|
پر واضح است كه حضرت اميرالمؤمنين على (علیه السلام) به عنوان امام و پيشواى نخستين شيعيان و الگو و راهنماى همه مؤمنان و موحدان است و تمامى زندگىاش درس ادب، زندگى، ديندارى و آموزش راه و روش رشد و كمال و تحصيل سعادت مىباشد ولى به هر صورت آن حضرت (علیه السلام) و ساير حضرات معصومين (علیهم السلام) به دو طريق بارز و آشكار به هدايت و ارشاد بندگان خدا اقدام نمودهاند، يكى از طريق گفتار يعنى سخنرانى و پاسخ به سؤالات مؤمنين و احياناً دعا و مناجات و غيره و ديگرى از طريق عمل و سيره عملى.
قسمتى از گفتار آن حضرت در مجموعهاى به نام نهج البلاغه توسط سيد رضى (رض) جمعآورى شده است كه قابل دسترسى همگان مىباشد و سيره عملى آن حضرت (علیه السلام) را نيز مىتوان توسط كتب تاريخى و سيرهاى كه در شأن آن حضرت نگاشته شده است، تحصيل نمود. از ميان اين دو روش، روشى را كه خود آن حضرت (علیه السلام) و ساير حضرات معصومين (علیه السلام) بر آن تأكيد داشتهاند و قطعاً از اثرات تربيتى و هدايتى مؤثرترى نيز برخوردار است، روش ارائه التزام عملى به وظايف شرعى، الهى و اخلاقى توسط ايشان مىباشد.
نسبت بيان و گفتار، با عمل و التزام عملى در حقيقت، نسبت ميان مفهوم و مصداق است. همان طور كه به طور كلىتر نسبت ميان قرآن كريم و ائمه معصومين (علیهم السلام) نيز نسبت ميان مفهوم و مصداق مىباشد.
ارائه مفهوم در هدايت گرچه بسيار لازم و ضرورى است ولى تأثيرى كه عمل و مصداق واقعى روى نفس آدمى بر جاى مىگذارد، قابل مقايسه با تأثير حرف و مفهوم نمىباشد. به همين منظور ما شيعيان سعى مىنمائيم پس از آشنائى با مفاهيم دينى و تلاوت قرآن كريم، از طريق مطالعه تاريخ زندگى و نوع عملكردها و سيره رفتارى اهل بيت (علیهم السلام) باورهاى ايمانى خويش را محكم نموده، روش عمل به دين را به طور مستقيم از ايشان فرا بگيريم.
|