|
شفاعت گنه كاران، ممكن است در مراحل گوناگون پس از مرگ، صورت بگيرد:
1. برزخ/
2. موافق قيامت/
3. پس از دخول در جهنم و مدتها تحمل عذاب دوزخ/
با توجّه به اين مراحل، روشن ميشود كه ميان آن دسته رواياتي كه شفاعت را در حق سبك شمرندگان نماز جاري نميداند و يا مجازات زناكار را دخول در جهنم و عذابهاي آن ميداند؛ با دسته ديگري از روايات كه ذرهاي از ايمان را موجب بهرهمندي از شفاعت ميداند، منافاتي وجود ندارد. در حقيقت بر اساس دسته اول روايات،{1} شفاعت در مرحله اول و دوم، شامل حال سبك شمرندگان نماز، يا زناكاران نميشود و چنين كساني پس از دخول در جهنم و تحمل ساليان دراز عذاب دردناك، استحقاق و قابليت شفاعت را پيدا ميكنند و بالاخره با شفاعت نجات مييابند/
امام باقر(ع) ميفرمايد: «گروهي از مردم در آتش جهنم ميسوزند تا اينكه گداخته ميشوند، آن گاه شفاعت نجاتشان ميدهد».{2}
بنابراين بهرهمندي از شفاعت، بستگي به ميزان تحصيل شرايط آن (ايمان و عمل صالح) دارد. پس مقصود از نجات يافتن كسي كه ذرهاي ايمان در دل دارد، اين است كه بالاخره ايمان او سبب نجاتش خواهد شد؛ هر چند پس از تحمل ساليان دراز عذاب جنهم باشد. در مقابل، كساني كه به طور كلي از ايمان محروماند و دين و عمل آنها مورد رضايت خداوند نيست (مشركان، كافران، ناصبيان و دشمنان رسول اكرم و خاندان او) محروم از شفاعت بوده و در عذاب جهنم جاودانه و هميشگي خواهند بود/
[1].كافي، ج 5، ص 476، ح 9؛ من لا يحضره الفقيه، ج 4، ص 31، ح 70/
[2].ميزان الحكمه، ج 1، ص 475، ح 2940/
|