نکته هایی پیرامون امام زمان

نکته هایی پیرامون امام زمان(ع)

امام مهدي(ع) در منابع اهل سنت
سيد محمدحسين حسيني هرندي

اعتقاد به مصلح جهاني و حاكميت عدل و مهرباني در آخرالزمان، از مباحث مورد اتفاق تمام اديان و مذاهب است. گرچه هر كدام نشاني داده و نامي دگر بر آن نهاده‌اند.
تمام كتب و مدارك مذاهب اسلامي سرشار از روايات نبوي است. از كتابِِ تفسير و حديث تا كلام و عقايد و حتي لغت و ادبيات پيرامون «حضرت‌مهدي(عج)» سخن به ميان آمده است.
از مجموعه كتب حديث اهل سنت مي‌توان به چند نمونه اشاره كرد. تصريح آنان به اين معنا كه مهدي موعود از عترت پيامبر اعظم(ص) اگر جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد را در ضمن چند حديث ارائه مي‌كنيم:
1. در صحيح ترمذي از صحاح معتبر اهل سنت آمده است: پيامبر فرمود: «دنيا سپري نخواهد شد تا اينكه مردي از اهل بيت من كه نامش، نام من است، بر عرب حكومت كند».[1]
2. در سُنن ابن داوود، ديگر كتاب حديثي معتبر اهل سنت از قول پيامبر آمده است: «اگر از عالم جز روزي باقي نمانده باشد، خداوند مردي از اهل بيت مرا خواهد برانگيخت تا دنيا را پر از عدل و داد كند؛ چنان‌كه از ستم پر شده است».[2]
3. در كتاب البيان في اخبار صاحب الزمان از كتب علماي شافعي‌مذهب، باز هم از قول پيامبر نقل شده است:«مهدي موعود از عترت من و اولاد فاطمه(س) است».[3]
4. شيخ محمد عبده، عالم اهل سنت و از روشنفكران معاصر مي‌گويد: خاص و عام مي‌دانند كه در اخبار و احاديث، ضمن شمرده شدن نشانه‌هاي قيامت، آمده است مردي از اهل بيت پيامبر خروج مي‌كند كه نام او مهدي است. او زمين را پس از آنكه از جور و بيداد آكنده باشد، از عدل و داد آكنده مي‌سازد.[4]

