چرا فقط بعضى‏ها؟

خانواده

چرا فقط بعضى‏ها؟

چرا امتحان الهى فقط مخصوص بعضى‏هاست؟ چرا ما كه نماز مى‏خوانيم و حجاب‏مان را رعايت مى‏كنيم، مشكلات‏مان بيشتر است و برعكس، كسانى كه خيلى چيزها را رعايت نمى‏كنند، خوش‏ترند و وضع‏شان بهتر است؟
ضمن ابراز همراهى با شما و درك سختى‏ها و فشارهاى احتمالى زندگى كه كم و بيش همه ما را گاهى به چالش مى‏كشاند، تا آن‏جا كه گاهى حتى نسبت به خدا نيز اعتراض مى‏كنيم و درباره نظام هستى دچار ترديد مى‏شويم، بايد بگوييم كه در يك نگاه كلى، نظام جهان، براساس لطف و غلبه رحمت بر غضب است؛ به طور مثال، شايد صدها و هزاران نفر در عبور از خيابان، بى‏احتياطى كنند و يا در هنگام رانندگى، قوانين را رعايت نكنند؛ اما تنها درصدى از آنها تصادف مى‏كنند. حال آيا ما مى‏توانيم اعتراض كنيم كه اين همه افراد بى‏احتياطى كردند، چرا تنها من بايد تصادف كنم؟ واقعيت اين است كه براساس تحليل عادى و حتى عقلى همه كسانى كه بى‏احتياطى مى‏كنند، سزاوار گرفتارى و مشكلات هستند؛ اما خداوند مهربان، نظام جهان را به گونه‏اى قرار داده كه براى بسيارى خطر پيش نيايد؛ زيرا با توجه به غفلت‏ها و نادانى‏هاى فراوان انسان‏ها، اگر قرار بود براى هر بى‏احتياطى بلافاصله مجازات و خطرها تحقق پيدا كند، دنيا پرتلاطم مى‏شد و تداوم حيات براى اغلب انسان‏ها، طاقت‏فرسا مى‏شد؛ اما اين لطف خدا، نبايد موجب شود كه برخى مغرور شوند و همه گونه بى‏احتياطى را انجام دهند و يا اگر يك نفر بى‏احتياطى كرد و نتيجه عمل خودش را ديد، نبايد زبان به اعتراض بگشايد. در هر صورت، بايد درصدى از انسان‏ها گرفتار شوند تا همگى مغرور نشوند و بى‏نظمى رايج نشود. حال چرا تنها عده‏اى گرفتار مى‏شوند و همگى در دنيا مجازات نمى‏شوند؟
براى پاسخ به اين پرسش، به مطالب زير توجه كنيد:
1. حال كه قرار است براساس لطف و غلبه رحمت خدا تنها درصدى از مردم در دنيا گرفتار شوند، چرا در بيشتر موارد، انسان‏هاى مؤمن، نمازخوان و خانم‏هاى باحجاب، گرفتار مى‏شوند؛ در حالى كه خيلى از آدم‏هاى لاابالى، بى‏نماز و بى‏حجاب، مشكلى برايشان پيش نمى‏آيد و روز به روز، وضعشان بهتر مى‏شود و آيا راهى هست كه ما جزء افرادى باشيم كه گرفتارى‏ها كمتر به سراغمان بيايند؟ براى حل اين موضوع كه از دغدغه‏هاى ذهنى بسيارى از افراد است، بايد گفت، كه اولاً اين طور نيست كه تنها انسان‏هاى باايمان و باحجاب، گرفتار باشند و افراد ديگر در خوشى و آسايش باشند؛ بلكه همان گونه كه در ميان مؤمنان، برخى در سختى و گرفتارى هستند، در ميان كافران و دنياگرايان نيز برخى در سختى و مشكلات هستند؛ چنان كه خداوند متعال مى‏فرمايد: «اگر به شما آسيبى رسيد، آن قوم را نيز آسيبى نظير آن رسيد و ما اين روزها [ى شكست و پيروزى ]را ميان مردم به نوبت مى‏گردانيم [تا آنان پند گيرند ]و خداوند، كسانى را كه [واقعاً ]ايمان آورده‏اند، معلوم بدارد و از ميان شما گواهانى بگيرد و خداوند، ستمكاران را دوست نمى‏دارد».1 در هنگام مقايسه، بايد شرايط و امكانات مساوى را در نظر گرفت؛ به طور مثال مؤمنانى كه از نظر بهره هوشى، امكانات مادى، شرايط جسمى و محيطى، در وضعيتى مشابه با افراد كافر مى‏باشند، با يكديگر مقايسه شوند و نبايد افراد باهوش كافر با افراد كم‏هوش مؤمن مقايسه شوند و ناكامى‏ها از سوى ايمان تحليل شود. همچنين كه طبيعى است كه مقايسه ساكنان كشورهاى عقب‏مانده با مردم كشورهاى توسعه يافته، نتيجه كامل نخواهد داد. اگر اين موضوع، به خوبى و در شرايط مساوى تحليل شود، مى‏فهميم كه مؤمنان، از جهت آرامش درونى و حتى آسايش بيرونى، در وضعيت بهترى قرار دارند و اين، وعده حتمى خداوند است؛ «و هر كس از خدا پروا كند، [خدا ]براى او، راه بيرون شدنى قرار مى‏دهد».2
