اوصاف مدينه فاضله دراسلام

(( مدينه ي فاضله)) داراي اوصاف وشرايطي است كه بخشي ازآن به محيط زيست برمي گردد وبخش ديگرش به ساكنان آن؛ اگر چه روشن است كه همه ي اوصاف مدينه ي فاضله، درسايه ي رشد علمي وترقي عملي ساكنان هر مرز و بوم فراهم مي گردد.اوصاف و شرايط مدينه ي فاضله بسيار است كه به برخي ازآنها به نحو اختصار اشاره مي شود.

الف- رشد فرهنگي

زمامدار حكومت اسلامي، عهده دار تأمين علم و دانش شهروندان قلمرو حكومت خود مي باشد وآياتي مانند ﴿ هوالّذي بعث في الأُميين رسولاً منهم يتلوا عليهم آياته و يزكِّيهم و يعلِّمهم الكتاب والحكمـﺓ وإن كانوا من قبل لفي ضلالٍ مبين﴾1 ، بيانگر آن است.
مشكل اساسي جامعه درجاهليت جديد يا كهن، همانا ندانستن اصول ((تمدن ناب)) ويا عمل نكردن به آن درفرض دانستن است؛ يعني جهالت و ضلالت ، دوعامل قطعي انحطاط جامعه ي جاهلي است و مهمترين هدف حكومت اسلامي دربخش فرهنگ به معناي جامع، جهالت زدايي و ضلالت روبي است تا با برطرف شدن جهل و ناداني ، علم و كتاب وحكمت جايگزين آن گردد وبا برطرف گشتن ضلالت وگمراهي اخلاقي و انحرافِ عملي ، تزكيه وتهذيب روح، جانشين شود ولذا درآيه ي مزبور و مانند آن كه اهداف و برنامه هاي زمامداران اسلامي مطرح مي شود ، جهل زدايي توسط تعليم، و ضلالت روبي توسط تزكيه، ازشاخصه هاي اصلي آن قرار گرفته است وآيه ي مذكور، جامعه ي اُمّي و نادان و بي سواد را به فراگيري دانش تشويق مي كند تا از امّي بودن برهند وبه عالِم و آگاه شده برسند ونيز جامعه ي گمراه و تبهكار را به طهارت روح فرا مي خواند تا از بزهكاري برهد وبه پرهيزكاري و وارستگي بار يابد؛ البته مردم آگاه و وارسته، توان تأسيس مدينه ي فاضله و حفظ آن را خواهند داشت.

ب- رشد اقتصادي

رهبران اسلامي، تبيين خطوط كلي مال درنظام اسلامي را به عهده دارند و قوانين الهي،گذشته ازآن كه مردم را به كاشت ، داشت ، وبرداشت درهمه ي شؤون اقتصادي دعوت مي نمايد و حلال بودن آن را درهمه ي مراحل تحصيل مال، نگهداري مال، توزيع مال، وصرف و هزينه ي آن، ركن لازم يك اقتصاد سالم مي داند، به مسايل اساسي ديگرآن نيز مي پردازد كه به برخي ازآنها اشاره مي شود.
اسلام، اصل مالكيت خصوصي را پذيرفته و آن را امضا نموده است و معناي آن اين است كه هرفرد درقياس با ديگر افراد، مالك دسترنج خود است وهيچ كس حق تصرف درآن را بدون اذن و رضاي او ندارد؛ ولي اين نكته را نيز تصريح مي نمايد كه درقياس با خداوند، هيچ كس مالك نيست، بلكه به منزله ي امين درنگهداري و نايب درتصرف مي باشد و آياتي نظير﴿ واتوهم من مال الله الّذي اتاكم﴾2 و ﴿ وأنفقوا ممّا جعلكم مستخلفين فيه ﴾3 ، گواه برآن است و از اينرو، هيچ فردي حق ندارد بدون اذن و رضاي خداوند، درمال به دست آورده ي خويش تصرف نمايد.
اسلام، مجموع مال ها را براي اداره ي شؤون مجموع انسان ها مي داند؛ يعني اصل مالكيت خصوصي نبايد مايه ي حرمان جامعه باشد و امت اسلامي را به دو گروهِ مالمندِ زراندوز و نيازمند تقسيم كند. اسلام ،مال را به مثابه ي ستون فقرات جامعه ي انساني وسبب قيام مردم مي داند.فرد و يا گروهي كه فاقد مالند، ازآن جهت فقيرند كه ستون فقرات اقتصادي آنان شكسته شده و توان قيام را ازدست داده اند؛ زيرا((فقير))يعني كسي كه مهره ي كمرش شكسته است و قدرت ايستادن و ايستادگي ندارد. ازآن جا كه مال به منزله ي خون درعروق جامعه و ستون فقرات ملت محسوب مي گردد. نبايد آن را دراختيار سفيه و بي خرد قرارداد كه مبادا در آن مسرفانه يا مترفانه تصرف كند و عامل قيام امت را به هدر دهد.
بيان قرآن درباره ي سه مطلب اخير چنين است:﴿ ولا تؤتوا السُّفهاء أموالكم التّي جعل الله لكم قياماً﴾4 . دراين كريمه، خداوند سبحان ، هم مال را به عموم جامعه نسبت مي دهد:﴿أموالكم﴾، وهم آن را سبب قيام مي داند: ﴿ التّي جعل الله لكم قياما﴾ وهم از قراردادن آن دراختيار سفيه مانند كودك يا بالغ بي خرد، نهي مي فرمايد: ﴿ ولا تؤتوا السُّفهاء﴾ .
اسلام، احتكار ثروت و اكتناز مال و ذخيره كردن آن را ممنوع مي داند واين عمل را به منزله ي ضبط خون در رگ بدن كه سبب فلج شدن ساير اعضاء مي گردد، تلقّي مي كند و لذا جريان و حركت آن را لازم مي شمرد.آياتي ازقبيلِ ﴿ الذّين يكنزون الذَّهب والفضَّـﺓ ولا ينفقونها في سبيل الله فبشِّرهم بعذابٍ أليم﴾5 ، دليل برمنع ركود مال و گواه برلزوم جريان آن در تمام اعضاء جامعه است. اسلام جريان ناتمام مال و منحنيِ ناقص مسير آن را ممنوع، وجريان كامل و منحني تام آن را لازم مي داند؛ يعني اجازه نمي دهد كه ثروت مملكت در دست گروهي خاص جاري باشد و هرگز به دست ديگران نرسد وبلكه فتوا مي دهد كه لازم است دور آن كامل باشد تا به دست همگان برسد. آياتي مانندِ﴿ كي لا يكون دولـﺓً بين الأغنياء منكم﴾6 ، گواه براين سخن است.
گردش و تداول ثروت دردست گروهي خاص و حِرمان توده ي جامعه ازآن، به دوصورت ترسيم مي شود كه هريك ازآن دو نارواست؛ يكي براساس نظام كاپيتال و سرمايه داري غرب، وديگري برپايه ي نظام دولت سالاري و مكتب ماركسيسم فروريخته ي شرق.
به هرتقدير، مال نبايد در اختيار اشخاص حقيقي خاص يا شخصيت هاي حقوقي مخصوص محصور باشد، بلكه بايد درتمام قشرهاي جامعه جاري گردد و اين ره آورد اسلام، پايه و اساس (( برين اقتصادِ سالم)) است كه از بين ((فَرْثِ)) سرمايه داري و ((دَمِ)) دولت سالاري و ماركسيسم ،((لَبَنِ)) خالص و شير شفاف اقتصاد ديني را استنباط مي كند تا ازافراط اوّل و تفريط دوم رهايي يابيم وبه هسته ي مركزي عدل اسلامي نايل شويم.
اسلام، جريان تام و منحني كامل مال در دست توده ي مردم را كه ازراه مشروع مانند تجارت با رضايت صورت گيرد مي پسندد؛ يعني راه اصلي انتقال مال و جريان عمومي آن، غير ازراه ارث و بخشش و ...، همانا راه تجارت با رضايت است و بنابراين، ((تجارت بدون رضايت)) يا (( رضايت بدون تجارت )) (مانند قمار و ... )، راه مشروع تلقي نمي شود وآياتي نظير﴿ يا أيّها الّذين امنوا لا تأكلوا أموالكم بينكم بالباطل إلاّ أن تكون تجارﺓ ً عن تراضٍ منكم﴾7 ،دليل برآن است.
آن چه از نظر اسلام درباره ي رشد اقتصادي بيان شد، درچند بند ذيل خلاصه مي گردد:
1- اصل مالكيت انسان ها نسبت به يكديگر پذيرفته است، ولي تمام انسان ها نسبت به خداوند، امين و نائبند نه مالك.
2- مجموع اموال، متعلق به مجموع انسان هاست.
3- مال ، به منزله ي خون بدن و به مثابه ستون فقرات جامعه انساني است.
4- قرار دادن مال دراختيار سفيه ممنوع است و صرف آن به نحو اسراف يا اتراف نارواست.
5- احتكار ثروت و اكتناز مال، ممنوع است وجريان آن لازم مي باشد.
6- جريان ناقصِ مال،ممنوع مي باشد و دَوْر كامل آن لازم است.
7-جريان عمومي مال، گذشته از راه هاي پيش بيني شده درشرع مانند ارث و بخشش، همانا براساس تجارت با رضايت است.

ج- فرايند صحيح صنعتي

پيشوايان نظام اسلامي، عهده دار ترغيب به فراگيري كامل فرايند صحيح صنعتي و تعليم كيفيت بهره برداري ازآن مي باشند. قوانين الهي، ضمن ارايه ي خطوط كلي فراگيري آن، با نقل سيره ي آموزنده ي اسوه هاي تمدن و عصاره هاي مدينه ي فاضله، نحوه ي استفاده از مدرن ترين صنعت هاي هرعصر را به انسان هاي صالحِ سالكِ كوي سعادت مي آموزند كه نموداري ازآن بازگو مي شود:
1- سليمان (عليه السّلام) كه حكومت اسلامي را درپهنه ي وسيعي از زمين گسترش داد و به برخي اززمامداران عصر خود نامه نوشت وآنان را به اسلام فراخواند و كامياب شد، ازامكانات فراواني برخوردار بود وقرآن كريم نحوه ي استفاده ي او از وسايل صنعتي آن روزگار را چنين بازگو مي كند: ﴿ واسلنا له عين القطر﴾8 ؛ ماچشمه ي مس گداخته را سيل گونه روان ساختيم؛ ﴿ يعلمون له ما يشاء من محاريب و تماثيل و جفان كالجواب و قدروا راسيات اعملوا ال داود شكراً وقليل من عبادي الشكور﴾9 . كارگزاران نظام اسلاميِ حضرت سليمان (عليه السّلام) ، هم درصنعت معماري بناهاي بلند وقصرهاي منيع مي ساختند وهم درصنعت نقاشي وهنر، تمثال فرشتگان و پيامبران و صالحان را با زيبايي ترسيم مي كردند تا ضمن تشويق به هنر و ارضاي غريزه ي هنرجويي، روش بهره برداري درست را ارايه نمايند واسوه ها را به صورت نقاشي، فراسوي مردم نصب كنند تا بامشاهده ي نقش، هنر بياموزند وبا شهود منقوش، سعادت را تحصيل كنند و نيز درصنعت فلزكاري ، ظروف مورد نياز فردي و جمعي را مي ساختند تا دركنار هنرآموزي، وسايل رفاهي را فراهم نمايند وآيين بهزيستي را درسايه ي تأمين لوازم ضروري زندگي،بياموزند و ازاينرو به ساختن ظرف هاي بزرگ و كاسه هاي عظيم و ديگ هاي رفيع و استوار مي پرداختند و درعين حال كه نعمت صنعت را بجا صرف مي كردند، به شكرگزاري خداوند منان مأمور شدند، خداوندي كه هم نعمت مواد خام و معدني را آفريد وهم نعمت استخراج آنها را دراذهان بشر خلق كرد وهم نعمت صنعت و ساخت و ساز وسايل سودمند را يادشان داد.
جريان ورود ملكه ي سبا به ساحَت قدس سليمان (عليه السّلام) و مشاهده ي قصر ظريف شيشه اي و پندار آب و بالا زدن پوشش پا، شاهد بر پيشرفت صنعت معماري ، هنري ، وصنعتي آن عصر است: ﴿ قيل لها ادخلي الصَّريح فلمّا رأته حسبته لجَّـﺓً و كشفت عن ساقيها قال إنَّه صرحٌ ممردٌ من قوارير﴾10.
2- حضرت داود كه پدرسليمان (عليهما السّلام) بود وزمينه ي حكومت اسلامي را با رهبري انقلاب و ستم زدايي از عصر خود آغاز كرد و از امكانات مناسبي متنعم بود، مأمور شد كه ازنعمت غيبي خداوند كه آهن سرد و سخت را در دستش چون موم نرم كرده بود، صنعت زره بافي را ارايه كند ونظم هماهنگ بندها وحلقه هاي زره را رعايت نمايد. بيان قرآن مجيد دراين باره چنين است: ﴿ ولقد اتينا داود منّا فضلاً يا جبال اوبي معه والطير والنّا له الحديد﴾11 ؛ ﴿ أنِ اعمل سابغات وقدِّر في السَّرد و اعملوا صالحاً ﴾12 ؛ ﴿ وعلَّمناه صنعـﺓ لبوسٍ لكم لتحصنكم من بأسكم فهل أنتم شاكرون﴾13.
نكته ي قابل توجه آن است كه صنعت زره بافي، جزء علوم عملي وهنري است وقابل انتقال به غير مي باشد ولذا قرآن كريم دراين باره به كلمه ي ((تعليم)) تعبير نمود، ولي نرم نمودن آهن همچون موم در دست، هرگز جزء علوم نظري يا عملي نيست؛ زيرا به كرامت روح وليّ خدا و نزاهت نفس رسول حق وابسته است وبه همين دليل قرآن دراين باره تعبير تعليم را به كار نبرد، بلكه به كلمه ((اَلَــنّا)) بسنده نمود تا روشن شود كه ليّن و نرم شدن آهن دردست داود (عليه السّلام) با قدرت غيبي ميسور مي شود؛ البته آهن را از دير زمان با آتش نرم مي كردند. ليكن آن، جزء علوم عملي مي باشد و امري عادي است نه خارق عادت؛ به خلاف اعجاز خرق العاده داود (عليه السّلام).
3- نوح ، شيخ الانبياء (عليه السّلام) كه نه تنها درمسأله وحي و نبوت ، جزء پيشگامان كوي رسالت است، بلكه درجريان استفاده ي صحيح ازعلمِ صنعت، ازپيش كسوتان به شمار مي آيد و خداوند، هم تعليم كشتي سازي او را به عهده گرفت و هم توفيق و تأييد عملي آن را عهده دار شد كه قرآن كريم دراين باره چنين مي فرمايد: ﴿ إصنع الفلك بأعيننا و وحينا﴾14 ؛ ﴿ فأوحينا إليه أنِ اصنع الفلك بأعيننا و وحينا ﴾ 15 .
خلاصه مطالب گذشته آن كه :
1) اصل فرايند صنعتي در حكومت اسلامي ، ممدوح و مورد ترغيب است.
2) لزوم استفاده ي صحيح ازآن، درسيره ي عملي زمامداران ديني بيان شده است.
3) مهم ترين بهره ي درست ازصنايع پيشرفته ي هرعصر، عبارت است ازتأمين نيازهاي علمي و عملي مردم آن عصر.
4) آن چه درقرآن ياد شد، جنبه ي ((تمثيل)) دارد نه (( تعيين)) ؛ يعني درقرآن، مثال بهره وري صحيح ازصنعت بازگو شده نه آنكه استفاده ي درست ازصنعت، منحصر در همين چند مورد باشد.
5) صنعت كشتي سازي نوح (عليه السلام) الگويي براي ساخت و پرداخت هر گونه وسايل نقلي دريايي و زير دريايي ، اعم از وسيله ي نقل مسافر، بار و مانند آن و نيز وسايل نقلي زميني و هوايي به طور عام مي باشد؛ و صنعت زره بافي داود (عليه السّلام)، الگويي براي ساختن هرگونه وسايل دفاعي است؛ خواه در برابر تير و مانند آن باشد و خواه درقبال سموم شيميايي ونظايرآن، صنعت معماري و كارهاي دستي وظرايف هنري و ساختن ظروف فلزي سليمان(عليه السّلام) ،نمونه اي براي ساختن هرگونه لوازم زندگي است كه نيازمندي هاي فردي يا گروهي و همچنين نيازمندي هاي هنري و ادبي، به وسيله ي آن برطرف مي گردد.
اكنون كه عصاره ي سيره ي رهبران حكومت اسلامي درنحوه ي بهره برداري از صنعت بازگو شد، مناسب است آنچه از ذوالقرنين در قرآن كريم نقل گرديده بيان شود. قرآن كريم اگر چه ازنبوت او سخن نگفت، ولي روش پسنديده ي او را با برخورداري ازهمه ي وسايل مقدور آن عصر، به طور نسبي گزارش داد. او از تمام امكانات لازم بهره مند بوده و كارهاي قابل توجهي انجام داده است.
يكي از آن كارهاي شگفت انگيز، ساختن سدّ عظيمِ نفوذناپذير است كه بر اثر ارتفاع و صاف بودن، قابل فتح نبود و بر اثر استواري و استحكام ،قابل نقب وسوراخ نمودن نبود؛زيرا آن سدّ عظيم فلزي، ازخاك ،آجر ،سنگ ،سيمان، ومانند آنهاساخته نشد،بلكه ازپاره هاي آهن ومس گداخته ساخته شد كه بيان قرآن مجيد در اين باره چنين است:﴿ اتوني زُبر الحديد حتّي إذا ساوي بين الصَّدفين قال انفخوا حتّي إذا جعله ناراً قال اتوني افرغ عليه قطراً﴾16 ؛ يعني پس از چيدن تكه هاي آهنِ همانند قطعات سنگ، دستورداد كه با استفاده از كوزه ي آهنگري ، درآن بدمند تا كاملاً قطعه هاي آهن به صورت آتش گداخته درآيد و آنگاه فرمان داد كه مس گداخته را درآن تعبيه نمايند تا به صورت سد كامل و محكم فلزي درآيد.
ازمجموعه ي اين نمودارها مي توان خط مشي حكومت اسلامي را درباره ي بهره برداري ازصنايع استنباط نمود كه استفاده ازتكنولوژي درتمام امورِ سازنده و سودمند رواست، ولي بهره برداري ازآن درامور تخريبي، و تهاجمي ، وسوزنده ، وكشنده ، وتباه كننده ي زمين، دريا ، هوا ، گياهان، جانوران ، انسان ها، مناطق معمور، و... ، هرگز روا نيست وبا اين تحقيق ، مي توان فرق ميان كادر صنعتي درمدينه ي فاضله كه حكومت اسلامي است را با كادر صنعتي كشورهاي مهاجم و مخرّب و مدعي تمدّن ، بررسي نمود.

د- رشد حقوقي داخلي و بين المللي

قوانين اسلامي و مسؤولان نظامي ديني، عهده دار تبيين، تدوين، وتحقّق رشد حقوقي داخلي و بين المللي مي باشند؛ زيرا جامعه ي انساني هرچند درشؤون گوناگون اقتصاد مترقي باشد و هرچند درامور تشويقي صنعت كارآمد باشد، مادامي كه ازقوانين حقوقي كامل و متقابل آگاه نباشد وبه آن معتقد نشود ودرعمل به آنها متعهد نگردد ، هرگز كامياب نخواهد شد؛ چرا كه همان سلاح هاي اقتصادي وصنعتي ، بدون صَلاح حقوقي و اخلاقي ، زمينه ي تباهي را فراهم مي كند. جنگ جهاني اوّل و دوم ونيز تهاجم هاي موضعي پس از آن دو كه سبب شدهمواره زورمداران درموضع تخريب قرار گيرند و محرومان را در موضع انزوا و قتل و غارت قرار داد، گواهي صادق براين سخن است.
حكومت اسلامي ، براي پيشگيري ازاين فجايع و تباهي ها، اصولي را ارايه مي نمايد كه نموداري ازآن نقل مي شود:
1-نفي هرگونه سلطه گري يا سلطه پذيري : ﴿لا تظلِمون ولا تظلَمون﴾17 .
2-رعايت عهدها و مواثيق بين الملل: ﴿ وأوفوا بالعهد إنَّ العهد كان مسئولاً﴾18 . بايد دانست كه لزوم عمل به عهد،اختصاصي به عهد با خدا ندارد بلكه اطلاق آيه وساير ادله، دليل است برلزوم وفاي به عهد،اختصاصي به عهد با خدا ندارد بلكه اطلاق آيه و ساير ادله، دليل است برلزوم وفاي به عهد مطلقاً حتي درعهد با خلق خدا. قرآن كريم مؤمنان والا مقام را كه به مرحله ي ابرار نايل آمده اند، چنين معرفي مي كند:﴿ والموفون بعدهم إذا عاهدوا﴾19؛ يعني سيره وروش اَبرار آن است كه وقتي عهدي مي بندند، به عهد خود وفا مي كنند و درسوي ديگر، خداي سبحان ، مشركان و كافران را به دليل بي تعهدي و نقض عهد، چنين نكوهش مي نمايد: ﴿ الّذين عاهدت منهم ثمَّ ينقضون عهدهم في كلَّ مرَّﺓ ﴾20.
اهتمام حكومت اسلامي براي برقراري نظامِ تعهد و قانون ، وعمل به پيمان و احترام به ميثاق، براي آن است كه جامعه ي متعهد، ازامنيت وآزادي كه ازلوازم تمدن و اصول مدينه ي فاضله به شمار مي آيد ، برخوردار گردد. اگر رعايتِ ميثاق، ازجامعه اي رخت بربندد ، امنيت ،آزادي، وساير شؤون مدنيّت آن نيز ازميان خواهد رفت.
قرآن كريم،تبيين رسايي دراين باره دارد كه با تحليل آفرينش انسان و تساوي همه ي انسان ها دراصول كلي خلقت وعدم تأثير زمان،زبان ، نژاد، رنگ، رسوم ، وآداب و عادات محلي و بومي و مانندآن: ﴿يا ايّها النّاس إنّا خلقناكم من ذكرٍ أو أ ُنثي وجعلناكم شعوباً وقبائل لتعارفوا إنَّ أكرمكم عندالله أتقيكم﴾21 ، اجازه ي هيچ گونه اعتلا وبرتري طلبي را به هيچ فرد يا گروهي نمي دهد واستكبار را عامل مهم برهم زدن تعادل اجتماعي مي داند ونبرد با آن را ازاين جهت لازم مي داند كه خوي استكبار ، خوي پيمان شكني ونقص ميثاق است و ازاينرو چنين مي فرمايد: ﴿ وإن نكثوا أيمانهم من بعد عهدهم وطعنوا في دينكم فقاتلوا أئمـﺓ الكفر إنَّهم لا أيمان لهم لعلَّهم ينتهون﴾22 ؛يعني مهم ترين دليل نبرد با مستكبران، همان پيمان شكني آنان است.
قرآن كريم مبارزه با چنين اشخاصي را نه به جهت بي ايماني آنان،بلكه به دليل بي تعهدي شان لازم مي داند ولذا فرمود : لا أيمان لهم ﴾(به فتح همزه)؛ يعني اين ها افراد بي تعهّدي هستند ولذا غيرقابل اعتمادند. با((كافر بي إيمان)) مي توان زندگي مسالمت آميز نمود، ولي با ((مستكبر بي أ َيمان)) هرگز ممكن نيست؛ زيرا زندگي بدون تعهدِ متقابل، ميسور نيست؛ وقتي طرف مقابل به عهد وسوگند وميثاق خود احترام نمي نهد و هرلحظه كه زورمند شد، آن را نقض مي كند، هرگز نمي توان با او زندگي مشترك داشت.
آن چه درجاهليت جديد – همانند جاهليت كهن- دامنگير جامعه بشري گشته، پيمان شكني زورمداران عصر حاضر است كه شرح نارسايي سازمان بين الملل وساير مجامع بين المللي و مدعيان حقوق بشر، درمقابله با تهاجم ددمنشانه ي گروهاي مهاجم درنقاط مختلف جهان، خارج ازحوصله اين مقالت است.
3- رعايت امانت و پرهيز ازخيانت دراموال وحقوق، سوّمين اصل پيشگيرانه ي اسلام است كه فرمود: ﴿ إن الله يأمركم أن تؤدُّوا الأمانات إلي أهلها ﴾23 ؛دستور خداوند، لزوم رعايت امانت وتأديه آن به صاحبش مي باشد. بيان قرآن در ستايش مردم با ايمان اين است:﴿ والّذين هم لأماناتهم وعهدهم راعون﴾24 ؛ يعني آنان ، امانتدار و مراعات كننده ي عهد و پيمان خويش هستند.قرآن كريم بسياري ازانبياء الهي به وصف امين بودن به جهانيان معرفي كرده است كه آيات سوره ي ((شعراء)) ، نمونه اي ازآن مي باشد.
تأثير احترام متقابل به امانت هاي يكديگر، دربرقراري امنيت وآزادي و تأسيس مدينه ي فاضله ،كاملاً مشهود است. قرآن مجيد با تحليل ساختار انساني، ثابت نمود كه هيچ فرد يا گروهي حق ندارد درامانت، خيانت نمايد و نژاد پرستي صهيونيست ها و كساني كه خود را برتر مي پندارند ورعايت امانت ديگران را برخويش لازم نمي دانند رامحكوم كرده، چنين مي فرمايد: ﴿ ومنهم من إن تأمنه بدينار لايؤدَّه إليك إلاّ مادمت عليه قائماً ذلك بأنَّهم قالوا ليس علينا في الأ‌ ُمّيّن سبيلٌ﴾25 ؛ يعني برخي ازيهوديان ، اگر به عنوان امانت، ديناري را به او بسپاري ، آن را پس نمي دهد؛ مگر آنكه مراقب او باشي وبا زور از او بستاني. اين خيانت ورزي،سبب آن است كه آنان خود را نسبت به غير اهل تورات برتر مي پندارند و مي گويند: برما حرج وقدح وذمّي نيست اگر امانت غيريهوديان را برنگردانيم. روشن است كه چنين افراد بي تعهّد ونژادپرست و مستكبري كه به خيانت دريك دينار تن درمي دهند، خيانت درثروت كلان ومنابع ملي را قطعاً مباح مي شمارند واز هرغارت ابتدايي نيز پرهيز نخواهند كرد.

پي نوشت:

1.سوره ي جمعه،آيه ي 2.
2. سوره ي نور، آيه ي33.
3.سوره ي حديد،آيه ي7.
4.سوره ي نساء،آيه ي5.
5. سوره ي توبه، آيه ي34.
6. سوره ي حشر،آيه ي7.
7.سوره ي نساءآيه ي59.
8.سوره سبأ،آيه ي 12.
9.سوره سبأ، آيه ي13.
10.سوره ي نمل، آيه ي44.
11.سوره ي سبأ،آيه ي10.
12.همان،آيه ي11.
13.سوره ي انبياء،آيه ي80.
14. سوره ي هود(ع)،آيه ي37.
15. سوره مؤمنون،آيه ي27.
16.سوره كهف،آيه ي 96.
17. سوره ي بقره،آيه ي279.
18.سوره إسراء،آيه ي 34.
19. سوره ي بقره،آيه ي 177.
20.سوره ي أنفال،آيه ي56.
21.سوره حجرات،آيه ي13.
22. سوره ي توبه، آيه ي12.
23.سوره ي نساء ،آيه ي58.
24. سوره مؤمنون،آيه ي 8.
25.سوره ي آل عمران،آيه ي75.

منبع:ولايت فقيه( ولايت فقاهت وعدالت)،آيت الله جوادي آملي، مركز نشراسراء،چ5، سال1384،صص106 تا 117.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار