|
اگر نظرشان اين باشد كه جهان ا ز ماده و حركت به وجود آمده، به فرضي كه اين فرضيّه را كسي قبول كند، مستلزم نفي خدا و عالم غيب نميباشد؛ زيرا خدا در اين عالم همة مركّبات را از دو چيز يا بيشتر آفريده و اگر به فرض اين كه ممكن باشد ماده و حركت را به كسي بدهند تا او، از آن موجود زنده را بسازد، در مسألة ايمان به خدا و آفرينندة جهان شبههاي ايجاد نميشود و در آن صورت هم آن كه بخشندة حيات و آفرينندة ماده و حركت است، خداست.
هم، اكنون و هم درگذشته با برخي اعمال عملي و جرّاحي موجبات توليد بعضي از جانوران را فراهم نمودهاند. دست بشر در ظهور بسياري از مظاهر مادي وارد است؛ امّا همه ميدانند كه اين تصرّفاتي كه بشر در عالم مادّي دارد، مربوط به علم و آگاهي او از برخي قوانين و سنّتهاي جاري در اين عالم است. هيچ كس نميتواند مادّه بسازد و اگر به وسيلة برخي از تصرّفات، زمينة زايش يك موجود زنده را فراهم كند، نميتواند حيات و زندگي او را به خودش مستند كند.
بشر نميتواند چيزي بسازد كه ساختن او را از اين عالم نگرفته باشد و نميتواند از بيرون از عالم چيز بياورد، يا چيزي را بسازد. هر چه انجام بدهد در اين عالم خلقت است؛ مثل يك بنّا كه هر چه مصالح ساختمان ميآورد و بنا ميكند، از همين عالم گرفته است.
هر چه علم بشر هم پيشرفت كند و هر كار انجام دهد، ابزار كار، برنامه و همه چيز آن را بايد از اين عالم بگيرد. همان حقيقت كه خدا به آن اشاره ميفرمايد، همه جا ظاهر است: «أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيءِ أَمْ هُمُ الْخالِقُونَ» طور/35
«أَفَّرّأَيْتُمْ ما تُمْنُونَ ءَأَانْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ» واقعه/59 و 58 «أَفَرَأََيْتُمْ ما تَحْرُثُونَ ءَأَنْتُمْ تَزْرَعُونه أَمْ نَحْنُ الزّارِعُونَ». واقعه/63 و 64
[با اين تفاسير آيا كسي ميتواند بدون استفاده از اين مواد و تلفيق آنها با يكديگر و دست كاري در آنها، خودش يك نبات كوچك تحت قواعد ديگر خلق كند؟!]
|