بنابر آن‏چه گفته شد، سختى و گرفتارى، كم و بيش دامن‏گير همه انسان‏ها مى‏شود و اختصاص به گروه خاصى ندارد؛ البته با تدبير، مشورت و استفاده از عوامل مادى و معنوى، مى‏توان هجوم مشكلات را كم كرد. نبايد برخى از مشكلاتى را كه به خاطر سستى، بى‏تدبيرى و بى‏احتياطى به سراغ ما مى‏آيند، ناشى از ايمان خود بدانيم؛ مگر مواردى كه به خاطر حفظ ايمان، از سوى تبهكاران و بدخواهان، ما متحمل زيان مى‏شويم؛ چنان كه در قرآن مجيد آمده است: «و بر آنان عيبى نگرفته بودند؛ جز اين‏كه به خداى ارجمند ستوده، ايمان آورده بودند».3 در اين صورت گرفتارى‏هايى كه به خاطر حفظ ارزش‏ها و ايمان متوجه ما مى‏شوند، موجب پاداش فراوان و بالا رفتن مقام معنوى ما مى‏شوند و حتى گرفتارى‏هايى كه برخى به خاطر كوتاهى‏ها دامن‏گير انسان مى‏شوند، موجب تخفيف گناهان و حتى كسب پاداش‏ها مى‏شوند. اگر چه بايد تدبير كنيم تا كمتر سختى‏ها و گرفتارى‏ها به سراغ ما بيايند، اما در صورت وجود مشكلات، بايد آنها را به فال نيك بگيريم و با حفظ ايمان و استقامت خود، در جهت نزديك‏تر شدن بيشتر به خداوند، از آنها بهره بگيريم.
بنابر آن‏چه گفته شد، يكى از اصول زندگى كه بايد بپذيريم و از سنت‏هاى عام خداوند است، سنت امتحان مى‏باشد. اين امتحان، نه به قشرى خاص از افراد مربوط است و نه در زمان و مكانى مشخص صورت مى‏پذيرد. بايد توجه داشت كه خداى متعال، گاهى به ما نعمت مى‏دهد و گاهى سختى و هر دو از وسايل آزمايش الهى مى‏باشند. كسى كه نعمت دارد، وظيفه دارد كه شاكر نعمت‏هاى الهى باشد و آنها را در راه خدا مصرف كند و كسى كه دچار سختى شده است، با صبر و بردبارى، در اين امتحان الهى، پيروز خواهد شد.
هدف از امتحان الهى، شكوفا كردن استعدادهاى بشر و آشكار نمودن باطن و حقيقت آدمى و خالص ساختن وجود انسان و مشخص كردن شايستگى‏هاى آنان و جدا كردن افراد نيكوكار از بدكار است. بدون امتحان و آزمايش، افراد مستعد به آن درجه از كمال كه بايد برسند، نمى‏رسند و نيروهاى درونى و نهفته آنان، به صورت بالقوه مى‏مانند و به فعليّت نمى‏رسند. ابزار آزمايش الهى هم چيزهايى هستند كه مورد پسند و دل‏خواه انسان‏ها مى‏باشند و هم چيزهايى هستند كه مردم آنها را نمى‏پسندند كه برخى از آن‏ها به شرح زير مى‏باشند:
الف) گاهى خداوند، بندگانش را با زينت‏هاى دنيايى مى‏آزمايد؛ (كهف، آيه 87).
ب) گاهى انسان‏ها را با تفاوتى كه در ميان آنها مى‏گذارد، مى‏آزمايد؛ (انعام، آيه 165).
ج) گاهى مؤمنان را با سختى‏ها و شدايد، امتحان مى‏كند؛ (بقره، آيه 214).
د) گاهى آنان را با جهاد مى‏آزمايد؛ (آل عمران، آيه 142).
ه)گاهى بندگانش را با آرزوهايى كه از سوى كافران به آنها مى‏رسد، آزمايش مى‏كند؛ (آل عمران، آيه 186). به طور كلى، از مجموع آيات امتحان، فهميده مى‏شود كه سنت آزمايش، هم در امور فردى جريان دارد و هم در شئون اجتماعى و هيچ فردى از آزموده شدن، گريزى ندارد. وسايل آزمايش عبارتند از:
الف) خوبى‏ها مانند مال، جان، فرزند و قدرت.
ب) بدى‏ها مانند كاهش اموال، نفوس و ميوه‏ها، تنگ دستى، سختى، گرسنگى و ترس.

پی نوشت:

1. آل عمران، آيه 140.
2. طلاق، آيه 2.
3. بروج، آيه 8.

پرسمان

دفعات نمایش : 69

تاریخ: 1387.4.17

اخبار خانواده

آيا جويدن آدامس براي سلامتي مفيد است؟!

گرفتگی ساق پا در شب

بادمجان موثر در كاهش وزن و رفع كم خوني

خميدگي کافيست! پشت‌تان را صاف نگهداريد

توت سفيد براي مبتلايان به ديابت مفيد است

خنده، دارويي براي كل بدن!

بدخوابي‌ مي‌تواند يكي از عوامل بيماري‌هاي قلبي ...

عفونت‌هاي چشمي در پائيز افزايش مي‌يابد