خشم از كجا مي‌آيد؟

هرچند در تعريفي كلي مي‌توان پذيرفت كه خشم پرده‌اي از سناريوي احساس است كه در افراد مختلف به اشكال گوناگون نمايان مي‌شود و گاه به آزردگي ناچيز مي‌انجامد و گاه به جنون و جنايت مي‌رسد، اما مسلما در نگاهي جزيي‌نگرانه‌تر، خشمگين شدن دلايلي بسيار دارد كه برخي از آنها قابل تغيير و كنترل هستند.
تقريبا 7 -6 دهه پيش بود كه پژوهشگران بررسي دلايل خشمگين شدن را به شكلي جدي آغاز كردند و به اين نتيجه رسيدند كه چه انسان‌ها و چه حيوانات نوعي غريزه تهاجمي ‌براي بقا و حفظ قلمرو دارند.
بشر نيز نوعي طبيعت تهاجمي‌ را از اجدادش به ارث برده است و در نهان گرايش به پرخاشگري دارد تا جايي هميشه نوعي نياز دروني براي چيره شدن بر ديگران و حكمفرمايي بر آنان در خود احساس مي‌كند، اما اين حس تنها دليل انسان‌ها براي خشونت‌طلبي نيست. بررسي نتايج آزمايش‌هاي علمي‌ نشان مي‌دهد دستكاري برخي از بخش‌هاي مغز موجودات زنده نيز آنان را براي جنگيدن ترغيب مي‌كند. هورمون‌ها هم در اين زمينه بي‌تاثير نيستند به طوري كه پژوهش‌ها ثابت كرده‌اند 50 درصد از جنايت‌هايي كه در زندان‌ها از سوي زنان انجام مي‌شوند وابسته به تغييرات هورموني ماهانه در بدن آن‌ها و پايين آمدن ناگهاني سطح قندخون پيش از به اوج رسيدن اين تغييرات بوده است.
مصرف مواد مخدر و الكل هم در عصبانيت تاثير دارد و حتي آب و هواي گرم و نامطلوب نيز ممكن است بر آستانه تحمل افراد اثر بگذارد، اما اين عوامل هر چقدر هم اثرگذار باشند به پر اهميتي بافت فرهنگي و اجتماعي و پيشينه خانوادگي افراد حائز توجه نيستند. به عبارتي ديگر بسياري از انسان‌هاي بداخم و عبوث، از خانواده‌هايي از هم گسيخته، آشفته و پر هرج و مرج هستند.
... و سرانجام نتيجه همه اين پژوهش‌ها به آنجا مي‌رسد كه تمامي‌ انسان‌ها، استعداد و آمادگي كافي را دارند و هميشه به دنبال فرصتي براي بروز آن مي‌گردند مگر كساني كه مهارت كنترل خشم‌شان را به دست آورده باشند.
به بياني ديگر از آنجا كه خشم به واسطه ناكامي‌ و ترس بروز مي‌كند، هميشه موقعيت لازم براي عصباني شدن وجود دارد چرا كه زندگي پر از حوادثي است كه منجر به خسارت، درد، از دست دادن و شكست مي‌شود. پس خشم هم به عنوان حسي پيچيده و آشنا، هميشه همراه بوده و هست و حتي در مواردي نشانگر سلامت رواني ماست، اما تا زماني كه شيوه كنترل آن را ندانيم، خشم‌مان پا برجا مي‌شود.
گذشته از همه دلايلي كه برشمرديم، فراموش نكنيد يك ويژگي مشترك در همه آدم‌هاي خشمگين وجود دارد كه به عنوان اصلي‌ترين دليل خشم شمرده مي‌شود و آن بيشترخواهي است. بيشتر زياده‌خواهي‌ها، گاه بجا و گاه نا‌بجا هستند، اما به هر حال عصبانيت هميشه مطرح است و به همين سبب در آموزش روش‌هاي كنترل خشم بيشترين تمركز بر تعديل انتظارات و پذيرفتن امكان شكست، ناكامي‌ و اشتباهات ديگران متمركز است.

علي يوشي‌زاده

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار