احمد (صلی الله علیه و آله وسلّم)) به عرصه آمد

(( احمد (صلی الله علیه و آله وسلّم)) به عرصه آمد

پیش از آنکه محمد از عرب باشد یا از عجم، که به هر روی باید در خاندانی به دنیا می¬آمد، محمد(صلی¬الله¬علیه-وآله¬وسلّم) یک انسان است و بس. این تعبیری است که مکرر در قرآن آمده و روی آن تأکید خاص صورت گرفته است: (( قُلْ اِنَمَا أنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ یوحَی الَی أنمَا الَهُکمْ الَهُ وَاحِدٌ.)) (کهف/110)، و در جای دیگر: (( قُلْ اِنَمَا أنَا بَشَرٌ مِثْلُکمْ یوحَی اِلَی أَنَمَا اِلَهُکمْ اِلَهٌ وَاحِدٌ فَاسْتَقِیمُوا الَیهِ.)) (فصلت/6) محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) در شهر مکه و در زمره اعراب، آن هم از میان یکی از شریف¬ترین طوایف عرب برای رسالت و از سوی خداوند انتخاب گردید.آنچه در عمل و واقع مطرح بود، این بود که قریش، دارای فصیح ترین لهجه عربی و اصیل¬ترین طایفه در میان عرب بود.اصیل¬ترین از این رو که صاحب بیت و حاجب کعبه شناخته می¬شد، جایی که ابراهیم واسماعیل در آنجا بودند و عرب به آنها افتخار می¬کرد. محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) قریشی، مکی و از امی¬های این دیار بود. در مکی بودن آن حضرت تردید نیست. خانه و زندگی وی در محله بنی¬هاشم یا به عبارتی شعب ابی طالب بود و خداوند هم از مکه به عنوان(( قریتک)) یعنی قریه تو یاد کرده است: (( قَرْیتِک الَتِی أخْرَجَتْک.)) ( محمد/13)
وصف دیگر از رسول خدا(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) در قران آن است که او(( امی)) است. قرآن از آن حضرت با تعبیر((الرَسُولَ النَبِیَ الامَیَ)) یاد کرده است.(اعراف /157) قرآن، اغلب اعراب آن نواحی را امی خوانده و رسول اکرم( صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) نیز یک امی از جمع امی -هاست.خداوند این مطلب را با تعبیر((هُوَ الَذِی بَعَثَ فِی الامِیینَ رَسوُلاً مِنْهُم)) (جمعه/1) بیان کرده است. این آیه در یک سوره مدنی آمده و مقصود قرآن تنها مکی بودن رسول نیست، بلکه هدف بیان عرب بودن اوست.پیامبر ودیگر امیین، عرب بودند و قرآن که در مرحله نخست ذکری برای پیامبر و قوم او بود: - لَذِکرٌ لَک وَ لِقَوْمِک (زخرف/44)- به زبان عربی نازل شد، زیرا خداوند هر رسولی را برای قومی فرستد، زبان او باید همسان زبان قومش باشد تا کلامش را درک بکنند: (( و مَاأرْسَلْنَا مِنْ رَسُول الا بِلِسَان قَوْمِهِ لِیبَینَ لَهُم.)) (ابراهیم/4) و در جای دیگر: (( نَزَل بِهِ الروحُ الأَمِینُ؛ عَلَی قَلْبِک لِتَکونَ مِنْ الْمُنذِرِینَ، بِلسَانٍ عَرَبِی مُبِینٍ.)) (شعرا195-193)
طایفه محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) بنی هاشم بودند که آن زمان و بعدها منزلت بالایی میان اعراب و مسلمانان داشتند. در جمع بنی هاشم، خاندان عبدالمطلب، کسانی بودند که خداوندبه عنوان((عشیره نزدیک)) محمد(صلی¬الله-علیه¬وآله¬وسلّم) درمکه، از آنان یاد کرد و اندکی بعد از بعثت به او فرمود تا به انذار آنان بپردازد: (( وَ أنذِرْ عَشِیرَتَک الاقَرَبِینَ.)) (شعرا /214) نیز به مسلمانان توصیه شد تا به ازای مزد رسالت محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) در حق اقربای محمد، اظهار مَودت و دوستی کنند. این دستوری بود که در سوره شوری(آیه 23) درمکه داده شد: (( قُلْ لاَ أسْألُکمْ عَلَیهِ أجْراً الا الْمَوَدَﺓ فِی الْقُرْبَی.))
محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) گرچه از یک طایفه¬ای زبده وبرگزیده بود، اما یتیم بود. یتیم در هر طایفه¬ای غالباً کسی است که پناه می¬خواهد.ابوطالب کسی بود که محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) را در پناه خود گرفت.البته حضرت یک یتیم بود، اما یتیمی شریف.شریف به همان معنایی که در جاهلیت مراد بود. ابوطالب هم با آنکه غنی نبود، اما از اشراف به شمار می¬آمد. خداوند فرمود: تو را یتیم نیافتیم و پناهت دادیم؟.(ضحی/6)
طبق آیات، او تا پیش از بعثت از وحی آگاهی نداشت، اما براساس روایات، فرشتگانی حافظ او بودند.
پیامبر(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) تا زمانی که مبعوث گردید، از وحی الهی آگاهی نداشت، گرچه طبق روایات چندی، خداوند با فرشتگانی چند حافظ و نگاهبان او بود.
اینکه از وحی خبری نداشت. از این آیات قرآنی به دست می¬آید که خداوند به او فرمود: (( و این چنین روحی از خودمان را به سوی تو وحی کردیم. تو نمی دانستی کتاب چیست و نه ایمان؛ ولی آن را نوری گردانیدیم که هر که از بندگان خود را بخواهیم به وسیله آن راه می¬نماییم، وبه راستی که تو به خوبی به راه راست هدایت می¬کنی.)) شوری/52) در آیه دیگری هم آمده است:(( و تو امید امیدوار نبودی که کتاب به تو القا شود، بلکه این رحمتی از پروردگار تو بود. پس تو هرگز پشتیبان کافران مباش.)) (قصص/85) این مطلب که سالها هیچ گونه وحی بر پیامبر(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) نبوده و یکباره شروع به آمدن کرده، در آیه16 سوره یونس، آن هم برای اثبات نبوت، مورد تأکید قرار گرفته است.
بعدها هم که قصص انبیا برای محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) توضیح داده می¬شد، تأکید می¬شد که این اخبار را نه تو و نه دیگران نمی دانستند: (( این از خبرهای غیب است که آن را به تووحی می¬کنیم. پیش از این، نه تو آن را می دانستی و نه قوم تو. پس شکیبا باش که فرجام از آن تقوا پیشگان است.)) (هود/49)
دعوت خداوند از نبی مکرم(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) به شکیبایی که همراه با بشارت تقوای الهی است، زمینه ساز بنیان نهادن نهاد توحید و ایمان به خدای یکتا در سرزمین وحی است. سرزمینی که گرچه مدتهای طولانی در دست ناپاک مشرکان قرار داشت، اما بنا به وعده الهی به وسیله سپاه حق رسول الله(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) بار دیگر به عنوان سرزمین وحی و یگانه پرستی مورد توجه همه خداجویان قرار گرفت.
سرزمینی که اولین بار ندای روحبخش دعوت به معبود توسط پیامبر اکرم(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) از آنجا به گوش جهانیان رسید و آن مکان نقطه آغازی شد برای دعوت همگانی جهانیان برای بهتر زیستن.
سرزمین مکه، قداست و پاکی خود را مرهون ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل است که سنگ بنای توحید را با تجدید بنای خانه خدا که همان خانه مردم است، در این نقطه گذاشتند.
روزگاری مردمان این دیار بر پیمان ابراهیم استوار ماندند و فطرت توحیدی خویش را بر اساس دین حنیف ابراهیم حفظ کردند.
شاخه دیگری از دعوت ابراهیمی در میان اسراییلیان استوار ماند و بعدها موسی(علیه السّلام) تورات را برای آن مردم آورد و زمانی که بنی اسراییل از راه توحید خارج گشتند، عیسی(علیه السّلام) برای اصلاح آن مبعوث گشت. اما آن مسیر هم در نهایت به انحراف کشیده شد.
در این سوی، شاخه ¬ای که برگرفته از نسل اسماعیل بود، توحید و آیین حنیف را زمین نهاد و گرفتار بت پرستی شد. ابراهیم از خداوند خواسته بود که نسل او را نمازگزار قرار دهد، اما اکنون، این نسل به انحراف کشیده شده و جز اندکی بر آیین حنیف نبودند.
ابراهیم ضمن دعاهایش از خداوند چنین طلب کرده بود: ((خداوندا ! از میان مکیان و نسل من، رسولی مبعوث گردان)).(بقره/129) و اکنون رسول خدا(صلی¬الله¬علیه¬وآله-وسلّم) براساس همان دعا مبعوث گشته و خود می فرمود: من استجابت دعای پدرم ابراهیم هستم.
بنابراین شگفت نبود که گفته شود آیین مسلمانی و حتی نام(( مسلمانی)) نامی است که ابراهیم برگزیده است. خداوند خود تصریح می¬کند: نام مسلمان را برای شما، ابراهیم(علیه السّلام) انتخاب کرد: (( هو سماکم المسلمین)). ( حج/78)
در نسل جدید مسلمانی، رسول (صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) نخستین مسلمان به شمار می آمد: (( انا اول المسلمین)). (انعام/163) این تعبیر در چندین جای قرآن آمده است.
