|
تا زمانى كه نگاه ما به واسطه ها نظر ابزارى باشد و آنها را مخلوق و بنده خدا بدانيم، هرگز ارتباط با آنان به صورت پرستش در نخواهد آمد. البته اگر براى آنان وجودى مستقل و در عرض وجود خدا قائل شويم، مسئله فرق مى كند و چنين امرى كفر و شرك است.
توضيح اين كه واسطه قرار دادن معصومين((عليهم السلام)) اگر همراه با آگاهى و شناخت باشد; هيچ گاه حالت پرستش به خود نمى گيرد; زيرا معلوم است كه پرستش ويژه خداست و انسانى كه هيچگونه استقلالى در هستى و شؤون آن از خودش ندارد، نمى تواند شايسته پرستش باشد. و كسى كه به اين آگاهى رسيده باشد، هيچ گاه غير خدا را با خداوند در پرستش شريك قرار نمى دهد.
واسطه قرار دادن و توسّل به ائمه اطهار((عليهم السلام))نه تنها پرستش غير خدا و گناه نيست، بلكه امرى صحيح، پسنديده و مورد تأكيد نيز مى باشد. زيرا خداوند، خود فرموده: «فابتغوا اليه الوسيلة; وسيله اى براى تقرب به او بجوئيد»(1).
و يا در مورد شفاعت فرموده: «و لاتنفع الشفاعة عنده الاّ لمن اذن له; تنها شفاعت كسانى مفيد است كه با اذن خداوند به اين مقام رسيده اند»(2).
پس بايد از وسائل و وسائط رحمت و شفاعت به علم و آگاهى استفاده كرد.
|