|
بايد دانست، كه محبت و عشق معنوى بر دو ركن اساسى استوار است: 1- معرفت 2- سوز و گداز.
و آن گاه اين محبت تشديد مىشود و عشق معنوى هر چه بيشتر جلوه مىكند كه زمينههاى ظهور آن فراهم شود، و تلاش براى وصال بيشتر شود.
و زن و مرد با توجه به تفاوتهايى كه از نظر جسمى دارند يكى با بركشيدن «آهن» از نيام مىتواند به جهاد و ايثار و حركت به سوى لقاء رب گام بردارد و يكى با بركشيدن «آه» از دل، مىتواند جهاد اكبر را متجلى كند و لطف حق را بر خود و ديگران نازل كند. چنان كه گفته شده است:
دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند دعاى نيمه شبى دفع صد بلا بكند
(1) بنابراين مىتوان گفت: زنان از آن جهت كه از روح لطيفتر و قلب رقيقتر و عواطف و احساسات سرشارترى نسبت به مردان برخوردارند، همين حالات مىتواند ابزار بسيار كارآمدى در جهت عشق ورزى بهتر نسبت به حق تعالى و اولياء كرام او باشد، البته اين در صورتى است كه ايشان بتوانند ضعف معرفتى را كه نوعاً در اثر عدم رعايت حقوق ايشان توسط جامعه بر آنها عارض شده است برطرف نمايند.
پىنوشت
(1) (حافظ)
|