بدین ترتیب بعثت رسول (صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) به معنای احیای مذهب حنیف بود که رسول هم آیین جدید را همان(( دین حنیف)) نامید و فرمود: (( بعثت بالحنیفیـة السمحه)). من مبعوث گشتم تا دین حنیف آسان¬گیر را زنده کنم.
خداوند هم در قرآن فرمود: هر کس از آیین ابراهیم روی گرداند خویش را اسیر سبک مغزی و سفاهت کرده است.(بقره/130)
هویت اصلی این بعثت که به شهادت قرآن، نه یهودی بود و نه نصرانی(( ما کان ابراهیم یهودیا و لا نصرانیا)) ( آل عمران/67) بر پایه توحید و یکتاپرستی و صراط مستقیمی بود که در قالب مفاهیم اعتقادی و باورهای طرح شده در قرآن کریم بود.
اکنون با بعثت(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) بار دیگر ابراهیم(علیه السّلام) زنده شده و خطاب به آیینهای کفری و الحادی و شرک آلود دیگر چنین خطاب می¬کند که این آیین¬ها که پس از من تحریف گشته است، ربطی به آموزه¬های من ندارد.
شاهد من همین محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) است که اکنون به صحنه آمده است تا ندای توحید ناب را زنده کند و خط بطلانی بر ادعاهای واهی یهود و نصارا بخصوص آیین تثلیث بکشد. بر این اساس بود که محمد(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) در یک خطبه چنین فرمود:
• آگاه باشید که پروردگارم به من دستور داده است تا آن چه را نمی دانید، به شما تعلیم دهم.
• و از جمله آن چه که امروز به من تعلیم داده است این که هر مالی که به بنده¬ای داده¬ام، برای او حلال است.
• من همه بندگانم را حنیف خلق کردم، اما شیاطین آمدند و دینشان را از ایشان گرفتند و آن چه را من بر ایشان حلال کرده بودم، حرام کردند.
• شیاطین به آنان گفتند از آنچه من به آنان تسلط و قدرتی نداده بودم، برای من شریک بگیرند. یک وقت خداوند به عرب و عجم اهل زمین نگریست( و از شدت انحراف) بر آنان خشم کرد، مگر دسته¬ای ار اهل کتاب را ... ( مسند احمد: 4، 162،صحیح مسلم : 8، 159).
اما اینکه رسول (صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) به صورت مشخص¬تر به چه چیزی برای چه کسی مبعوث گشته است، بهتر است به نقل چند روایت بپردازیم:
امام باقر (علیه السّلام) از قول پیامبر(صلی¬الله¬علیه¬وآله-وسلّم) نقل کرد که فرمود: من برای سرخ و سیاه مبعوث شده¬ام.
در روایتی دیگر از آن حضرت نقل شده است که فرمود: من برای عموم مردم مبعوث شدم، اگر نپذیرفتند، برای عرب، اگر نپذیرفتند برای قریش، اگر نپذیرفتند برای بنی هاشم و اگر نپذیرفتند برای خودم به تنهایی.
نیز از پیامبر(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) نقل شده است که من به سوی همه زندگان معاصر خودم و برای هرکسی که پس از من آید، مبعوث شده¬ام و در جمله¬ای دیگر فرمود که نبوت با من پایان خواهد یافت.
و نیز رسول خدا(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) فرمود: من مبعوث شده¬ام تا دین آسان¬گیر و حنیفی را به شما عرضه کنم.این اشاره به همان روش حنیفت بود که عبارت از آیین ابراهیم بود و مردم موحد مکه، هر چند در اقلیت بودند، از کلیات آن آگاهی داشتند.
در روایتی دیگر آمده است که آن حضرت فرمود: من برای آن مبعوث گشتم تا اخلاق نیک و پسندیده را تکمیل کنم. در روایتی دیگر آمده است که آن حضرت فرمود: من برانگیخته شدم تا گروهی را برکشیده و گروه دیگری را فرو آورم.
نیز حضرت فرمود: من رحمت مُهدات هستم. پیامبر(صلی¬الله¬علیه-وآله¬وسلّم) همچنین می¬فرمود: من مانند پدری هستم که به شما تعلیم می دهم.
و در روایتی دیگر فرمود: من مبلغ پیام الهی هستم و خداوند خود هدایت کننده است.
و در روایتی دیگر فرمود: خداوند من را مبلغ مبعوث کرده است نه آنکه شما را به زحمت بیندازم.
خداوند هم در قرآن پیامبر(صلی¬الله¬علیه¬وآله¬وسلّم) را (( شاهد و مبشر و نذیر و داعی)) معرفی کرد و فرمود: ای پیامبر! ما تو را گواه و بشارتگر و هشدار دهنده فرستادیم و دعوت کننده به سوی خدا به فرمان او و چراغی تابناک.
هفدهم ربیع الاول( به روایت شیعه) میلاد بزرگمردی است که چراغ راه هدایت بشریت شد.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار