مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار

  اخبار ایران و جهان تاریخ و سیاست مهدویت علمی فرهنگی خانواده معارف اسلامی
 تبلیغات در سایت   
خوشبختی در خانه شماست
پیوندهای ویژه  
ساخت خانه با قطعات بوئینگ 747!!...
ردپاي تفرقه
ببخشيد! شما محبوب مرا نديده‏ايد؟...
تکنیک‌های تنفس درمانی
سایت تخصصی آندروید
انقلاب اسلامي امام خميني(ره)،...
باورتون میشه اینها کیک باشه...
اولين فراماسون ايراني كيست؟...
دشوارترین امتحان الهی
آب در نگاه شعرا
وااااي... دوباره ديشب بارون‌...
تاثير مال و مقام در آخرت
تصاویر دیدنی از پروانه های بسیار...
انگليس از ديدگاه آيت‌الله كاشاني(ره)
مهدي شخصي نه مهدي نوعي
سینمای غرب چگونه به صهیونیسم...
سريال‌هاي خارجي با ما چه مي‌کنند؟...
ولايت فقيه در صحيحه زراره
گونه های بسیار زیبای پروانه...
آينده انقلاب اسلامي از نگاه...
کتاب آسمانی پس از ظهور
داستان شگفت انگيز يك پزشك
فوت و فن نگهداري يخچال و فريزر...
امیر المومنین عليه السلام و...
سفری به دنیای دیدنی حیوانات
من گمراه بودم
چرا ما بايد براي سلامتي امام...
نامه تاريخى استاد شهريار به...
گزارش تصویری  
اخبار تازه   
اشتباهات اقتصادی موجب گرانی افسارگسیخته شده است
امام جمعه قم گفت: گرانی موجود افسارگسیخته است و مسئولان باید آن را دریابند، زیرا حتماً برخی اشتباهات...
هشدار انقلابیون مصری به شورای نظامی
منابع خبری از مصر گزارش داده اند که شمارش آرا همچنان ادامه دارد و نامزد اخوان المسلمون در صدر قرار گرفته،...
رحمان احمدی: بنگر پرسپولیسی شد
دروازه‌بان سپاهان دو، سه هفته پیش اعلام کرد که به دلیل برخی اتفاقات دیگر در این تیم نخواهد ماند. ولی...
پیرمرد 83 ساله ایرانی بچه دارد شد!! + تصاویر
پیرمرد 83 ساله ابرکوهی بعد از 60 سال زندگی صاحب فرزند پسری شد که او را هدیه خداوند به خانواده خود می...
مذاکرات پنهانی پرسپولیس با منصور ابراهیم زاده
منصور ابراهیم‌زاده سرمربی فصل گذشته ذوب آهن دو، سه روز پیش با نفت تهران به توافق رسید ولی این مربی هنوز...
فرزامی: قلعه‌نویی از ما خواست صبر کنیم
عضو هیئت مدیره باشگاه استقلال گفت: از طرف هیئت مدیره با قلعه نویی مذاکره کردم اما او از ما خواست صبر...
نه استعفا دادم، نه خواستند که استعفا بدهم
مدیرعامل باشگاه استقلال تاکید کرد از این سمت کناره‌گیری نکرده و در جلسه با وزیر ورزش نیز از او نخواسته‌اند...
برنامه‌های امروز جلیلی در عراق
دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران در ادامه سفر به عراق ضمن زیارت کربلا عازم نجف شد تا با آیات عظام سیستانی،...
آخرین آمار غیررسمی انتخابات ریاست جمهوری مصر
منابع غیررسمی مصر از شمارش 90 درصدی آرای انتخابات ریاست جمهوری مصر و پیشتازی محمد مرسی نامزد گروه اخوان...
تلفن همراه ناصرالدین شاه ! + عکس
اولين تلفن همراه موجود در ايران متعلق به ناصرالدين شاه بوده است.
نتايج آزمون كارشناسی ارشد شنبه اعلام می‌شود
مشاور عالي سازمان سنجش با اشاره به اعلام نتايج اوليه آزمون كارشناسي ارشد از روز شنبه ششم خرداد ماه گفت:...
هشدار وزیر کشور مصر درباره احتمال بروزآشوب پس از انتخابات
وزیر کشور مصر نسبت به بروز اغتشاش پس از اعلان نتایج انتخابات ریاست جمهوری مصر هشدار داد،
تجمع مقابل سفارت آلمان در اعتراض به پناهندگی شاهین نجفی
بدون شرح...
۲ زائر ایرانی درمیان قربانیان حملات تروریستی عراق
یک منبع امنیتی عراق اعلام کرد تعداد کشته و مجروحان حمله به اتوبوس حامل زائران لبنانی و ایرانی که از سوریه...
فراخوان سوگواره امام علی النقی علیه السلام
ویژه نامه شهادت امام علی النقی علیه السلام
 
  دفعات نمایش: 291    چهارشنبه 21 مرداد 1388 

علم غيب معصوم عليه السلام


علم غيب معصوم عليه السلام

قسمت سوم

اشاره:

در بخش نخست، اهميت بحث علم امام، اتفاق دانشمندان ديني شيعي بر اصل برخورداري امام(ع) از اين موهبت و تفاوت‌هاي موضعي آنان در اين موضوع و نيز جايگاه وجودي امام(ع)، تعيين موضوع بحث، تفاوت علم غيب امام با علم غيب خدا، اقرار منابع اهل سنت بر اثبات علم غيب براي غير خدا، پاسخ به آياتي كه علم غيب را منحصر به خدا مي‌دانست و اثبات علم غيب براي معصوم(ع) از ديدگاه قرآن، بيان شد.
در بخش دوم، اثبات علم غيب براي معصوم(ع)‌ از منظر متكلمان، حكما و روايات، پي‌گيري شد.
در اين بخش، نخست آيات و رواياتي طرح مي‌شود كه در نگاه ابتدايي نافي علم غيب از معصوم است و در گام بعدي پاسخ مبنايي و موردي هر كدام بيان مي‌شود و با يك بحث سندي و قراين و شواهد موجود، برتري منطوق آيات و روايات ثابت‌كنندة علم غيب براي معصوم(ع) محرز مي‌شود.
در پايان به كمك روايات، محدوده و منابع علم غيب معصوم(ع) بيان و در خاتمه به پاسخ چند شبهه پرداخته مي‌شود.

دلایل نفی علم غی ب و علم حضوری امام (ع)

در مقدمه ی ادآوری شد که علم غی ب ائمه (ع) در ادامه علم غی ب رسول اکرم (ص) است که دارای فلسفة مشترک مي‌باشد (اقتضای وجود و وظایف آنان است)، بنابراین اگر دلایلی بر انکار علم غی ب از نبی اکرم (ص) آورده شود، علم غی ب امام نی ز انکار مي‌شود. از ظاهر برخی ایات و روایات بر می ‌اید که پی امبر و امام، علم غی ب ندارند که ذی لاً بی ان مي‌شود: «وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ [1]؛ وَلا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلا أَعْلَمُ الْغَيْبَ [2]؛ سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسَى»[3] خداوند از پی امبرش می ‌خواهد که فراموش نکند اگر رسول اکرم (ص) علم غی ب و حضوری داشت نسی ان و فراموشی معنا نداشت. «وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ لا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ.»[4]
در روایات آمده است که پی امبر (ص) برای نماز صبح بی دار نشد تا آنکه طلوع خورشی د او را از خواب بی دار کرد: «انّ الله تبارک وتعالی انام رسوله (ص) عن صلوة الفجر حتی طلع الشمس ثم قال فبداء فصلی الرکعتی ن الاتی ن قبل الفجر ثم صلی الفجر.»[5]
در روایات دی گر آمده است که پی امبر (ص) در نماز، سهو کرد و نماز ظهر را به جای چهار رکعت، پنج رکعت خواند و در مورد دی گر دورکعت خواند: «واسهاه (ص) فی صلاته فی رکعتی ن ثم وصف ما قاله ذو الشمالی ن.»[6]
در روایتی آمده است که امام علی (ع) نماز جماعت را بدون وضو خواند و شخصی این امر را به مردم ندا داد.[7]
در روایتی آمده است که امام صادق (ع) صری حاً علم غی ب را از خود نفی فرمود: «ی ا عجباً لأقوام ی زعمون انا نعلم الغی ب، ما ی علم الغی ب الاّالله عزوجل ّلقد هممت بضرب جاری تی فلانه، فهربت منی ، فما علمت فی ای بی وت الدارهی »[8]

پاسخ دلایل نفی علم غی ب از پی امبر (ص) و امام(ع)

از ایات و روایاتی که علم غی ب را از پی امبر (ص) و امام(ع) نفی می ‌کند و ی ا مواردی را برای آنان اثبات می ‌کند كه مستلزم نفی علم غی ب است، دوگونه پاسخ می ‌توان داد كه هر ی ک از این پاسخها ترکی بی از بی ان عقلی و نقلی دارد.

الف) پاسخ کلی و مبنايی :

استدلال متکلمان با توجه به ضرورت، اهداف و وظایف پی امبر(ص) و امام(ع) وجود عصمت و علم غی ب را برای رهبران الهی ثابت کرد، اگر فرستاده خدا از ملکه عصمت و علم برتر برخوردار نباشد، نه می ‌تواند پی ام الهی را به صورت کامل و صحی ح به بندگان برساند و نه هدایت کامل آنان را عهده‌دار شود و انسان‌ها هم نمی ‌توانند به او اعتماد و اطمی نان داشته باشند؛ پس نقض غرض و لغوی ت در کار خدا می ‌شود!
حکی مان و فلاسفة الهی با مطالعه وجود شناختی ، مرتبه وجودی عالی را برای پی شوایان الهی ثابت کرده‌اند که لازمه‌اش عصمت و علم برتر است. ایات و روایات متعدد برای اولی اي الهی مراتبی از علم غی ب را ثابت مي‌دانند.
بی ان شد که می ان علم غی بی که مربوط به خداوند است با علم غی ب پی امبر(ص) و امام(ع) تفاوت بسی ار است.
نتی جه طبی عی و عقلی این مسلمات، وجود علم غی ب برای پی امبر (ص) و امام(ع) است و این ی افته بر اساس عقل و نقل قطعی است، پس هر گاه بر خلاف این ی افته، ایه ی ا روایتی پی دا شد، باید محتوای آن به دقت بررسی شود تا راه حل مناسب پی دا شود.

ب) پاسخ‌ جزئی و موردی :

نتی جه پاسخ کلی ضرورت بررسی موارد نافی علم غی ب را آشکار ساخت، لذا به بررسی تک‌تک موارد ادعایی پرداخته می ‌شود: پاسخ از ایه ولو کنت اعلم الغی ب: این ایه درصدد نفی علم غی بی ذاتی است؛ ی عنی پی امبر، بالذات و بدون تعلی م و مشی ت الهی غی بی نمی ‌داند و این با ایاتی که علم غی ب را برای رسولان و برخی اولی ا استثنا می ‌کرد، منافاتی ندارد.
همچنين این ایه علم غی ب مطلق و نامحدود را نفی می ‌کند که اين امر با اثبات برخی موارد علم غی ب منافات ندارد.[9]
پاسخ از ایه سنقرئک فلا تنسی : در کتاب قاموس اللغه "نسی ان" به ترک عمدی و اختی اری معنا شده است نه به معنای فراموشی از روی سهو و بدون اختی ار. پس معنای ایه این می ‌شود که ای رسول ما بر تو خواندی م پس مبادا آنان را از ی اد ببری ! تنها چی زهايی را از ی اد ببر و از خاطر محو کن که خدا بخواهد (ذيل ایه، الاّ ما شاء الله) مانند مواردی که نسخ می ‌شود.[10]
پاسخ از ایه "ومن اهل المدی نه... . مراد این است که ای رسول گرامی تو نفاق و ماهی ت آنان را با امارات و نشانه‌های ظاهری آنان و درک حواس ظاهری خود نمي‌تواني کشف كني، چون آنان در نفاقشان بسی ار مهارت دارند «مردوا علی النفاق» و خدا از باطن آنان خبر دارد لذا ازعلم لدنی به تو خبر می ‌دهد.
ی ا اینکه مراد این باشد که مورد خطاب پی امبر (ص) است اما مقصود ی اران و اصحاب هستند؛ چنانکه این نوع مکالمه و مخاطبه می ان اهل زبان رایج است: «ایاک اعنی واسمعی ی ا جاره؛ (در به تو می ‌گوی م دی وار بشنو» با همی ن قاعده ایات دی گر نی ز توجی ه می ‌شود[11] مانند، «و مَا اََدْرَاكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ[12] وَمَا اَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ.» [13]
پاسخ از روایتی که از خواب ماندن و قضای نماز پی امبر (ص) می ‌گفت: برخی اینگونه پاسخ گفته‌اند که خداوند پی امبر را در خواب نگهداشت و این حکمتی داشت و آن اینکه برای بندگان بفهماند که هر گاه هنگام فريضه صبح به خواب ماندی د ملامت و سرزنشی بر شما نی ست. پس به خواب ماندن رسول اکرم (ص) در این مورد رحمتی از جانب خدا بر بندگان است.
ولی این پاسخ نادرست است؛ زيرا اولاً راه‌های دی گری بود که این پی ام به مردمان رسانی ده شود، چنانکه روایاتی این مهم را با عنوان رفع تکلی ف از شخص خواب بی ان کرده است. ثانی اً قضاشدن نماز با شأن و جایگاه افراد مذهبی سازگار نی ست تا چه رسد با جایگاه رفی ع رسول اکرم (ص) که روایات در وصف حضرت می ‌گوی د: دل و باطن او هرگز به خواب نمی ‌رفت. ثالثاً، بحث نبوت مربوط به اصول دی ن و عقاید ماست که بر محور عقل می ‌چرخد، و هر گاه عقل قطعی وجود کمالی را برای پی شوای الهی لازم و رفع نقصی را ضروری تشخی ص داد، دی گر به ظاهر نقل توجهی نمی ‌شود به وی ژه که اینگونه روایات معارض‌های قطعی نی ز داشته باشد.[14]
رابعاً، می ‌توان ادعا کرد که آنچه روایت نقل مي‌کند در صورت و ظاهر جاري است و در واقع هی چ واجبی از پی امبر (ص) فوت نشده است؛ توضی ح اینکه رسول خدا (ص) فری ضه صبح را انجام داده و پس از فجر خوابی ده بود پس از بی دار شدن دو رکعت نافله خوانده است اطرافی ان گمان برده‌اند حضرت هنگام نماز صبح خواب مانده و حضرت به خاطر نفی غلو ی ا تعلی م احکام قضا و سجده سهو و ی ا به خاطر "کلّم الناس علی قدر عقولهم" در مقام ردّ توهّم آنان برنی امده است.[15]
مفاد این احاديث بر خلاف دلایل قطعی ، عقلی و نقلی است و از لحاظ تعارض قدرت معارضه با بسياري از روایاتی که هرگونه سهو و نسی ان را از پی امبر (ص) و امام(ع) نفی مي‌کند، ندارد. اینگونه روایات هم از لحاظ سند ضعی ف‌ هستند و هم از لحاظ متن، لذا دانشمندان اسلامی به مفاد این روایات عمل نکرده‌اند. تنها شی خ صدوق در کتاب من لا ی حضره الفقی ه به این روایات توجه کرده‌ است.[16]
پاسخ دی گر اینکه مسأله سهو و نسی ان پی امبر و امام مربوط به عقاید و اصول دی ن است که بر محور عقل استوار است. پس هر گاه روایتی در حوزه عقاید و اصول دی ن بر خلاف آن بی انی داشت قبول نمي‌شود به وی ژه که نقل متواتر هم معارض آن باشد.[17] بر همی ن اساس، شی خ طوسی که روایت سهو النبّی را نقل کرده است در ذی ل آن مي‌نويسد: «مضمون این حدی ث را ادله قطعی عقلی نمی ‌پذی رد؛ چون دلایل عقلی هرگونه سهو و غلط را از پی امبر (ص) نفی می ‌کند.»[18]

پاسخ از روایت امام صادق (ع) (ضرب‌الجاری ه)

احادی ث صحی ح و متواتر برای امام (ع) علم غی ب را ثابت مي‌کند و این امر از پشتوانه‌های عقلی و قرآنی نی ز برخوردار است، پس اگر در موردی خلاف این امر بدست آمد، حتماً محمل و توجی هی دارد.
توجی هی که در خصوص این روایت بی ان شده اینکه، امام صادق به افکار و اندی شه‌ها و لغزش‌های مردمان آگاه است و می ‌داند که در می ان آنان کسانی هستند که قدرت هضم برخی امور را ندارند اگر امام، مواهب الهی و کمالات خوی ش را همواره در معرض دی د همگان بگذارد، گروهی از مردمان به عقاید و باورهای منافی گرایش پی دا مي‌کنند و در حق امام به غلو روي می ‌آورند، وجود برخی غالی ان در طول تاری خ گواه زنده بر صحت این امر است، لذا امام در بسی اری موارد علم غی ب و دی گر مواهب خود را در معرض نمي‌گذاشت و تنها در عصر ظهور حضرت حجت (ع) است که امکانات و شرایط آماده است و حضرت (ع) با علم غی ب و برتری که دارد به تدبی ر جهان مي‌پردازد.
ذی ل همی ن روایت گواهی صحت مطالب بالا را امضا مي‌کند که امام(ع) فرمود: «علم الکتاب کلّه عندنا علم الکتاب والله کله عندنا» کتاب همان چی زی است که خداوند معرفی کرده است (تبی اناً لکل شی ءٍ) پس علم‌الکتاب علم وسی ع است.[19]
مطالعه شرایط حساس امامان (حسادت دستگاه حکومتی و سختگی ری ‌های حاکمان جور بر آنان و عدم ارتباط کافی می ان امام و محبان آنان) حکمت و فلسفه اینگونه سخن گفتن را آشکار مي‌کند.
اینگونه روایات توجی ه مهم دی گري هم دارند و آن اینکه مراد امام از نفی علم غی ب از خودش، نفی علمی باشد که امامان مأذون به بروز آن باشند نه علم مکتوم از مردم. توضی ح اینکه امامان در بروز علم غی بشان به همگان مأذون نی ستند. لذا می ‌توان گفت ائمّه، علم غی بی که مأذون در بروز آن باشند ندارند و این منافات با وجود علم غی ب مکتوم و پوشی ده از مردم ندارد.[20]

بحث سندی

دانشمندان فن با الهام از قرآن و روایات برای مواردی که می ان روایات تعارض ی ا تنافی باشد، راه حل‌هایی معی ن کرده‌اند، هر چند برتری روایاتی که علم غی ب و حضوری وسی ع را برای پی امبر (ص) و امام(ع) ثابت مي‌کند محرز و مستدل شد؛ ولی از راه مرجحات سندی و قوانی ن حاکم در موارد تعارض نی ز برتری با همی ن دسته است. بررسی مشروح مرجحات از عهده نوی سنده و حوصله مقاله خارج است، گزی ده آن از زبان اهل فن بيان مي‌شود.

مرحجات سندی

1ـ سند همه روایاتی که برای پی امبر (ص) و امام(ع ) نوعی سهو و نسی ان را نسبت مي‌داد ضعی ف است و نی ز دارای متن و عبارات مضطرب و ناهمگون است.
2ـ تعداد روایاتی که وسعت علم غی ب امام (ع) را قی د مي‌زند و ی ا نسبت سهو و نسی ان به پی امبر (ص) و امام(ع) مي‌دهد به ی ک‌دهم روایاتی که اثبات علم غی ب وسی ع و نفی سهو و نسی ان مي‌کنند، نمی ‌رسد.
3ـ روایات سهو و نسی ان، شاذ و نادر هستند و نی ز مطابق با عقاید مخالفان امامی ه مي‌باشند، اما روایات مثبت مشهور و بر اساس باور امامی ه هستند.
4ـ در اوصاف پی امبر (ص) و امام (ع) که مربوط به عقاید و اصول دی ن است هی چ گاه نمي‌توان به اخبار شاذ، نادر و کم تعداد اعتماد کرد.[21]
بر اساس همی ن مرجحات و به وی ژه ناسازگاری با باورهای بنی ادی ن شی عه به پی امبر و امامان، بزرگان دی ن از اینگونه روایات روی گردانی ده و در برابر آن واکنش نشان داده‌اند.
شی خ الطایفه مرحوم طوسی ، روایات سهو النبی را مردود و خلاف دلایل قطعی نقل و عقل اعلام کرده است.[22]
علامه حلی روایت "ذوالشمالی ن" که مي‌گفت رسول‌الله نماز ظهر را بجای چهار رکعت، پنج رکعت خواند را نزد امامی ه باطل مي‌داند؛ چون امامی ه باور به عصمت نبی دارند.[23]
شهی د اول روایت «ذو الشمالی ن» را می ان امامی ه متروک اعلام مي‌دارد و مي‌فرماید: بر عصمت انبی ا دلی ل عقلی قایم است و اجماع امامی ه همی ن است.[24]
حرّ عاملی اخبار سهو نبي(ص) و امام (ع) را معارض اجماع شی عه مي‌داند و مي‌فرماید: «مخالفت اشخاص معلوم النسب ( شی خ صدوق و استادش ) ضرری به اجماع نمي‌زند.»[25]
مؤی دات (تقوی ت و پشتی بانی روایات علم غی ب )
برای اثبات اصل علم غيب پی امبر(ص) و امام (ع) دلایل مشروح کلامی ، فلسفی ، قرآنی و روایی بی ان شد، در اینجا به شماری از ایاتی اشاره مي‌شود که موضع پی شی ن از جمله وسعت و گستردگی علم غی ب را تقوی ت مي‌کند.
لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ[26] این دستور مطلق است و وسعت الگو بودن رسول اکرم (ص) ملازم با وسعت علم غی ب او است، اگر کسی در محدوده‌هایي جاهل باشد نمي‌تواند الگوی مطلق باشد.
وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ [27] وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا [28] دستور به پی روی مطلق در همة امور و همة زمان‌ها و نی ز دری افت و اطاعت از هر آنچه پی امبر بدهد و خودداری از آنچه نهی کند، عصمت و علم غی ب وسی ع او را مي‌رساند.
سی د مرتضی مي‌فرماید: ان للامام لا ی جب الغی وب وما کان و ما ی کون، لان ذلک ی ؤدی الی انه مشارک للقدی م تعالی فی جمی ع معلوماته و أن معلوماته لا ی تناهی و أنه ی وجب أن ی کون عالماً بنفسه و قد ثبت انه عالم بعلم محدث... و بی نا ان الذی ی جب ان ی علمه علوم الدی ن و الشری عة، فامّا الغائبات او الکائنات الماضی ات و المستقبلات فان علم باعلام الله تعالی فجائز و الّا فذلک غی ر واجب.[29]

محدودة علم غی ب امام و پی امبر
عصمت و علم غی ب

دی دگاه رسمی و مشهور دانشمندان شی عه این است که انبی ا و امامان (ع) از هرگونه گناه ـ صغی ره و کبی ره ـ و از هرگونه خطا و سهو و نسی ان، به دور هستند و چنی ن عصمتی از آغاز زندگی تا پایان زندگی آنها بر قرار است. لازمة چنی ن عصمتی علم غی ب وسی ع است. نبی و امام باید عالم به حقایق اشی ا و امور پنهانی باشند تا چنی ن عصمتی محقق شود و حتی خطا و نسی ان نی ز از آنان سر نزند.
مشهور دانشمندان اهل سنت، عصمت را قبل از رسی دن به مقام نبوت برای نبی شرط نمي‌دانند و نی ز صدور خطا و سهو را حتی پس از رسی دن به مقام نبوت ممتنع نمي‌دانند.[30] بر اساس این دی دگاه داشتن علم غی ب برای پی امبر (ص) از اساس منتفی و ی ا دست کم بسی ار محدود مي‌شود.
برخی از دانشمندان شی عه سهو را بر پی امبر و امام جایز مي‌دانند و مواردی را ذکر می ‌کنند که نتی جة سخن آنان انکار وسعت علم غی ب امام و نبی است.
محمدبن علی بن بابوی ه قمی معروف به شيخ صدوق (وفات 381ق) و استادش شيخ محمدبن الحسن بن احمد الوليد (وفات 343ق) باور به عدم سهو نبی (ص) را نخستی ن مرحلة غلو می ‌دانند. شی خ صدوق می ‌فرماید: می ‌خواستم کتابی در اثبات سهو النبی بنوی سم.[31]
این قول شی خ صدوق بر اساس روایاتی است که پی ش‌تر بی ان شد. (سهو پی امبر (ص) در تعداد رکعات و قضا شدن نماز بخاطر خواب ماندن)
امی ن الاسلام طبرسی آنجا که در ردّ علی جبائی و به دفاع از شی عه حرف مي‌زند و معنای تقی ه و عدم جواز نسی ان بر پی امبر را توضی ح مي‌دهد مي‌گوی د: «اما النسی ان و السهو فلم ی جز و هما علی هم فی ما ی ؤدونه عن الله تعالی فأما ما سواه فقد جوّزوا علی هم ان ی نسوهأو ی سهوا عنه مالم ی ؤد ذلک الی إخلال بالعقل و کی ف لا ی کون کذلک و قد جوزوا علی هم النوم و لا غماء و هما من قبی ل السهو...»[32]
شی خ محمد تقی شوشتری طی ی ک رساله که در ضمن اثر مشهورش قاموس‌الرجال چاپ شده، به ی اری شی خ صدوق شتافته است. مشهور شی عه با نگاشتن کتاب‌ها و رساله‌های استدلالی و با استناد قطعی هرگونه گناه و معصی ت و نسی ان و سهو را از پی امبر و امامان (ع) به دور مي‌دانند.[33]
نتی جه سخن اینکه پس از اثبات اصل علم غی ب برای پی امبر (ص) و امام (ع) این پرسش مطرح مي‌شود كه محدوده این علم غی ب تا کجاست؟ این بحث حالت درون مذهبی دارد؛ ی عنی در می ان دانشمندان شی عه اختلافی است که منشاء آن نی ز اختلاف روایات است، برخی به پی روی از شی خ صدوق سهو و نسی ان را برای پی امبر ممکن مي‌دانند که نتی جة آن محدود ساختن علم غی ب است در محدوده گناهان عمدی و بی ان احکام شرعی .
رهی افت تلاش کلامی و فلسفی و صری ح روایات در موضوع علم غی ب پی امبر (ص) و امام(ع) دو چی ز است: ی کی اثبات اصل علم غی ب که به اذن الهی به آنان داده شده است، و دی گر اثبات وسعت وگسترة این علم تا آنجا که عدالت و عصمت‌آور باشد و پی امبر و امام در سایه آن هرگونه موارد عصی ان و خطاء و سهو و نسی ان را بشناسد و در نتی جه از او سر نزند در غی ر این صورت دی گر به رسالت و هدایتگری ‌اش اطمی نانی نخواهد بود و نقض غرض خواهد شد.
برای تثبی ت وسعت علم غی ب امام (ع) نخست سخن کسانی که به نحوی به محدودی ت علم غی ب امام بر مي‌گردد بررسی و نقد مي‌شود و به دنبال آن روایات ثابت‌کننده وسعت علم غی ب امام نقل می ‌شود.
در می ان منکران عمده شی خ صدوق است و سخن ایشان نی ز چندان صراحت به نفی علم غی ب ندارد؛[34] چون تعلی لی که در ادامه سخنشان آمده است به صراحت مي‌رساند که مرادشان «اسهاء» است نه سهو. توضی ح اینکه با قضا شدن نماز رسول خدا (ص) و در خواب ماندن ایشان چنی ن تعلی ل شده است که مبادا قضا شدن نماز در اثر خواب ماندن برای مسلمانان عار و عی ب باشد و این قضا شدن نماز پی امبر (ص) بخاطر رحمت خداوند بر بندگان بوده است، از نوع این تعلی ل معلوم مي‌شود که مراد شی خ سهو شی طانی نی ست، بلکه چی زی مانند «اسهاء ربانی » است؛ ی عنی خداوند نوعی سهو را بر نبی مکرمش مسلط کرده است، نه اینکه رسول خدا متصف به سهو و نسی ان باشد.[35] در جای دی گر شی خ صدوق تصری ح مي‌کند که اسهاء نبی به خاطر این بوده است که مردم در حق او غلو نکنند و او را تا مقام ربانی جلو نبرند.[36] لکن در ادامه این نوشتار بی ان خواهد شد که عقی ده به عدم سهو غلو نی ست. ی ا اینکه غلبه خواب ی ک امر قهری از جانب خداوند بوده و پی امبر نی ز صرفاً مأمور بوده است، ی ا اینکه این حادثة خاص از قبی ل تبدی ل واقع بر پی امبر (ص) بوده که در این صورت پی امبر مأمور به واقعی ت جدی د است نه به واقع ی ا اینکه پی امبر پس از اداي نماز صبح، خوابيده و وقتي بيدار شده است دو ركعت نافله خوانده و اطرافيان گمان نماز قضا كرده‌اند، و پيامبر هم برای تسهی ل بر مردمان چی زی نفرموده است.[37]
شی خ صدوق در آثار خود امام و پی امبر را چنان توصی ف مي‌کند که اصولاً با سهو و عدم علم غی ب ناسازگار است.[38]
صرف نظر از ملازمه که جواز سهو با عدم علم غی ب دارد در جاهای دی گر شی خ صدوق تصريح به وجود علم غی ب در پی امبر و امام دارد و هرگونه نسی ان را نفی مي‌کند.
قال رسول الله (ص) لعلی (ع) أکتب ماأملی علی ک، قال: ی ا نبی الله أتخاف علی النسی ان فقال (ص): لست اخاف علی ک النسی ان و قد دعوت الله بحفظک ولاینسی ک...[39] و عن الرضا (ع): ماینقلب جناح طائر فی الهواء الا وعندنا علم منه...[40]
از این سخنان شی خ صدوق و روایاتی که نقل و قبول کرده است، معلوم مي‌شود که اگر در موردی نسبت سهو به پی امبر ی ا امام داده است، مرتکب سهو شده است، به گفته شی خ بهایی در این حکم، ابن بابوی ه شی خ صدوق سهو کرده است؛ زيرا ایشان سزاوار به سهو است تا نبی اکرم(ص).[41]
ماهی ت علم غی ب پی امبر و امام چنان ترسی م و تصوی ر شده است که هی چگونه شایبه غلو ی ا شرک را در پی ندارد علم غی ب عطایی طولی باذن الله با علم غی ب بالذات مستقل الهی اصولاً قابل قی اس نی ست، اولی ن و آخری ن مرحله غلو این است که کسی را در هر صفت ی ا کمالی در عرض خدا و در کنار خدا جا دهند و گرنه شایبه غلو و شرک منتفی است و این حقی قت را خود ائمه (ع) فرموده‌اند: «لاتجاوزوا بنا العبودی ه ثم قولوا فی نا ما شئتم و لن تبلغوا[42] اجعلونا عبی دا ًمخلوقی ن و قولوا فی نا ماشئتم[43] ایاکم و الغلو فی نا، قولوا انّآ عبی د مربوبون وقولوا فی فضلنا ماشئتم.»[44]
پس نفی سهو و نسی ان و اثبات علم غی ب هی چ کدام، پی امبر و امام را ربّ و معبود نمی ‌سازد، بلکه آنان را بندگانی با علم عالی و عصمت عالی معرفی مي‌کند.

علم ارادی اشائی و محدودی ت علم غی ب

در کتاب اصول کافی [45] و بصائر[46] حدود چهار روایت آمده است که علم غی بی پی امبر و امام را از نوع علم ارادی اشائی معرفی مي‌کند؛ ی عنی علم غی بی آنها حضوری مطلق نی ست، بلکه هر گاه امام بخواهد و اراده کند که از مجهولی ی ا غی بی اگاه گردد خداوند آنان را آگاه می ‌‌سازد. اینگونه روایات نی ز به نوعی برای علم غی بی پی امبر و امام تعی ی ن محدوده می ‌کند. امام صادق (ع)فرمود: «انّ الامام إذا شاء أن ی علم علم» و نی ز فرمود: «إذا أراد الامام ان ی علم شی ئاً أعلمه الله ذلک.»[47]
از اینگونه روایات هم پاسخ داده شده و در نتی جه وسعت علم غی ب پی امبر (ص) و ائمه (ع) ثابت شده است.
ی کم) علم غی ب به این معنا که، اگر امام اراده کند و بخواهد، خداوند او را از غی ب آگاه مي‌سازد، معنای مجازی است، معنای حقی قی علم غی ب ی عنی امام بالفعل و بدون هيچ قی د و شرطی از غی ب آگاه است هر گاه علم غی ب گفته شود همی ن معنا متبادر می ‌شود و به علم ارادی مقی د به مشی ت اسم علم غی ب اطلاق نمی ‌شود، بلکه سلب این اسم از آن صحی ح است.[48]
دوم) روایاتی که علم غی ب فعلی و وسی ع را برای پی امبر و امام ثابت مي‌کنند، بسی ار صری ح و مطلق هستند؛ به گونه‌ای که با هرگونه قی د و تخصی ص سازگار نی ستند.[49]
سوم) روایاتی که علم غی ب فعلی وسی ع را ثابت می ‌کنند، در مقام امتنان و منت‌گذاری از جانب خداوند است و روشن است که نعمت و موهبتی که خداوند بر عبدش منت مي‌گذارد و عطا می ‌کند به نحو کامل آن است و نی ز اینگونه روایات در مقام معرفی و شمارش علائم خاص امامت است؛ ی عنی از نشانه‌های امام را داشتن علم غی ب معرفی می ‌کند؛ پس نمی ‌توان گفت مراد علم غی بی با قی د و شرط است.[50]
چهارم) روایاتی که برای امام علم غی ب را ثابت می ‌کنند در سی اق و ری خت اثبات دی گر اوصاف ائمه (ع) است، پس همان طوری که اوصاف عصمت، طهارت از عی وب، ولایت و... مقی د و مشروط به اراده و مشی ت و... نی ستند، روایات ثابت‌کننده علم غی ب نی ز مطلق وصف را ثابت مي‌کنند.[51]
پنجم) بازخوانی روایاتی که از جانب ائمه (ع) خبر از امور غی بی داده‌اند، مانند خبر از رحم مادران، از معنای حرکات حی وانات، پاسخ از پرسش‌های طرح نشده، از نی ات پنهان مردمان و... به روشنی معلوم مي‌کند که علم غی ب امامان مقی د به اراده و مشروط به مشيت نی ست.[52]
ششم) اگر پی امبر (ص) و امام(ع) به موضوعات خارجی و امور غی بی و حوادث، علم غی ب نداشته باشند، امکان سهو و نسی ان، بلکه وقوع آن حتمی مي‌شود و در نتی جه در مواردی مرتکب حق‌کشی ‌ها و خطاها مي‌شوند و این کاستی بزرگی است که با منصب آنان منافات دارد، بلکه فلسفة وجودی شان زی ر سئوال مي‌رود.
افزون بر این اگر علم پی امبر و امام محدود می ‌بود و مرتکب خطاها ی ا فراموشی ‌هایی مي‌شدند این موارد با توجه به تعداد ائمه(ع) حتماً برای ما نقل مي‌شد.[53]

