|
براى خودسازى موفق توجه به چند نكته ضرورى است: خودشناسى درست به خوبى قابليتها و تواناييها و استعدادهاى خويش را شناختن و برنامه صحيح و منظم داشتن. در برنامهريزى بايد بسيار دقيق و حساب شده عمل نمود و امور زير را در نظر داشت: 1) واقعگرايى: برنامه بايد متناسب با توان واقعى باشد به عبارت ديگر بسيارى از اوقات شكست در اجراى برنامهها به خاطر آن است كه بيش از حد سنگين و توان فرساست.
2) جذابيت: در برنامهريزى به كيفيت بيش از كميت بايد اهتمام داشت مثلا به جاى آنكه انسان تصميم بگيرد همه روزه صبحگاهان يك جزء قرآن بخواند مىتواند آن را حتى به يك صفحه تقليل دهد. ولى كوشش كند آن را جداً با حال و توجه كامل و تدبر در معانى تلاوت نمايد. همچنين بكوشد نمازهاى خود را با حضور قلب و توجه بخواند و. 3) تدريج: در برنامهريزى بهتر است انسان از حداقل آغاز كند ولى در انديشه گسترش و افزونسازى آهسته و آرام آرام باشد مثلا اگر از اول خواندن نماز شب بر او سخت و دشوار مىنمايد بنا داشته باشد كه فقط يك ركعت وتر را بخواند و پس از يك هفته دو ركعت شفع را هم اضافه نمايد و پس از مدتى هشت ركعت ديگر نافله شب را و اگر مىخواهد گناهان را ترك كند، اول از گناهانى شروع كند كه بيشتر مبتلابه مىباشد، كه البته براى ترك هر گناهى راههايى وجود دارد مثلاً براى كنترل غريزه جنسى امور ذيل توصيه شده است: الف) رفاقت با دوستان پاك و باتقوا.
ب) دورى از مشاهده صحنههاى مهيج و تحريككننده.
ج) كنترل فكر.
د) دورى از تنهايى.
ه) ورزش.
و) روزه گرفتن يك يا دو روز در هفته.
4) رعايت مراتب و مراحل: در روند خودسازى بايد مرتبه به مرتبه به پيشرفت و از آغاز نمىتوان همه مدارج كمال را يك مرتبه سير نمود مثلا بهتر است انسان ابتدا از انجام واجبات و تحفظ بر شرايط و جزئيات آنها شروع كند و در كنار آنها به ترك محرمات بپردازد و همواره كوشش بر نيفتادن در دام هواهاى نفسانى جديت كند و پس ازمدتى كه اقاليم سبعه عالم ملك خويش (اعضاى بدنى) را تحت قانون شرع در آورد به انجام مستحبات و ترك مكروهات بپردازد. نيز پس ازمدتى به ملكوت وجود خويش نظر افكنده وسعى در ريشه كن ساختن ملكات رذيله و تخليه وجود از خبائث كند و پس از آن عبادات ظاهريه رابه قلب سرايت دهد و با حضور قلب نماز بخواند و در آن درجات گوناگون حضور را سپرى كند.
5) عزم و استوارى: پس از تنظيم برنامه با ملاحظات فوق با اراده قاطع بر انجام آنها ايستادگى كند ونفس خود را از طفره رفتن و كسالت ورزيدن با جديت تمام باز دارد.
6) استعانت و توسل: براى موفقيت از خداوند بزرگ همواره استمداد جويد و به ائمه اطهار (ع) متوسل شود.
7) بكارگيرى روش مشارطه مراقبه محاسبه معاتبه و معاقبه.
8) پيروى از الگوها مانند اهل بيت (علیهم السلام) و علماى بزرگ اخلاق.
ضمنا در اين باره از كتابهاى: چهل حديث امام خمينى و آداب الصلوه امام خمينى مىتوانيد استفاده نماييد.
|