|
تكرار كردن يك مطلب در صورتى كه به جا باشد، علاوه بر تأكيد و تثبيت مطلب، از فنون فصاحت و بلاغت شمرده مىشود. بسيارى از شعرا و گويندگان يا نويسندگان در سروده يا سخنرانى يا نوشته خود يك جمله را تكرار مىكنند كه مناسبت خاصى با مطلب دارد و به آن زيبايى مىدهد مثل اين كه پدرى فرزند خطاكارش را مخاطب قرار دهد و بگويد: آيا فراموش كردى كودكى خرد و ناتوان بودى و چه خون جگرها براى پرورش تو خوردم؟ آيا فراموش كردى براى تو همسر مناسب انتخاب كردم؟ آيا فراموش كردى براى تو مسكن خريدم؟ و به همين شكل ممكن است چندين بار اين كلام در هر جا به مناسبت تكرار شود.
در زبور حضرت داوود هم نظير اين سوره هست كه جملهاى به لغت عبرانى چندين بار در آخر هر جملهاى تكرار شده كه معنى آن اين است: رحمت خداوند بىپايان است.
نكته ديگر آن كه تكرار اين مطلب پس از يك يا چند آيه نشانگر آن است كه مضمون آن آيات از مصاديق رحمت و آلاء الهى است و نگرش انسان نسبت به آنها را تصحيح مىكند.
در تفسير نمونه، ج 23، ص 114- 115 راجع به تكرار در اين سوره مطالبى آمده است كه خلاصه آن تقديم شد.
|