زمان ظهور

مهدویت

زمان ظهور

علي (عليه السلام) در حکمت ديگري مي فرمايد:
«فاذا کان ذلک ضرب يعسوب الدين بذنبه، فيجتمعون اليه کما يجتمع قزع الخريف» [1] .
«آن گاه که شرايط فراهم شود، رهبر جهاني خيمه دين را به پا مي دارد، و در اين موقع مؤمنان به سرعتِ ابرهاي پاييزي به دور او جمع مي شوند».
اين حجّت خائف که ناشناخته مانده، تا کي خائف و بي قرار و مضطرب و مترقّب است؟ حجاب و ظلمت جهل و ستم، چه هنگام درهم پيچيده مي شود؟ انسان ها تا کي سرگردان خواهند ماند؟ و اين صبح کي ظاهر خواهد شد؟
آن گاه که مشيّت حق بر اين امر تعلّق گيرد. آن گاه که دنيا چون شتر بچه دار تندخو به سوي فرزندش بازگردد و توده ها يا با ظلم فراگير، و يا با معرفت و عقل و فهم متزايد، از وضع موجود ناراضي و از عالم محسوس دلتنگ و به دنبال وضع مطلوب و گرايش به غيب باشند، آن هنگام که اين شرايط فراهم شود، و دل ها دروازه هايشان را بر حجّت غائب بگشايند، آن گاه امام و سلطان و پيشواي دين ظاهر و مستقر ومشهور مي شود و خيمه دين را به پا مي دارد و پرچم توحيد را به اهتزاز درمي آورد، مانند ملکه زنبوراني که بعد از مدّتها سير و جا به جايي با ديدن جاي مناسب در آن جا مستقر مي شود.
مردمي که همه گونه نظامها را تجربه کرده اند، و پادشاهان و رهبران گوناگون را مشاهده کرده و شاهد دوشيدن خود توسط آنها بوده اند، و ديده اند که آن ها در اوج آزادي خواهي و امانيسم و انسان مداري، چگونه خون آدم ها را مکيده اند و با جسد آن ها قصرهاي افسانه اي را بالا برده اند. آن ها ناظر بن بست مکتب ها و ايسم ها و ايدئولوژي هايي بوده اند که انسان را در حصار دنيا حبس کرده بود [2] .
انسان هايي که با رنگ باختن همه ايسم ها به خود آمده و به اين باور رسيده اند که دنيا با همه گستردگي اش براي وجود گسترده تر آن ها کم است، و عالم حس و شهود، وجود سرشار آدمي را پر نمي کند، و نسخه هاي مدّعيان رهايي و نجات، ديگر شفا و درمان را به ارمغان نمي آورد. آن ها شاهد پايان تاريخي هستند که بشر آن را ترسيم کرده که يا به کمونيسم ختم مي شود و يا به دمکراسي ايده آل غرب که آرزوي بشر امروزي است، و اين چيزي ماوراي کمون ثانويه و ليبراليزم غربي نيست.
و اين پايان، آغاز بن بست و تحيّر آدمي است. زيرا آن ها مي خواهند منزل دنيا را به مقصد انسان بدل کنند، و از مقصد واقعي آدمي چشم بپوشند، اين است که جواب گوي نيازهاي آدمي نخواهند بود، و تنها با تنوع يا سرکوب او را از حرکت باز مي دارند و اين فشارها بر انسان، انفجاري را به دنبال دارد، و آدم ها در آينده، چون ابرهاي پراکنده پاييزي که به سرعت در يک نقطه جمع مي شوند، در اطراف امام و هادي و منجي واقعي خود جمع مي شوند [3] .

پی نوشتها:

[1] نهج البلاغه، باتصحيح صبحي صالح، ص 517، ش: 1. مرحوم رضي اين حکمت را به عنوان اولين کلام غريب حضرت ذکر کرده است.
[2] تکرار (فاقم وجهک للدين) در سوره روم بازگو کننده اين حقيقت است که انسان در دو مرحله بازگشت به دين دارد، در يک مرحله با تفکر و تعقل در آيات انفسي و آفاقي به دين روي مي آورد، و در يک مرحله با تجربه عملي به بن بست نشستن همه حکومت ها و شيوه هاي غير ديني، که روي آوردن به حکومت مهدي (عليه السلام) از نوع دوم است.
[3] (أين ما تکونوا يأت بکم الله جميعاً) «هرکجا که باشيد، خداوند همگي شمارا [به سوي حجّت خود باز] مي آورد»، بقره، 148.

دفعات نمایش : 69

تاریخ: 1387.4.15

اخبار مهدویت

در عصر ظهور، انسان ها به حیات واقعی خواهند رسید ...

مراسم هفتگی مسجد مقدس جمکران

امام زمان (عج) در احاديث و دعاهای امام سجاد عليه ...

آغاز ارسال جایزه های مسابقه راديويی «او خواهد ...

فراخوان پنجمین همایش بین المللی دکترین مهدویت ...

در عصر ظهور، انسان ها به حیات واقعی خواهند رسید ...

برای ادامه گفتمان های مهدوی نیازمند بودجه هستیم ...

اندیشه‌های مهدوی امام و رهبری تبیین خواهد شد