«لتعطفن الدنيا علينا بعد شماسها عطف الضروس علي ولدها و تلا عقيب ذلک: (وَنُرِيدُ اَنْ نَمُنَّ عَلَي الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الاْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ).» [1] . «سوگند به شکافنده دانه و خالق جانداران [2] در بهترين شکل! دنيا مانند شتر صاحب فرزندي که بر ديگران غضب مي کند تا فرزندش را در آغوش بگيرد، به ما برمي گردد، زيرا اين وعده خدا در قرآن کريم است: «مي خواهيم بر کساني که ديگران خواستار زبوني آن ها بودند، منّت گذاشته، آن ها را پيشوايان و وارثان زمين قرار دهيم». حضرت علي (عليه السلام) در حکمت (277) به اين سنت پابرجا و ثابت ما را توجه دادند که...ادامه‏ی مطلب  

 

آرزوي به زيستن و داشتن زندگي آرام، با زندگي بشر عجين بوده و در طول تاريخ از آن جدا نشده است، بشر همواره به فكر چنان روزي بوده و آني از اين انديشه جدا نشده است، رؤياي مزبور در زندگي انسان به گونه‌هاي مختلف تبلور يافته و انديشمندان هر عصري براي تعبير شدن آن، چاره‌ها انديشيده‌اند و آن را در قالب «اتوپيا» يا همان «مدينه فاضله» مطرح كرده‌اند كه در آن از نابساماني و دغدغه‌هاي جوامع موجود، اثر و نشاني نباشد. از اولين طراح آن افلاطون گرفته تا مدينه فاضلة فارابي و از مدينة فاضلة كمونيستها و سوسياليست‌ها تخيلي و بهشت موعود آنان گرفته تا مدينه فاضله عصر روشنگري سن آگوستين و...ادامه مطلب