مهمان عصمت

بى بى! ... سلام! باز هم آمده ام، با دلى لبريز از شوق، با چشمانى در انتظار، آمده ام تا يك بار ديگر در «آستانه »، سر ادب در «خاك تواضع » نهم و رازمگو را، همچون سفره دل عاشقان مهجور، پيش تو بگشايم. زمانه غريبى است. «بوى غربت » چيزى نيست كه مشام ما آن را حس نكند. اما ... «عطر آشنايى » هم وجود دارد.
اگر عده اى «ولايت » را همچون طعامى دير هضم مى يابند، انبوهى عظيم هم، آن راهمچون «شراب طهور»، همچون «تسنيم » و «كوثر» مى دانند، جرعه جرعه جان تشنه خود را از زلال آن سيراب مى كنند.
بى بى جان! اگر كسانى تجربه «زيستن بى ولا» را مى آموزند كه در حقيقت، نوعى مرگ تدريجى است جماعت اين مملكت نيز، «زندگى بدون ولا» را غير ممكن مى دانند و با «ولايت »، عشق مى كنند، با «محبت » نفس مى كشند، با «مودت ذى القربى » زنده اند. «كوثر اهل بيت »، براى اينان مايه حيات و سرمايه بركت است.
بانوى معصوم!.. بگذار جمعى فراريان از دين، گريزپايان از معنويت، دلباختگان به آزادى! به مقدسات، پوزخند بزنند.
اين ميزان شعورشان را نشان مى دهد. اينان چه مى فهمند «عصمت » و «عفاف » چه رنگ است! چه مى دانند «تعالى روحى » چه صيغه اى است! در اين عرصه، بايد خانواده هاى شهدا لب به سخن بگشايندو سرود ايمان سر دهند و شعر باور بسرايند.
بايد فرزندان «فقه » و «فتوا»، تجربه برترين «قانون مدارى » را در سايه «تعبد» بازگو كنند.
از خفاشان خو گرفته به ظلمت و گريزان از نور، چه انتظارى است كه به ستايش خورشيد بپردازند! مگر كسى كه صحن و سراى دلش را از ولاى بيگانه نشسته باشد،مى تواند «ذوى القربى » را مهمان خود كند؟
مگر محبت «بت » و «خدا» در يك دل مى گنجد؟ از آنان كه «صنم » را از «صمد» نمى شناسند، چه انتظارى است؟
بى بى جان! بانوى عصمت و عفاف! چه مى توان كرد كه دلهايى، هوس حضور در سواحل درياى تركيه دارند، جانهايى، در لجنزار غرب، سيراب مى شوند، كسانى هم در پى فسق و گناه اند، اما پشت شعار «آزادى » سنگر گرفته اند.
از اينها كه بگذريم، ميليونها دل عارف و جان شيفته است كه يك لحظه حضور دررواق روشن يك «حرم » را با عمرى تنفس در عفونت آباد فرنگ، عوض نمى كنند.
دو ركعت نماز خاشعانه در حريم يك «ولى خدا» را به هيچ لذت و تفريحى نمى فروشند.
وقتى يك «زيارت با معرفت » برابر با هزار حج و عمره مقبول است، كدام سرمايه گذارى به سودآورى و بهره ورى اين «تجارت معنوى » مى رسد؟
اصلا آيا آن چشم و گوش بسته ها، مى دانند «زيارت » چه طعمى دارد؟ آنها كه جز «شكم » و «شهوت »، چيزى درك نمى كنند، برايشان لرزيدن شانه هاى يك «زائر» در برابر يك «ضريح »، گنگ و ناشناخته است، جارى شدن اشك برپهناى صورت و هق هق گريه هاى عاشقانه، نامفهوم است.
بانوى نجيب عترت!... خدا را شاكريم كه طعم محبت شما را به ما چشانده است.
مى فهميم كه «توسل » يعنى چه؟ «تبرك » را لمس مى كنيم و باور داريم. پشتوانه اى داريم، نامش «شفاعت » است! از سير و سلوكى برخورداريم، با عنوان «تقرب ». باز هم شكر. اينها سرمايه هاى ماست. خدا كند كه اينها را نبازيم.
از شما آموخته ايم كه «فقر پاك »، بهتر از «ثروت ناپاك » است. «گمنامى »هم اگر با «ديندارى » همراه باشد، باز هم خريداريم.
معصومه عصمت آموز! كريمه اهل بيت! ما هنوز هم محتاجيم و نيازمند. نياز ما به قدر كرم شماست. ما را رها نكنيد، دوست داريم همچنان اسير شما باشيم، بسته درگاهتان، دلبسته مودتان.

جواد محدثى

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار