|
در قرآن عواملى براى بخشش گناهان بيان شده، از جمله: 1. توبه واقعى و استغفار و جبران و اصلاح گذشته، «الاّ الّذين تابوا وأصلحوا و بيّنوا فاولئك أتوب عليهم و أنا التوّاب الرّحيم»(بقره، 160.) البته توبهى كتمان حق، بيان كردن آن و توبهى ترك نماز، قضاى آن و توبه تلفكردن مال مردم، پرداخت آن است.
2. ترك گناهان كبيره سبب بخشايش ساير گناهان است. «اِن تَجتَنِبوا كبائر ما تنهون عنه نُكفِّر عنكم سيّئاتكم»( نساء، 31.)
3. انجام دادن كارهاى نيك، «انّ الحَسَنات يُذهِبنَ السيّئات»
4. نماز جماعت، در حديث مىخوانيم: شخصى پس از نماز، خدمت پيامبرصلى الله عليه وآله رسيد و گفت: من خلافكارم! مرا حدّ زده و تنبيه كنيد! حضرت فرمود: چون در نماز جماعت شركت كردهاى خدا تو را مىبخشد؛ البته حساب مال مردم جداست.
5. پاك كردن مال از حرام، از امام صادقعليه السلام سؤال شد: شخصى از راه طاغوت دارايى و درآمدى را به دست آورده و به فقرا كمك مىكند و آيه «انّ الحسنات يُذهبنَ السيّئات»(هود، 114.) را دستاويز قرار مىدهد. حضرت فرمود: «انّ الخطيئة لا تكفر الخطيئة»(تفسير نور، ج 5، ص 391، به نقل از تفسير كنز الدقائق.) با گناه نمىتوان گناهى را پوشاند. آنچه را به دست آورده، مال حرام است و تصرّف در مال حرام - به هر شكل - حرام است.
6. گذشت از خطاها مردم، قرآن ابتدا مىفرمايد: «و ليعفوا و ليصفحوا» سپس مىفرمايد: «الا تُحبّون أن يغفر اللّه لكم»(نور، 22.) مردم بايد از خطاى يكديگر بگذرند، كدورتها را كنار بزنند، آيا دوست نداريد كه خداوند شما را ببخشايد؟
|