضرت آدم و حوا بايد به زمين مى‏آمدند و در آن جا به زندگى خود ادامه مى‏دادند.
4. حضور حضرت آدم و حوا در بهشت، در حقيقت براى كسب آمادگى، براى زندگى در دنيا و روى زمين بوده است؛ نه اين كه دائما در آن جا باشند. حضرت آدم و حوا، در بهشت، جاودانى نبوده‏اند؛ زيرا اين بهشت، در صحنه قيامت بروز و ظهور دارد. از اين رو، آنها در بهشت برزخى بوده‏اند كه محلى موقتى براى مؤمنان است و همه مؤمنان، پس از مرگ، بدان جا نقل مكان مى‏كنند. آنها بايد مدتى در آن جا مى‏ماندند، تا آمادگى حضور در زمين را پيدا كنند.
5. حضور انسان‏ها در زمين، به دليل گناه آدم و حوا نبوده است؛ بلكه انسان براى آزمون و رشد، نياز به حضور بر روى زمين داشت. اين انديشه كه ما گناه نخستين آدم و حوا را بر دوش مى‏كشيم، از آموزه‏هاى مسيحيت تحريف شده است و دين اسلام، به آن اعتقادى ندارد.
6. اصولاً گناه آدم و حوا، به معناى گناه اصطلاحى نيست؛ زيرا گناه، در جايى است كه تكليف آمده باشد و بهشت، جايگاه تكليف نيست و آدم و حوا، مكلف نبودند. آنان از زمانى كه به زمين آمدند، مكلف شدند. آن چه در بهشت، بين آدم و حوا و شيطان گذشت، آزمايشى عظيم براى آنها بود تا فريب سخنان شيطان را نخورند. بنابراين، آنها گناهى نكردند تا دامن ديگران را بگيرد.

پی نوشت :

1. بقره، آيه 130.

سایت پرسمان

  دفعات نمایش : 116      تاریخ:  1387.1.31






ارتباط با ما نقشه سایت اخبار ایران و جهان کتابخانه الکترونیکی تاریخ و سیاست مهدویت علمی فرهنگی خانواده معارف اسلامی صفحه اصلی

پرتال فرهنگی اطلاع رسانی نور
copyright 2007 Noorportal.net All Right Reserved ©
صفحه اصلی ارتباط با ما نقشه سایت درباره ما