شب‌هاي انتظار
مريم سوادي

مفهوم حقيقي انتظار را در آن شب‌هايي يافتم كه سرخوش از آغاز جواني‌ام، بي‌وقفه منتظر طلوع خورشيد و دميدن سپيده و رسيدن نويدهاي نو براي روزهاي جديد زندگي‌ام بودم؛ انتظارهايي كه هرگز با طلوع خورشيد سر نيامدند و در خود انتظارهاي ديگر داشتند. طلوع‌هاي خورشيد و شروع‌هاي جديد زندگي‌ام، توأم شده بودند با انتظارهايي بس عميق‌تر و طولاني‌تر.
و امروز در اوج جواني و برخاسته از رؤياهاي كودكانه‌ام، در اين شب طولاني ظلمت، چشم‌انتظار آمدن خورشيدي هستم كه با يك بار طلوع، همه جاي اين گستره خاكي را روشن كند؛ خورشيدي كه ظهورش، نويد بهترين روزها و شروع‌ها براي همه است و به همه انتظارها پايان مي‌دهد، بي‌آنكه انتظاري در پي داشته باشد.
و اين‌گونه شد كه هر شب زندگي‌ام، به درازاي هفت شب شد، از جمعه‌اي تا جمعه بعد؛ چرا كه از زمان آمدنش فقط همين را مي‌دانم و بس.
گرچه ديري است كه چشمم به راه است اما از اين انتظار آموخته‌ام:
با خودسازي، كاري كنم كه هرگاه، هر هفته گزارش اعمالم را مي‌بيند، شرمنده‌اش نباشم.
با دوري از مفاسد و آلودگي‌ها و تلاش براي افزايش آگاهي و آمادگي روحي، جسمي، معنوي و مادي در گسترش عدالت و يكتاپرستي در سراسر گيتي همراهش باشم.
خود را از نظر فكري، عملي و اخلاقي اصلاح كنم، در برابر نابساماني‌هاي اجتماعي ساكت نباشم تا در سازندگي جامعه‌ام سهيم باشم.
هر شب و روز براي فرجش دعا كنم تا بداند كه چه‌قدر دوستش دارم و منتظرش هستم تا او هم براي من دعا كند.
لباس انتظارم را حجاب و عفت قرار دهم.
و منتظري صالح براي آمدن مصلح باشم.
چرا غيبت؟
ساليان سال است كه زمين همچنان مي‌چرخد و آسمان پابرجاست و زندگي در جريان، چرا كه هنوز زمين خدا از حجت خدا خالي نيست؛ حجتي كه تنها و تنها، حضور سبزش در پس پرده آن غيبت، همواره باران فيض و رحمت الهي را براي بشريت همراه دارد. او مصلحي است منتظر در انتظار منتظران صالحش.
او هنوز نيامده تا غيبتش:
خنثي‌كننده توطئه‌هاي شوم دشمنان براي شهادتش باشد.
او هنوز نيامده تا غيبتش:
محك و آزموني باشد براي شناسايي پيروان واقعي از گمراهان؛ شناسايي منتظراني كه حتي طولاني شدن زمان انتظار، ذره‌اي شك و ترديد در دلشان راه نمي‌دهد.
او هنوز نيامده تا غيبتش:
زمينه‌اي باشد براي فراهم شدن مقدمات زمان ظهور كه آغاز عصر جديدي در تاريخ بشريت است.
او هنوز نيامده تا غيبتش:
فرصتي باشد براي افزايش رشد ديني مردم در فهم حقايق و قوي شدن آنها در مطالب اعتقادي، تا جايي كه حتي ذره‌اي تحت تأثير شبهات و نظريات باطل قرار نگيرند.
او هنوز نيامده تا غيبتش:
تأكيدي باشد بر عدم وجود مصلحي كامل و عادل جز او براي برقراري عدالت حقيقي؛ و او بايد تا عصر ظهور زنده بماند تا آن هدف‌ها را اجرا كند.
اما فراموش نكنيم كه گرچه غايب است، اما حضور دارد و خواهد آمد.

نقش انتظار در زندگي منتظران
به کوشش: مريم سوادي

چشم به راهان سپيده، با آن خورشيد پنهان انس و الفت دارند و او را هرچند غايب است، «حاضرترين حاضران» مي‌بينند و «حضور غايبانه» او را روشنايي راه خويش مي‌سازند.
اين‌گونه است که منتظران، از وجود آن « آفتاب پشت ابر» بهره مي‌برند و چنين جرعه‌نوش باده شوقند و سرمست از صهباي عشق!
اميد به آمدنش، انگيزه‌آفرين تلاش و حرکت است و بر ديدگان مشتاق دلدادگان او، «سرمه انتظار»!
اينان، پاي‌بندي به رضاي مولا را، که در سايه تقوا و پرواست، تمريني براي اطاعت عصر حضور قرار مي‌دهند و منتظران ظهور در عصر غيبتند و گوش به فرمان او هنگام حضور.
بذر انتظار، زندگي منتظران را بارور مي‌سازد و به زندگي‌ها شور و اميد مي‌بخشد، تا در ساختن فردايي روشن و سعادت‌بخش، سهيم و شريک باشد.
تلاش و تحرک، ثمره بذر مقدس انتظار است. آنان که ديده اميدوار خود را به روزي دوخته‌اند که با آمدن مهدي (عج) سايه عدالت جهاني، همه جا و همه‌کس را فراگيرد، اگر از پيشگامان اين عدالت‌خواهي و عدل‌گستري نباشند، به آن اميد و اين اميدواري بايد به ديده ترديد نگريست.
بايد پرسيد، در خودمان و جامعه‌مان و محيط زندگي‌مان، چه تمهيدات و زمينه‌هايي را براي تحقق اين آرمان گوهرين فراهم ساخته‌ايم؟
آن امام موعود براي عدل‌گستري جهاني، نيرو و ياور مي‌خواهد، افسر و سرباز مي‌طلبد؛ پذيرش و اطاعت و فداکاري و جانبازي لازم است.
آناني منتظران واقعي‌اند که مشتاقند هستي خود را فداي اهداف الهي مهدي (عج) کنند.
امروز، نيروهاي خالص، مطيع، پا به رکاب و جان بر کف کجايند و در چه شرايطي به سر مي‌برند؟
انتظار بدون خودسازي و تعهد و تقوا و شهادت‌طلبي امت منتظر، بي‌معناست.
دين‌باوران آماده جهاد، شايسته اين وصفند و منتظر تحقق وعده الهي!
اگر مهدي زهرا بازگردد
جهان آيينه اعجاز گردد
سرم را پيش پايش مي‌گذارم
که با خاک رهش دمساز گردد
اينکه فرموده‌اند، فرج شما در انتظار فرج است، اشاره به اين تحول کيفي در رفتار و آمادگي و تلاشگري منتظران هم دارد و چنين است نقش انتظار، در زندگي منتظران![5]

امام زمان(ع) و حضرت يوسف(ع)
به کوشش: اصغر عرفان

يوسف(ع) غيبتي طولاني داشت تا آنجا که وقتي برادرانش او را ديدند، آن حضرت را نشناختند؛ همان‌طور که امام زمان (عج) نيز غيبتي طولاني دارد. وقتي برادران يوسف(ع) او را ديدند، با او گرم گفت‌وگو شدند، ولي آن حضرت را نشناختند؛ شيعيان نيز گاه امام زمان (عج) را زيارت مي‌کنند، ولي ايشان را نمي‌شناسند.
در فراق يوسف، عزيزي غمگنانه مي‌سوخت، و چشمي گريان از اندوه داشت؛ آن‌سان که شيعيان نيز در انتظار رؤيت خورشيد جمال مولايشان، جاني پر گداز و چشمي هميشه باراني دارند. زنان با ديدن جمال يوسف(ع) دست خود را بريدند، ولي شيعيان اين مولا، جمال آفتاب او را نديده، دل به او سپرده و از دنيا بريده‌اند.
يوسف(ع) از نظر زيبايي ظاهري در اوج بود؛ امام زمان (عج) نيز افزون بر جمال سيرت، صورتي زيبا بسان آفتاب دارند.
نکته پاياني آن که برخي مفسران و بعضي از عالمان نکته‌سنج، سوره يوسف(ع) را به دليل شباهت‌هاي بسيار داستان او با زندگي امام عصر(عج) سوره مهدوي ناميده‌اند.

بخش‌هايي از دعاي ندبه[6]
مريم سوادي

... کجاست آن موعود منتظري که آماده راست کردن کژي و ناراستي است؟
... کجاست آن مايه اميدواري که جور و تعدي را زايل خواهد کرد؟. . . کجاست آن مايه اميدواري که کتاب الله را دوباره حيات نو مي‌بخشد و حدود خدا را از نو زنده مي‌کند؟...
... کجاست گرامي‌دارنده دوستان و خوارکننده دشمنان؟
... کجاست آن رشته مايه پيوند ميان زمين و آسمان؟ کجاست مالک روز پيروزي و افرازنده درفش هدايت؟ کجاست آنکه پريشاني‌ها را اصلاح و [ دل‌ها را] خشنود مي‌سازد؟ کجاست خون‌خواه پيامبر و پيامبر زادگان؟ کجاست خون خواه کشته کربلا؟

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار