مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار

ابتدا بايد معناى حب روشن شود و سپس تعريف حب اهل بيت و ائمه اطهار (ع). حب يعنى رغبت و ميل انسان به چيزى اگر اين ميل باطنى و رغبت دل به چيزى شديد و قوى شود آنراعشق مى‏نامند (با استفاده از مجمع البحرين، طريحى، ج 2، ماده حبب) تعريف حب اهل بيت (ع) را بايد از خود روايات اخذ كرد در روايتى، رسول اكرم (ص) مى‏فرمايند: لا يؤمن احدكم حتى اكون احب اليه من ولده و والده و الناس اجمعين هيچكس از شماها ايمان ندارد مگر اين كه من نزد او از فرزندانش و پدرش و همه مردم محبوب‏تر باشم.(1). حضرت ابتدا اصل ايمان را مشروحاً به حب خود مى‏دانند و سپس در ضمن آن حب خود را توضيح مى‏دهند در روايتى ديگر حضرت براى حب خود مرتبه بالاترى را مى‏فرمايند: لايومن عبد حتى اكون احب اليه من نفسه و يكون عترتى احب اليه من عترته و يكون اهلى احب اليه من اهله و يكون ذاتى احب اليه من ذاته هيچ بنده‏اى ايمان ندارد مگر اين كه من نزد او از خودش محبوب‏تر باشم و ذريه من پيش او از ذريه خودش محبوب‏تر باشد واهل من پيش او از اهل خودش محبوب‏تر باشد و ذات من پيش او از ذات خودش محبوب‏تر باشد.(2). در اين روايت هم حضرت شرط ايمان را حب خود و اهل بيت خود مى‏دانند و هم تنها به مرتبه پايين حب اكتفا نمى‏كنند بلكه مرتبه بالاى آن را مى‏فرمايند زيرا يك انسان طبيعى و عادى خودش پيش خودش از همه محبوب‏تر است سپس فرزندان و سپس نزديكان ولى انسان فوق طبيعى وقتى در حب كسى به مرتبه بالاى آن مى‏رسد آن كس را بر خود و فرزندان و نزديكان و همه ترجيح مى‏دهد و اين همان مرتبه شديد و قوى حب است كه به آن عشق مى‏نامند بنابراين حب اهل بيت و ائمه اطهار (ع) بايد در اين حد اعلى باشد و اگر هر اندازه از اين حد پايين‏تر باشد به همان اندازه ايمان نقص و كاستى دارد به عبارت ديگر درجات ايمان با درجات حب پيامبر اكرم واهل بيت (ع) سنجيده مى‏شود. حب عملى اهل بيت (ع) امام محمد باقر (ع) مى‏فرمايند: يا جابر بلغ شيعتى عنى السلام و اعلمهم انه لا قرابه بينا و بين الله غزوجل و لا يتقرب اليه الا بالطاعة يا جابر من اطاع الله و احبنافهو ولينا و من عصى الله لم ينفعه حبنا اى جابر از طرف من به شيعه من سلام برسان و به آنهااعلام كن كه هيچ قرابت وخويشاوندى بين ما و خداى عزوجل نيست و فقط با طاعت و بندگى به درگاه الهى تقرب جسته مى‏شود اى جابر هر كس اطاعت خدا را كند و (همراه آن) به مامحبت ورزد و دوست و محب ما مى‏باشد و هركس معصيت خدا را كند حب ما برايش نافع نمى‏باشد.(3).
بنابراين اولين شرط حب اهل بيت (ع) اطاعت حق تعالى وپرهيز از گناه مى‏باشد ممكن است درجه پايين محبت يعنى همان ميل باطنى و رغبت درونى را داشته باشد ولى عملاً اهل معصيت هم باشد چنين حبى سود بخش نيست. (لازم به يادآورى است معصيت‏هاى اتفاقى كه بعدش توبه هم باشد باعث نمى‏شود كه حب اهل بيت (ع) سودى نبخشد.) روايتى از حضرت على كه مى‏فرمايند: انا مع رسول الله (ص) و معى عترتى على الحوض، فمن ارادنا فليأخذ بقولنا و ليعمل بعلمنا من با رسول الله (ص) در حالى كه عترت من هم با من هستند بر حوض (كوثر) اشراف داريم پس هر كس ما را مى‏خواهد هم بايد گفتار ما را بگيرد و هم عمل ما را عمل كند»،(4). بنابراين اين حب بايد در عمل متجلى شود.
راه‏هاى عملى كسب حب اهل‏بيت (ع): 1- معرفت اهل بيت (ع): در سايه معرفت امام به كمالات و ويژگى‏هاى منحصر به امام بيشتر واقف مى‏گرديم و اين وقوف خود فطرتاً شيفتگى و محبت نسبت به اهل بيت (ع) را در پى دارد. امام صادق (ع) مى‏فرمايند: الامام علم بين الله عزوجل و بين خلقه، فمن عرفه كان مومناً و من انكره كان كافراً امام آن شاخص (و دليل و راهنماى) آشكار است كه بين خداى عزوجل و خلقش قرار گرفته، پس هر كس او را شناخت مؤمن مى‏گردد و هر كس او را انكار كرد (و نشناخت) كافر مى‏گردد»،(5).
مؤمن بودن فرع بر شناختن امام است از طرفى ايمان عين حب و بغض است امام محمد باقر (ع) مى‏فرمايند: الايمان حب و بغض ايمان حب و بغض است»،(6). حب به تمامى خوبى‏ها و كمالات و. و بغض از همه بدى‏ها، كژى‏ها و. پس در پرتو شناخت و معرفت ايمان حاصل مى‏شود و ايمان هم جز حب و بغض نيست. نتيجه اين مى‏شود كه يكى از راه‏هاى عملى مهم كسب حب اهل بيت (ع) معرفت آن بزرگواران است.
2- اطاعت از اهل بيت (ع): اگر كسى شناخت لازم و كافى به اهل بيت (ع) پيدا كرد اطاعت از آنان را بر خود لازم مى‏داند ولى گاهى شناخت در آن حد بالا نيست در اين صورت چه بسا نسبت به اوامر آنان عصيان شود، عصيان هم به هر اندازه باشد به همان اندازه كدورت و بغض مى‏آورد. كدورت و بغض هم ضد صفا و حب است، پس هر اندازه نسبت به اوامر آنان عصيان شود به همان اندازه بغض و كدورت نسبت به آنان در دل ايجاد مى‏شود و برعكس هر اندازه نسبت به اوامر آنان اطاعت شود به همان اندازه حب و صفا به آنان دل را فرا مى‏گيرد. امام رضا (ع) مى‏فرمايند: اللهم انى اسئلك. العمل الذى يبلغنى حبك. الها از تو آن عملى را مسألت مى‏كنم كه حب خودت را به من برساند»،(7). بنابراين يكى از راه‏هاى عملى وصول به حب اصل عمل و طاعت عملى مى‏باشد.
3- توسل با حال: در سايه شناخت امام مى‏فهميم همه چيزمان به امام وابسته است. واسطه فيض و كمال و همه چيزمان امام مى‏باشد(8) اگر توسل بعد از شناخت و با حال همراه باشد ترنم عاجزانه و عاشقانه‏اى است كه حب را در دل بيش از پيش مى‏پروراند.
4- تولى و تبرى: دو اصلى كه با حب اهل بيت (ع) تأثير متقابل دارند يعنى، حب اهل بيت (ع) تولى (و دوستى با دوستان خدا و آنان) و تبرى (و بى‏زارى از دشمنان خدا و آنان) را مى‏آورد و تولى و تبرى هم محبت اهل بيت (ع) را در پى دارد.
براى آگاهى بيشتر ر. ك: 1- فلسفه امامت، دكتر يحيى يثربى 2- رهبران بزرگ، آيت‏الله‏مكارم شيرازى‏
پى‏نوشت‏
(1) (ميزان الحكمه، ج 2، ص 236، ر 3197)
(2) (همان، ر 3199)
(3) (همان، ص 238، ر 3211)
(4) (همان، ر 3212)
(5) (همان، ج 1، ص 170، ر 839)
(6) (همان، ج 2، ص 214، ر 3095)
(7) (همان، ر 3093)
(8) (براى آشنايى بيشتر ترجمه زيارت جامعه كبيره را مطالعه كنيد)