برخی امور غی بی مخصوص خداست

در بصائرالدرجات[54] و تفسی ر صافی و مجمع البی ان حدود چهارده حدی ث وارد شده است که مضمون ایة ذی ل را تایی د مي‌کند و دست کم علم پنج موضوع را مخصوص خدا معرفي می ‌کند: «إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الأرْحَامِ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِايِّ اََرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ»[55]
اینگونه روایات نی ز وسعت علم غی ب امام را محدود مي‌کند.
امام باقر (ع) فرمود: «انّ لله علماً عاماً و علماً خاصاً فاما الخاص فالذی لم ی طلع علی ه ملک مقرب ولا نبی مرسل و اما علمه العام الذی اطلعت علی ه الملائکة المقربی ن و الانبی اء المرسلی ن قد رفع ذلک کله الی نا ثم قال اما تقرء و عنده علم الساعة وی نزل الغی ث...»[56]
امام سجاد (ع) فرمود: «لولا ایة فی کتاب الله لحدثّکم بما کان و ما ی کون الی ی وم القی امة فقلت له ایة ایة ؟ فقال قول الله ی محوا الله ما ی شاء و ی ثبت و عنده ام الکتاب.»[57]
امام علی (ع) موارد بالا را از معلومات انحصاری خداوند می ‌داند و دی گر موارد را از معلومات پی امبر و امامان (ع) مي‌داند فهذا علم الغی ب الّذی لایعلمه الاّ الله و ما سوی ذلک فعلم ًعلمه الله فعلّمنيه.[58]

علم غی ب الهی دوگونه است

ی کی دی گر از روایاتی که محدودی ت علم غی ب ائمه (ع) را بيان می ‌سازند، روایاتی است که مي‌گوی د: «أن لله علماً عاماًوعلماًخاصاً فأما الخاص فهو الذی لم ی طّلع علی ه ملک مقرب ولا نبی مرسل و اما علمه العام الذی اطلعت علی ه الملائکه المقربون والانبی اءالمرسلون و قد وقع کله الی نا.»
پاسخ ـ پی ش‌تر گفته شد که می ان علم خدا و علم امام، تفاوت‌های اساسی است؛ چنانکه وجود پی امبر (ص) و امام (ع) با وجود خداوند قابل مقایسه نی ست؛ هکذا صفات آنان، بر این اساس مواردی است که مخصوص خداست و پی امبر و امام به اذن و خواست خدا آگاه مي‌شوند. پس اینگونه روایات در صدد نفی علم ذاتی است.

منابع علم ائمه (ع)

حال که اثبات علم غی ب برای امامان (ع) برهانی شد، پرسش این است که منبع و سرچشمه این علوم غی بی چی ست؟ پاسخ این پرسش تا حدودي از راه بررسی روایات ممکن است هر چند پاسخ نهایی آن چه بسا ممکن نباشد و از مصادی ق علوم غی بی باشد که از انسان‌های عادی ایمان به آنها خواسته شده است الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ. [59]

منابع عمده علوم امامان (ع) از دی د روایات چنی ن است:
الف) نزد ائمه (ع) اسم اعظم است:

روایات اسم اعظم را دارای هفتاد و سه حرف مي‌داند که هفتاد و دو حرف آن نزد ائمه (ع) است و ی ک حرف آن مخصوص خدای سبحان است، نزد آصف بن برخی ا، کارگزار حضرت سلی مان که کارهای شگفت انجام مي‌داد، تنها ی ک حرف از هفتاد و سه حرف اعظم موجود بود.[60]
اینکه حقی قت اسم اعظم چی ست و چرا و چگونه هفتاد و سه حرف است هی چ گاه برای ما روشن نخواهد شد، تنها همی ن مقدار فهمی ده مي‌شود که دارنده این اسم دارای مقام عالی و استثنایی است و خداوند از این حروف به«علم من الکتاب» تعبی ر کرده است.[61]

ب) نزد امامان مواهب انبی ا است:

برخي روایات خبر از وجود ایات و مواهب انبی ا در نزد ائمه(ع) می ‌دهند، مانند الواح حضرت موسی (ع) و انگشتر حضرت سلی مان(ع).[62]
این موضوع ثابت مي‌کند که امامان از علم و قدرت عالی برخوردارند.

ج) نزد ائمه (ع) هزاران باب علمی است که رسول اکرم(ص) به امام علی (ع) آموخته است:

امام صادق (ع) فرمود: «انّ النبّی (ص) حدّث علی آً بالف باب ی وم توفی رسول الله (ص) وکل باب ی فتح الف باب فذلک الف الف باب.»[63]
امام صادق (ع) ضمن تایی د این منبع، سه منبع دی گر (الجامعه، مصحف الفاطمه و جفر ) را مي‌افزاید.[64]

پاسخ به چند شبهه

رهی افت نهایی این نوشتار با اتکا به عقل و نقل، اثبات علم غی ب وسی ع برای پی امبر (ص) و امام(ع) شد. بر این اساس، هرگونه باوری خلاف این عقی دة قطعی ، شبهه‌اي بی ش نخواهد بود، اینجا به طرح و پاسخ چند شبهه پرداخته مي‌شود.
يكم) اگر علم غی بی پی امبر و امام وسی ع و فعلی و حضوری است، پس نزول جبرئی ل (ع) و ارسال وحی بی هوده است.
پاسخ) در پی شگفتار بی ان شد که علم غی ب پی امبر و امام با علم غی ب خداوند بسی ار تفاوت دارد؛ علم غی ب امام بالذات نی ست، بلکه از جانب خداوند داده شده است و عطاي الهی نی ز منبع و واسطه مي‌خواهد؛ ی کی از منابع علم غی ب پی امبر و امام وحی و الهام است.
«تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ» [65] ی عنی اولاً نزول ملائکه همی شگی است پس معلوم مي‌شود پس از خاتمی ت، امام می زبان ملائکه و دری افت‌کننده اخبار و علوم است. ثانی اً این عطاي علوم باذن ربّ است. ثالثاً این عطاي علوم، وسی ع و گسترده است. «من کل امر».
دوم) اگر علم غی ب امام وسی ع و همی شه نزد او حاضر است، پس خوابی دن حضرت علی (ع) در لی لة‌المبی ت در بستر پی امبر اکرم (ص) نشانة شجاعت و فداکاری حضرت نمي‌شود، همی ن طور نبردهای حضرت در جنگ‌های اسلام با کفار و مشرکان.
پاسخ) پرسش‌گر، علم غی ب وسی ع و حضوری را پذی رفته منتها از زاوی ه دی گر اشکال کرده است و مي‌توان پاسخ گفت که مقوله علم غی ر از عمل است، همی ن که امام (ع) با جان و دل در کنار رسول اکرم(ص) است و از هی چ تلاش و ایثار دری غ نکرده است، کرامت و امتی ازی بزرگ برای امام است.
عمل بر اساس علم نی ز ی ک امتی از محسوب مي‌شود، چه بسا انسان‌هایی که علم دارند، ولی بر اساس آن عمل نمي‌کنند.
سوم) به نص قرآن مجی د حضرت موسی (ع) از همراه خودش (خضر (ع) ) مي‌خواهد که چی زهايی را به او بی اموزد: «هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا» ،[66] پس معلوم می ‌شود که پی امبر (موسی ) علم غی ب وسی ع حضوری نداشته است.
پاسخ) پی ش‌تر گفته شد که انبی ا و ائمه (ع) علم غی بی بالذات ندارند، بلکه خداوند به آنها عطا کرده است و ممکن است ی کی از راههای عطاي الهی به حضرت موسی (ع) همی ن راه بوده باشد (دری افت از همراهش )، گواه این گفتار سخن قرآن مجی د است که این مرد را دارای علم لدنی خدادادی معرفی مي‌کند: «فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا» [67]

پی نوشتها :

*ـ‌ استاد و عضو هيئت علمي دانشنامه كلام اسلامي مؤسسه تخصصي كلام اسلامي.
[1] ـ اعراف /188: واگر غی ب می ‌دانستم به نفع وخی ر (خود ) می افزودم.
[2] ـ‌ هود /31.
[3] ـ اعلی /6.
[4] ـ‌ توبه /101.
[5] ـ شی خ صدوق، من لا ی حضره الفقی ه، ج1،ص 358، ح 1031.
[6] ـ‌ همان و شی خ طوسی ، التهذی ب، ج2، ص347، ح 1438؛ ج2،ص353ح 1461؛ انّ النبی (ص) صلی بالناس الظهر رکعتی ن ثم سهی فقال له ذو الشمالی ن: أحدث فی الصلوة شی ء ؟... فقام وأتم الصلوه وسجد سجدتی السهو...؛ صلی بنا النبی الظهر خمس رکعات ثم انتقل، فقال له بعض القوم هل زی د فی الصلوة شی ء؟
[7] ـ شی خ طوسی ، الاستبصار، ج1، ص433، ح 5، م 1671. صلی علی (ع) بالناس علی غی ر طهر ثم دخل وخرج منادی ه ان امی ر المومنی ن(ع)....
[8] ـ کلی نی ، اصول کافی ، کتاب الحجه، ج1،ص257، ح 3 باب نادر فی ه ذکر الغی ب.
[9] ـ‌ مظفر، علم الامام، ص41 - 42.
[10] ـ لاری ، المعارف السلمانی ه، ص91.
[11] ـ‌ همان، ص90.
[12] ـ قدر/2.
[13] ـ انفطار /17.
[14] مظفر، علم الامام،ص50
[15] ـ لاری ، المعارف السلمانی ه، ص92؛ پاسخ از رواياتي كه به گونه‌اي سهو يا فراموشي را براي پيامبر و امام ثابت مي‌كرد.
[16] ـ‌ مظفر، علم الامام، ص 49.
[17] ـ همان، ص49 تا 50 .
[18] ـ شی خ طوسی ، الاستبصار، ج 1، ص371 ح 6، م 1411: حدی ث ذوالشمالی ن وسهو النبی (ص) و ذلک مما تمنع منه الادله القاطعه فی انه لا ی جوز علی ه السهو ولاغلط.
[19] ـ مظفر، علم الامام، ص 48 -49.
[20] ـ لاری ، المعارف السلمانی ه، ص55.
[21] ـ همان، ص117.
[22] ـ شی خ طوسی ، تهذی ب الاحکام، ج2، ص181، ح27، م 726: حدی ث ذو الشمالی ن و سهوالنبی (ص) مما تمنع العقول؛ همو، الاستبصار، ج1،ص371 ح 6، مسلسل 1411.
[23] ـ علامه حلی ، تذکرة الفقهاء، ج3،ص275: وخبر ذي الی دی ن عندنا باطل، لانّ النبی (ص) لا ی جوز علی ه السهو مع انّ جماعة من اصحاب الحدی ث طعنوا فی ه لانّ راوی ه ابو هری ره...
[24] ـ شهی د اول، الذکری ، ص215: و هو متروک بی ن الامامی ه لقی ام الدلی ل العقلی علی عصمة النبی (ص) عن السهو و لم ی صر الی ذلک غی ر ابن بابوی ه... هذا حقی ق بالارض عنه لان الاختی ار معارضة بمثلها فی رجع الی قضی ة العقل و لوصح النقل وجب تأوی له، علی ان اجماع الامامی ه فی الاعصار السالفة علی هذی ن الشی خی ن...
[25] ـ حر العاملی ، رسالة التنبيه بالمعلوم، ص64.
[26] ـ احزاب /21.
[27] ـ اعراف /158.
[28] ـ حشر/7.
[29] ـ شری ف مرتضی ، رسائل الشری ف المرتضی ، ج3، ص131.
[30] ـ چنی ن روایتی در منابع اهل سنت کم نی ست که پی امبر فرمود: انما انا بشر مثلکم أنسی کما تنسون.
[31] ـ شی خ صدوق، من لا ی حضره الفقی ه، ج1، ص360، ذی ل ح 1031. برخی از محققان با ظرافت در حق او گفته‌اند: الحمدلله الذی قطع وتی نه قبل ان ی ؤلف هذه الرسالة، ر.ک: لاری ، المعارف السلمانی ه، ص5.
[32] ـ طبرسی ، مجمع البی ان، ج4، ص82.
[33] ـ مانند رساله شيخ مفيد كه در ج 17، ص122 بحارالانوار آمده است و نيز رساله التنبيه بالعلوم من البرهان علي تنزيه ‌المعصوم عن السهو و النسيان تأليف شيخ حرّ عاملي.
[34] ـ چون محور روی سخن شی خ صدوق موضوع سهو ونسی ان نبی آن هم به نحو "اسهاء" است نه نفی علم غی ب ی ا بی ان وسعت آن.
[35] ـ حمود، تعلی قه علی المعارف السلمانی ه، ص51، شی خ صدوق، من لا ی حضره الفقی ه، ج1،ص359 ذی ل ح 1031.
[36] ـ شی خ صدوق، من لایحضره الفقی ه، ج1، ص360.
[37] ـ لاری ، المعارف السلمانی ه، ص 91. مشروح پاسخ در همی ن نوشتار گذشت. اعلم الناس، احکم الناس وی ری خلفه کما ی ری من بی ن ی دی ه وتنام عی نه ولاینام قلبه.....
[38] ـ شی خ صدوق، من لا ی حضره الفقی ه ج4، ص 428، م 5914.
[39] ـ شی خ صدوق؛ علل الشرایع، ص208، ح 8.
[40] ـ شی خ صدوق، عی ون الاخبا ر، ج2، ص36، ح 54.
[41] ـ حمود، تعلی قه علی المعارف السلمانی ه، ص52.
[42] ـ‌ مجلسی ، بحارالانوار ص260، ح6.
[43] ـ صفار، بصائر الدرجات، ص261.
[44] ـ شی خ صدوق، الخصال، ص614.
[45] ـ کلی نی ، اصول کافی ، ج1، ص316، باب 46.
[46] ـ صفار، بصائر الدرجات، ص334 باب فی الامام بانه ان شاء ان ی علم العلم علم.
[47] ـ کلی نی ، اصول کافی ؛ ج1، ص316.
[48] ـ لاری ، المعارف السلمانی ه، ص101.
[49] ـ همان.
[50] ـ همان، 102
[51] ـ همان،102
[52] ـ مشروح اینگونه روایات و نی ز دی گر پاسخها را ر.ک: لاری ، المعارف السلمانی ه، ص106ـ116.
[53] ـ مظفر، علم الامام، ص60.
[54] ـ صفار، بصائر الدرجات، ص 129، باب فی الائمه (ع) انه صارالی هم جمی ع العلوم التی ...
[55] ـ لقمان/ 34.
[56] ـ صفار، بصائر ص128، ح 1.
[57] ـ حوی زی ، تفسی ر نور الثقلی ن، ج2، ص512، ح 160.
[58] ـ نهج البلاغه، خطبه 128.
[59] ـ بقره /3
[60] ـ کلی نی ، اصول کافی ، ج1،‌ ص287، سه حدی ث، باب مااعطی الائمه (ع) من اسم الله الاعظم.
[61] ـ مظفر، علم الامام (ع)، ص36.
[62] ـ کلی نی ، اصول کافی ، ج1،ص288، پنج حدی ث، باب ما عندهم من ایات الانبی اء(ع).
[63] ـ همان، ص357، کتاب الحجه، باب 65، ح 9.
[64] ـ همان، ص296، هشت حدی ث باب ذکر فی ه الصحی فه و الجفر و الجامعه ر.ک :کلی نی ،اصول کافی ، ج1، ص296، هشت حدی ث باب ذکر فی ه الصحی فه و الجفر و الجامعه.
[65] ـ قدر /4.
[66] ـ کهف /66
[67] ـ کهف /65، پاسخ مشروح، ر.ک: لاری ، المعارف السلمانی ه، 95.

منابع و مآخذ:
قرآن مجيد
نهج‌البلاغه
حوی زی شی خ عبد علی بن جمعه، تفسی ر نور الثقلی ن، چاپ اول، تاری خ العربی ، بی روت.
حمود، شيخ محمد جميل، تعليقة المعارف السلمانيه، مركز جواد بيروت 1414 ق.
حر عاملي، شيخ حسن، رسالة التنبيه بالمعلوم.
شری ف، مرتضی ؛ رسائل الشری ف المرتضی ، تقدی م احمد حسی نی ؛ چاپ خی ام؛ قم.
شهی د اول؛ الذکری ؛ چاپ سنگی ؛ خط کرمانی ؛ سال 1272ق.
شيخ صدوق، عی ون اخبار الرضا (ع) تحقی ق حسن اعلمی ؛چاپ اول موسسه الاعلمی ، بی روت، 1404ق.
شيخ صدوق، محمد بن علي، علل الشرايع، مكتبة الحيدريه، نجف، 1386ق.
شی خ صدوق، علی بن محمد ابن بابوی ه؛ من لا ی حضره الفقی ه؛ تحقيق علی اکبر غفاری ؛ چاپ دوم جامعه مدرسی ن قم؛1404ق.
شيخ طوسي، ابوجعفر، الاستبصار، تصحی ح وتحقی ق حسن خرسان ومحمد آخوندی ؛چاپ چها رم ،دارالکتب الاسلامی ه؛ قم؛1363ق.
شی خ طوسی ، ابوجعفر، تهذی ب الاحکام؛ تحقی ق حسن خرسان ومحمد آخوندی ، چاپ چهارم؛ دار الکتب الاسلامی ه، 1365ش.
صفار محمد بن حسن بن فروخ؛بصائر الدرجات الکبری ، تحقی ق کوچه باغی ؛ موسسه الاعلمی ؛ تهران،1404ق.
طبرسي امين‌الاسلام ابي علي فضل بن حسن، مجمع‌البيان في‌ تفسيرالقرآن، چاپ اول، موسسة الاعلمي، بيروت، 1415 ق.
علامه حلی ؛ تذکرة الفقهاء تحقی ق إحی اء التراث؛ چاپ اول؛ موسسه آل البی ت؛ قم؛ 1414ق.
کلی نی ، ابوجعفر محمد بن ی عقوب، اصول کافی ، تحقی ق محمد جواد مغنی ه، چاپ اول، دار الاضواء بی روت؛ 1413، و تحقی ق غفاری ، چاپ سوم؛ دارالکتب الاسلامی ه، آخوندی 1388ق.
لاری سی د عبد الحسی ن نجفی ؛ المعارف السلمانی ه، چاپ اول؛ مرکز جواد بی روت،1414ق.
مجلسی علامه محمد باقر، بحار الانوار، چاپ دوم، موسسه الوفاء؛ بی روت، 1403ق.
مظفر شی خ محمد حسی ن؛ علم الامام؛ چاپ اول، مطبعه الحی دری ه، نجف الاشرف، 1384ق.

 
ثبت نظر شما  
نام و نام خانوادگی
 
نشانی پست الکترونیکی
 
متن نظر شما
 
   

برای این مقاله هیچ نظری ثبت نشده






ارتباط با ما نقشه سایت اخبار ایران و جهان تاریخ و سیاست مهدویت علمی فرهنگی خانواده معارف اسلامی صفحه اصلی

پرتال فرهنگی اطلاع رسانی نور
copyright 2007 Noorportal.net All Right Reserved ©
صفحه اصلیارتباط با مانقشه سایتدرباره ما