|
فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ اَلْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ،(1).
همان گونه كه قسمتى از آيه را ملاحظه مىفرماييد و همچنين آيات قبل، نام از كسى نبرده است. بلكه سخن از يك عالم دانشمند است كه ابتدادر مسير حق بود، به گونهاى كه انتظار انحراف او را كسى نداشت. سرانجام دنياپرستى و پيروى از هواى نفس او را به سقوط كشاند. به نحوى كه تشبيه به سگ شده است.
اما چرا به سگ تشبيه شده؟ زيرا او بر اثر شدت هواپرستى و چسبيدن به لذات جهان ماده يك حال عطش نامحدود به خود گرفته كه همواره دنبال دنياپرستى مىرود نه به خاطر نياز واحتياج بلكه به شكل بيمارگونهاى همچون يك «سگ هار» كه بر اثر بيمارى هارى، حالت عطش كاذب به او دست مىدهد و در هيچ حال سيراب نمىشود. اين همان حالت دنياپرستان پست همت است كه هر قدر بيندوزند باز هم احساس سيرى نمىكنند و اين تنها به او نيست بلكه همه كسانى كه بعد از ايمان به كفر روى مىآورند چنين حالتى در آنها ايجاد مىشود،(2)
پىنوشت
(1) (اعراف، آيه 176)
(2) (تفسير نمونه، ج 7، ص 14)
|