|
شرك در مقابل توحيد است و توحيد آرمان اصلي انبياء«رحمه الله» بوده است روش آن بزرگواران بهترين روش است. امّا قابل توجّه است كه مقابله با شرك گاهي مقابله با اين اعتقاد بوده است كه غير از خداوند كسان ديگري در تدبير و يا آفرينش جهان دخيل هستند. مثل عقايدي كه براي ماه و خورشيد و بتها، تأثير در تدبير عالم قائلند و گاه مبارزه با مظاهر شرك و خود خدا خواندههايي مثل فرعون و نمرود، كار پيامبران«رحمه الله» را تشكيل داده است.
و يك مبارزه مربوط به خود شخص مؤمن است كه در انگيزههاي دروني خود نظارت داشته باشد و كارش محرّكي جز خدا نداشته باشد. زيرا كارهاي خوب ما هم ميتواند به انگيزه دنيا، هواي نفس، وسوسه شيطان، و تعريف و مقبوليّت آدم باشد.
بنابراين تلاش براي نابودي شرك، اگر مورد آن(به ويژه موارد يك و دو) وجود داشته در اوّلين ترم آموزش و روشنگري توحيد اسلامي است. چنانكه حضرت ابراهيم«عليه السلام»، به شهادت قرآن حتي از هدايت نمرود دريغ نفرمود.
و در مرحله دوّم يك جهاد عملي و كار اخلاقي تربيتي، نياز دارد تا مرحله اخلاص حاصل شود. اين مرحله نظارت بر محركها تمرين، تدريج و معرفت و ايماني را ميطلبد تا ديگر بتها را از دل خارج كند. اخلاص، حاصل ادراك عظمت حق و عشق به اوست. امام علي«عليه السلام» در نهجالبلاغه، خطبه متقين بهترين توضيح را فرمودهاند: «عَظُم الخالقُ في أَنفسهم فَصَغُر مادوَنه في أَعيُنِهم؛ بزرگي و جلال خداوند در دلهاي متقين، ديگران را در چشمان آنها حقير نموده است».
|