گل خوشبوی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)

پیامبر با عده ای از یارانش نشسته بود که ناگهان حضرت فاطمه (سلام الله علیها) وارد شد، در حالی که گریه می کرد. پیامبر، نگاهی به صورت دخترش کرد و پرسید: فاطمه جان! چرا گریه می کنی؟ حضرت فاطمه (سلام الله علیها) فرمودند: کودکانم، حسن و حسین بیرون رفته اند و نمی دانم الآن آن ها کجا هستند؟ نگرانشان هستم. پیامبر با مهربانی گفت: دخترم! خدا مهربان تر از همه ماست و او خودش مراقب آن ها است. بعد دست هایش را بلند کرد، که دعا کند.
جبرئیل گفت: محمد! غمگین نباش که من جای آن ها را به تو نشان می دهم. وقتی پیامبر از جای امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) با خبر شد بلند شد و به همراه یارانش به باغ بنی النجار رفت. باغی بزرگ و زیبا بود که درختان و گل های بسیار زیبایی داشت. همه آن ها دیدند که امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) زیر سایه درختی خوابیده اند، در حالی که دست به گردن یکدیگر انداخته اند و فرشته ای هم، خدا برای آن ها فرستاده که مراقبشان باشد تا اتفاقی برای آن ها بیفتد. پیامبر که آن دو را در این حال دید، خیلی خوشحال شد. جلو رفت و کودکانش را بوسید. یاران او هم خوشحال بودند و همگی لبخند می زدند. (1)
پیامبر در اتاق نشسته بود. نوه خردسالش، امام حسن (علیه السلام) در گوشه ای از خانه مشغول بازی بود. پیامبر او را صدا کرد. امام حسن (علیه السلام) با پاهای کوچکش با شادمانی به طرف پدربزرگش دوید، در حالی که گردن بندی از گل میخک به گردنش انداخته بود. پیامبر او را در آغوش گرفت و بسیار بوسید. گل های گردن بند بوی خوبی داشت. بویش تمام خانه را پر کرده بود. پیامبر نگاهی به امام حسن (علیه السلام) کرد و سه بار گفت: خدایا! من او را دوست دارم پس تو هم او را دوست بدار و دوست دار هر کس که او را دوست دارد. (2)
شخصی که می دید همیشه پیامبر امام حسن (علیه السلام) را در آغوش می گیرد و او را می بوسد، از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پرسید: یا رسول الله! آیا این فرزند را دوست داری؟ پیامبر در جواب فرمود: چگونه او را دوست نداشته باشیم که حسن و حسین گل های خوشبوی من از دنیا هستند و من آن دو را می بویم. (3)
همه ما دوست داریم در مورد پیامبر و امامان خود بیشتر بدانیم. همیشه دانستن در مورد آدم ها و همه آفریده های دیگر خداست که به ما کمک می کند آن ها را بشناسیم، وقتی هم که آن ها را شناختیم بیشتر آن ها را دوست می داریم چون می دانیم که آن ها چه کسانی بودند و چه کارهایی انجام دادند. در مورد امام حسن (علیه السلام) هم صحبت های زیادی گفته شده. مثلاً این که او کسی بوده که بیشتر از دیگران به پیامبر شبیه است. حتی آن قدر زیاد که گفته اند هر کس می خواهد پیامبر را ببیند به امام حسن (علیه السلام) نگاه کند. حتی خود پیامبر در این باره به او می فرماید: حسن! تو در اخلاق به من شباهت داری. (4) اگر خوب دقت کنیم می توانیم این شباهت را ما هم ببینیم. به خصوص در رفتارهای خوب و دوستی که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و امام حسن (علیه السلام) با مردم داشتند.
امام حسن (علیه السلام) با این که کودک بود، خیلی چیزها را می دانست. او همیشه قرآن را با صوتی زیبا می خواند و با علوم قرآنی آشنا بود و می توانست به سؤالات دیگران پاسخ بدهد. اتفاقاً روزی امام حسن (علیه السلام) در گوشه ای از مسجد نشسته بود و مشغول خواندن قرآن بود که مردی وارد شد و از کسانی که در مسجد بودند، در مورد معنی کلماتی در قرآن، سؤالی پرسید. هیچ کس جواب سؤال مرد را بلد نبود. امام حسن (علیه السلام) به طرف مرد آمد. همه با تعجب به او نگاه کردند و با خودشان فکر کردند که کودکی به سن و سال او چه طور می خواهد جواب سؤال مرد را بدهد. مرد م به سمت امام حسن (علیه السلام) رفت و سؤالش را دوباره پرسید. امام حسن (علیه السلام) به درستی سؤال مرد را جواب بدهند، به جواب هایی که امام حسن (علیه السلام) می داد، خوب گوش دادند. (5)
امام حسن (علیه السلام) در مکانی نشسته بود. همین که بلند شد تا از آنجا برود، مرد فقیری وارد آنجا شد. امام حسن (علیه السلام) با مهربانی با مرد فقیر برخورد کرد و به او خوش آمد گفت و با او صحبت کرد. سپس گفت: ای مرد! وقتی تو نشستی که ما برای برخاستن آماده شدیم (برای رفتن برخاستیم) آیا به ما اجازه رفتن می دهی؟ مرد فقیر از این که امام به او احترام زیادی گذاشت، خوشحال شد. به صورت زیبای امام نگاه کرد و گفت: بله! ای پسر رسول خدا! امام حسن (علیه السلام) با اجازه مرد فقیر بلند شد و از آنجا بیرون رفت. (6)
موقع نماز شده بود. صدای اذان همه جا را پر کرده بود. امام حسن (علیه السلام) با آرامش وضو می گرفت. او هر وقت وضو می گرفت خودش را در برابر خدا می دید، بدنش می لرزید و می فرمود: وقت آن است که امانت خدا را ادا کنم. سپس به سمت مسجد می رفت و نماز می خواند. نمازش که تمام می شد، در محراب می ایستاد و سرش را به سوی آسمان بلند می کرد. آن روز هم امام حسن (علیه السلام) وضو گرفت و وارد مسجد شد. روبه روی محراب ایستاد. سرش را به آسمان کرد و فرمود: خدایا! این مهمان توست که به سویت آمده و اینجا ایستاده، امیدوار است که به نیکوکاری ات او را ببخشی که تو کریم و بخشنده ای. (7) امام حسن (علیه السلام) همیشه با خداوند صحبت می کرد و برای همه دعا می کرد. چه خوب است ما هم مثل او باشیم تا به خدا نزدیک تر شویم.
وقتی کسی از دنیا می رود، وصیت نامه ای از خودش می گذارد و در آن سفارش هایی را به دیگران می کند. امام حسن (علیه السلام) هم قبل از شهادتش وصیت خود را نوشت. او برای امام حسین (علیه السلام) نوشت: من تو را سفارش می کنم به این که از کار بد دیگران بگذری (کار زشت آن ها را ندیده بگیر و آن ها را ببخش) و همیشه کار خوب آن ها را بپذیر و بدان که خداوند هر چیزی را به اندازه و خوب آفریده و بهترین مردم کسی است که خدا را ستایش کند که آن شخص با این کارش به رشد می رسد و هیچ وقت دچار گمراهی نمی شود و هر کسی که از خدا اطاعت نکند دچار اشتباه و گمراهی می شود و هر کس به سوی خدا برود، خدا او را راهنمایی می کند. (8)

پی نوشت ها:

1. نک: هاشم رسولی محلاتی، زندگانی امام حسن مجتبی (علیه السلام)، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1376.
2. همان، ص 25.
3. همان، ص 26.
4. همان، ص 74.
5. نک: ابوالفضل هادی منش، آفتاب حَسن، قم، مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما، 1382، ج 1، ص 35.
6. نک: هاشم رسولی محلاتی، زندگانی امام حسن مجتبی (علیه السلام)، ص 33.
7. نک: حمید مهدی آیت اللهی، آشنایی با معصومین، امام حسن (علیه السلام)، نشر جهان آرا، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1376، ص 6.
8. نک: هاشم رسولی محلاتی، زندگانی امام حسن مجتبی (علیه السلام)، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1376.

معصومه سادات میرغنی
منبع: قاصدک، شماره ی 27، صص 60 – 57.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار