|
بايد توجه داشت كه انسان در ميدان زندگى همواره مواجه با دشمن قسم خوردهاى به نام شيطان است كه دشمنى هميشه بيدار و آماده است. دامهايى كه شيطان براى شكار انسانها مىگسترد، نسبت به افراد واعتقادات و روحيات واعمال آنها كاملاً متفاوت است. گاهى كسى را با دوست ناباب مىفريبد و گاهى انسان را به علم و دانش فريفته و مغرور مىكند و عدهاى را با وسواس در عبادات سرگرم و غافل مىسازد و انسانهاى بىبند و بار را با هوا و هوس و خواستههاى خارج از حدود، به دام خود مىاندازد.
«ريا» از گناهان بزرگ است و ريشه آن عدم معرفت و يا كمى معرفت نسبت به خداوند متعال و نيز بىخبرى از جايگاه رفيع انسان و هدف زندگى اوست. انسانى كه همه توفيقات و نعمتها و دارايى خود را از خداوند متعال مىداند و باور دارد كه همه قدرتها و نعمتها و وجود ما از اوست و اگر يارى و كمك او نباشد، موفق به هيچ كار خيرى و كمالى نمىشويم، اعمال خود را بزرگ و مهم به شمار نمىآورد و آن را به رخ ديگران نمىكشد، اين كار معنايش اهميت دادن به كارهاى خود و بزرگ جلوه كردن آن در نظر فرد رياكار است ودلالت مىكند كه من اين توانايى و قدرت و كمال را از خودم دارم نه از خداوند.
از طرفى بايد دانست كه شيطان در فريب دادن بسيار استاد و ماهر است و از زمان حضرت آدم (علیه السلام)، فريب دادن را تمرين و تجربه كرده است و براى هر كس دام مخصوصى مىگستراند. گاهى با ريا سبب بىارزش شدن و هدر رفتن اعمال انسان مىشود و گاهى به خاطر ترس از ريا، مانع توفيقات انسان مىگردد و او را از بسيارى از عبادات و دستورات دينى باز مىدارد.
اگر انسان در كارى به اين نتيجه رسيد كه ولو به اندازه فهم خودش، قصد نشان دادن آن كار خير و رياى در آن را ندارد بايد با توكل به خداوند بزرگ مشغول آن كار و عبادت گردد و به قضاوت و سخن مردم اعتنايى نداشته باشد و به اين دلخوش باشد كه اين كار انشاءالله مورد رضاى خداوند متعال است و خداوند از او راضى است و نيز در مورد كار و يا عبادتى كه شك داريد آيا آن را از روى ريا انجام مىدهيد يا نه، زياد وسواس نداشته باشيد، خداوند متعال رحمتش بىكران است و به اين انسانى كه از رياى در عمل مىترسد توفيق عنايت مىكند كه اگر اندكى از ريا در اعمالش وجود دارد با دقت و تمرين و به تدريج آن مقدار هم برطرف گردد و كار و عبادت تماماً براى خداى متعال باشد.
|