قهرمانان کربلا در روز عاشورا

اشاره:

امام حسین(علیه السّلام) وقتی رهسپار کربلا شد، با سپاه خود به راه افتاد؛ گر چه تعداد سپاهیان امام حسین(علیه السّلام) کم بود، اما همین تعداد اندک در روز عاشورا با قهرمانی¬هایی که از خود نشان دادند، برای همه الگو شدند. در سپاه امام حسین (علیه السّلام) کودک بود تا پیرمرد 75 ساله که همه به عشق اهل بیت و امام حسین(علیه السّلام) او را همراهی می¬کردند و تا همیشه الگویی شدند برای پیر و جوان و نوجوان. در این سپاه قهرمانانی مانند حضرت زینب(سلام الله علیها) حضرت ابوالفضل، حضرت قاسم، علی اکبر، مسلم بن عقیل، حر و حبیب بن مظاهر (علیهم السّلام) حضور داشتند که هر کدام با کارهایی که انجام دادند، می¬توانند اسوه و الگویی برای تمام زمان¬ها باشند و وفاداری، ایثار و غیرت آنان به اندازه¬ای بود که حضرت ابی عبدالله(علیه السّلام) آن ها را باوفاترین افراد معرفی می¬کرد.

حضرت زینب (علیها السّلام)

یکی از اسوه¬های ماندگار اهل بیت، حضرت زینب(سلام الله علیها) می¬باشد که بعد از حماسه¬ی عاشورا عهده¬دار کاروان اسراء شد و او را عقیله¬ی بنی هاشم نامیدند. وقتی همراه اسرا با سخنان خود چنان یزید و کاخش را به لرزه درآورد، همه را شگفتزده کرد و حاضران گفتند: به خدا قسم از او سخنورتر ندیدیم، گویا از زبان علی(علیه السّلام) سخن می¬گفت. آن چنان به امام حسین(علیه السّلام) علاقه داشت که وقتی می¬خواست ازدواج کند، یکی از شرایطش این بود که روزی یک مرتبه امام حسین(علیه السّلام) را ببیند و اگر امام حسین(علیه السّلام) خواست به مسافرت برود، او نیز همراه او به مسافرت برود.
و در روز عاشورا، فرزند و همسر و برادر و فرزند برادرش را از دست می¬دهد. او با صبر و تحمل، همه¬ی این دردها را می¬پذیرد و دیگر کسی جز حضرت زین العابدین(علیه السّلام) در کنارش نبود تا پیام کربلا را به گوش همه برساند؛ با این حال با همه¬ی درد و رنجی که داشت، چنان جلوی یزیدیان ایستادگی کرد که دسیسه¬ی امویان را که فکر می¬کردند با شهادت امام حسین(علیه السّلام) آخرین فصل زندگانی شیعه به پایان خواهد رسید، نقش بر آب ساخت و راه شهدای کربلا را برای همیشه جاویدان ساخت.

سپهسالار کربلا

حضرت عباس(علیه السّلام) از همان ابتدای کودکی¬اش دارای دانش و معرفت زیادی بود. حضرت علی(علیه السّلام) در وصف او می¬فرمود: (( فرزندم عباس، مانند کبوتر بچه که از مادرش آب غذا می¬گیرد و از من معارف اسلامی فرا گرفت.))
و در شجاعت و دلاوری ایشان همان بس که در نوجوانی یعنی هنگامی که دوازده سال بیشتر نداشت به همراه پدرش علی(علیه السّلام) در نبرد خونین صفین حضور داشت و آن جا هم حماسه¬ای به یادماندنی از خود به جای گذاشت.
حضرت ابوالفضل 20 سال از عمرش را نیز کنار برادرش امام حسن مجتبی سپری و در شرایط سخت نیز همراه او بود و سر انجام درکنار برادر کوچک¬تر یعنی امام حسین دست از زندگی این دنیا شست و ماه بنی هاشم با شجاعت و دلاوری خویش برای همیشه درخشان و ماندگار ماند.
امام سجاد درباره¬¬ی حضرت عباس می¬فرماید: (( خدا رحمت کند عمویم عباس که برادر را بر خود مقدم داشت و جان شریفش را فدای او نمود تا آن که در یاری به حسین(علیه السّلام) دو دستش قطع و خدای بزرگ در عوض 2 بال به او داد که با آن 2 بال با فرشتگان در بهشت پرواز کند و برای عباس در نزد خداوند جایگاهی است که در روز قیامت تمامی شهیدان به او غبطه می¬خورند و آنان آرزوی این مقام را دارند.
ناگفته نماند که حضور عباس در جمع سپاهیان امام حسین فقط برای دلداری و پشت¬گرمی کاروانیان نبود. بلکه فرمایش جد بزرگوارش حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) سرآغاز و بهانه¬ی همراهی او با کاروان شد. پیامبر فرمودند: اگر کسی ببیند که حاکمی ستمگر حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال بشمارد و با سنت پیامبر مخالفت کند و به بندگان خدا ظلم کند کسی با گفتار و رفتار امر مقابله نکند خدای تعالی کسی را که سکوت کند مانند ستمگران می¬شمارد.
در زندگی هر انسانی جلوه¬ها و رفتارهایی وجود دارد که به ماندگاری او کمک می¬کند و این جلوه¬ها بیشتر ریشه اخلاقی و معنوی دارد که در همه¬ی خاندان پیامبر وجود داشت حضرت ابوالفضل صاحب 2 صفت بود که همه¬ی بشریت بیشتر با این 2 صفت او را می¬شناسند. یکی فداکاری و دیگری شجاعت.
با آن که می¬دانست اگر به همراه امام حسین با دشمنان بجنگند به شهادت می¬رسد ولی تا آخرین لحظه کنار امام حسین ماند اما اوج فداکاری حضرت جایی بود که می¬خواست برای کودکان آب بیاورد.امام حسین از او خواست تا برای کودکان کمی آب از رود فرات بیاورد او مشک آب را برداشت و به سوی فرات به راه افتاد. چهار هزار نفر از سپاه دشمن که از رود فرات محافظت می¬کردند تا کسی آب نخورد . همگی حضرت عباس را محاصره کردند و به سویش تیراندازی کردند. اما به هر سختی که بود حضرت خودش را به رود فرات رساند دستش را زیر آب برد تا جرعه¬ای بیاشامد اما تشنگی امام کودکان و بانوان را به یاد آورد و آب را ریخت.مشک را پر آب کرد و به شانه¬ی راست خود انداخت و به سوی خیمه¬ها حرکت کرد. دشمن که اراده¬ی محکم سپهسالار کربلا را دید. با فریاد شیطانی خود فرمود اگر آب به خیمه¬ها برده شود دیگر نمی¬توان با امام حسین(علیه السّلام) جنگید. عباس را محاصره کردند. تا او را بکشند. اما غافل از آن که عباس در برابر آن ها فرمود: (( من از مرگ هراسی ندارم)) ولی دشمنان ظالم ناجوانمردانه بدن او را پر از تیر کردند او مشک را به دهان گرفت تا به کودکان برساند ولی آن ها مشک را نیز با تیر سوراخ کردن و عباس با مشک هر دو از اسب به زمین افتادند.

علی اکبر الگوی جوانان

عاشورا کانون حماسه خاندان نبوت بود. کانونی که در آن کودک شیرخوار کوچک و بزرگ، زن و مرد به دفاع از امام حسین و ولایت پرداختند و تجلی¬گاه عشق و دلدادگی به مولا و رهبر خویش شد.
روزی که مهر فرزند و پدر ، مادر و فرزند، برادر و خواهر جای خود را به پایداری و محافظت از دین رسول خدا داده بود.
یکی از کسانی که شجاعت و دلاوری بصیرت بالای دینی او در روز عاشورا به اوج شکوفایی رسید فرزند بزرگ ارشد امام حسین، علی اکبر بود او نخستین شهید عاشورا از خاندان بنی هاشم بود. ایشان شباهت بسیاری به جدش پیامبر اکرم داشت هم در اخلاق و هم در گفتار و هم در چهره و شمایل.
درباره¬¬ی عمر جوان رعنای بنی¬هاشم، شماری از تاریخ-نگاران سن ایشان را با او گروهی نیز 25 سال نوشته-اند.
علی اکبر در میان مردم به شجاعت، ایمان، تقوا، ادب و خوش¬اخلاقی شهرت زیادی داشت گفته شده است ایشان در برابر پدر نمی¬نشست و پیروی از پدر را همانند خدا و رسول خدا بر خود واجب می¬دانست.درباره¬ی شجاعت و روحیه ایثار و جانبازی او همین بس که وی نخستین جوان هاشمی است که اجازه¬ی میدان طلبید تا جان خود را فدای دین حق کند.
علی اکبر وقتی وارد میدان جنگ شد. جوانمردانه پا به پای یاران امام حسین(علیه السّلام) دشمن جنگید. و هنگام شهادت ناله از دل برآورد و گفت: (( ای پدر! سلام بر تو باد من رفتم و اکنون جدم سلام رسانده)) و می-فرماید: (( زودتر به سوی ما بشتاب.))
هنگامی که امام خود را بربالین فرزند رساند. علی¬اکبر شهد شیرین شهادت را نوشیده بود. امام فرمودند: (( خدا لعنت کند گروهی که تو را کشتند چقدر این مردم نسبت به رسول خدا و خاندان او بی¬احترامی وظلم کردند. پس از تو خاک برسر این دنیا باد فرزندم.

قاسم بن الحسن(الگوی نوجوانان)

کربلا قهرمانانی را در خود پرورش داد که سخت¬ترین آزمون¬های الهی را پشت سر گذاشتند. هر کس با هرسن و سالی اگر بخواهد. اسوه و نمونه¬ای پیدا کند با نگاهی به قهرمانان کربلا می¬تواند الگوی مورد علاقه¬ی خویش را دریابد. هر چند ما بر این باوریم که سن و سال برای کسی که می¬خواهد برای ما الگو باشد مهم نیست. آن چه مهم است و انسان را به هدف و سر منزل مقصود می-رساند.سجایای اخلاقی و فضائل معنوی است. برای نوجوانان فرزند برومند امام حسن مجتبی الگویی مثال زدنی است. همان گوینده¬ی سخن معروف(( مرگ برای من شیرین¬تر از عمل است))
قاسم سه ساله بودکه پدرش را از دست داد و امام حسین عموی بزرگوارش سرپرستی او را عهده¬دار شد و او در روز عاشورا تنها 13 بهار از زندگی¬اش گذشته بود.
استاد شهید مطهری درباره¬ی سخنان قاسم در شب عاشورا می¬نویسد: (( قاسم آن شب گوشه¬ی مجلس ناظر صحنه بود پیش خود شک کرد که آیا او هم جزو شهیدان و کشته¬شدگان است؟ ممکن است چون من کودک هستم جزء کشته شدگان نباشم و رو کرد به امام حسین و فرمود: عموجان آیا من فردا جزو کشته¬شدگان خواهم بود؟
امام فرمود: (( بلی تو هم کشته خواهی شد.))
در زیارت ناحیه مقدسه که از زبان امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) است نام قاسم بن الحسن به همراه سلام حضرت بقیـة الله بر او بیان شده است.(( السلام علی القاسم بن الحسن بن علی المضروب هامته المسلوب لامیه.))
پس از قاسم دو برادر او به نام¬های عبدالله بن الحسن و ابوبکربن الحسن به میدان رفتند که هر دو در رکاب عموی خویش به شهادت رسیدند.
مسلم به عقیل(عموی امام حسین و سفیر او)
مسلم برادر حضرت علی بود. او یکی از بزرگان و شخصیت-های علمی و دینی و سیاسی بنی هاشم بود.
مسلم نیز فرزند پدر بود که در جنگ صفین همراه امیرالمؤمنین بود و در بیان عظمت مسلم همین بس که امام حسین در نامه¬ای خطاب به اهل کوفه او را برادر پسر عمو، نماینده و سفیر خویش معرفی و از او به عنوان فردی عادل و مورد اطمینان یاد کرده بود.
امام حسین در اعزام نخستین سفیر و نماینده آن به شهری که از هر جهت حساس بود و با رعایت همه جوانب با توجه به اوضاع و موقعیت کوفه پسر عموی خویش را انتخاب کرد. مسلم گرچه جوان بود. اما تربیت یافته مکتب علوی بود و تا آخرین نفس در یاری فرزند رسول ایستادگی کرد و عزت و سربلندی را از آن خویش و خاندان اهل بیت ساخت و در این راه به شهادت رسید.

حربن یزید ریاحی(( اسوه¬ی توبه و بازگشت))

حر از خاندان شریف و از بزرگان کوفه بود و به خاطر همین مقام و جایگاهی که در کوفه داشت. ابن زیاد به او دستور داد که راه بر امام حسین(علیه السّلام) ببندد. وقتی که حر از کوفه به قصد بستن راه امام حسین(علیه السّلام) بیرون آمد، ندایی شنید که: (( ای حر مژده باد تو را به بهشت و ...)) حر تعجب کرد و گفت: به خدا این مژده و بشارت نیست چگونه می¬شود کسی به جنگ امام حسین و خاندان رسول برود و شایسته بشارت بهشت باشد.
اما به هر حال خدا می¬خواهد حر از این آزمون سربلند بیرون بیاید به هر حال او راه را بر امام حسین بست و مانع از حرکت آن حضرت به سوی کوفه شد. کاروان حسینی را همراه کرد تا در کربلا فرود آمدند.
حر هنگامی که فهمید جنگ با فرزند پیامبر جدی است. صبح عاشورا به بهانه¬ی آب دادن اسب خویش اردوگاه عمر سعد را ترک کرد و به کاروان حق و حقیقت پیوست و این انتخاب همگی را شگفت¬زده کرد و از او چهره¬ای دوست داشتنی و قهرمان ساخت.
حر در روز عاشورا برای پوزش و عذر خواهی نزد امام حسین رفت و گفت: فکر نمی¬کردم که به یاران شما خواهم پیوست. حضرت فرمود: آری تو بهترین پاداش و سعادت را نصیب خود ساخته¬ای (( لقد اصبحت حسراً و خیراً))
شهید مطهری می¬فرماید: علت این که یکی از قوی¬ترین فرماندهان دشمن به امام می¬پیوندد این بود که وی مدت زیادی همراه حضرت بود و از نزدیک ایشان امام را شناخت.

آسیه مرادی

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار