مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار

ركوع (يا ركوعات) يكى از تقسيم‏هاى قرآنى است. عدد ركوعات طبق قول مشهور، 540 فقره است. هر ركوع متشكل از چند آيه است كه هم موضوع و هم معنا است. به ديگر سخن اين كه هر ركوع در قرآن، مبيّن قضيّه‏اى خاص در هر سوره است و ركوعات بيشتر در سوره‏هاى بزرگ وجود دارد. تقسيم‏بندى ركوعات، ريشه در رسم‏ها و احكام فقهى اهل سنت دارد زيرا آنان برخلاف شيعيان، خواندن بخشى از سوره را به عنوان سوره در نمازها جايز مى‏دانند. بنابراين نمازگزار يا امام جماعت با انتخاب بخشى از سوره (جايى كه يك موضوع خاص تمام مى‏شود) خواندن سوره را ترك كرده و به ركوع مى‏رود.
علامت ركوع كه در برخى قرآن‏ها وجود دارد، حرف «ع» است كه روى آخرين كلمه آيه آخرين مى‏گذارند.
براى آگاهى بيشتر ر. ك: فرهنگ تجويد، ص 56 دانشنامه قرآن، ج 1، ص 1117.
مسأله غرور كه عنوان شده است و در خود آن را يافته‏ايد. اين خود يك موفقيت محسوب مى‏شود. كسى كه چشمش به عيب خويش بينا باشد، يك گام به پيش نهاده است. غرور، عجب و تكبر عناوينى هستند كه به هم نزديك‏اند. تكبر آن است كه كسى خود را بزرگ‏تر و برتر از ديگران بداند و ريشه آن عجب و غرور است يعنى، اگر اين احساس در درون آدمى باشد و در مقام عمل اثرى آشكار نداشته باشد. اما اگر اين احساس زشت و برتر بينى، آثار بيرونى و ابراز داشته باشد، تكبر محسوب مى‏گردد. امام صادق (علیه السلام) فرموده‏اند: «تكبر آن است كه مردم را خوار و حق را سبك شمارى»،(1). امام حسن (علیه السلام) نيز فرموده‏اند: هلاك الناس فى ثلاث الكبر والحرص والحسد نابودى مردم در سه چيز است: تكبر، حرص و حسد،(2).
هم‏چنين پيامبر اكرم (صلی الله علیه وآله) فرموده‏اند: «به بهشت داخل نمى‏شود كسى كه به سنگينى ذره‏اى در دلش كبر باشد». امام على (علیه السلام) آن قدر در اين مسأله پيش رفته‏اند كه فرموده‏اند: «اگر كسى بگويد بند كفش من بهتر از بند كفش ديگرى است، مصداق عُلوّ و فساد است كه از آخرت نصيبى نخواهد داشت». اما عامل تكبر چيست؟ مغرور شدن به عبادت، علم، حسب و نسب، قدرت، زيبايى، ثروت. راه نجات آن عبارت است از: 1- تغيير ذهنيت اولين موضوع اين است كه بدانيم ما از خود چيزى نداريم. ما همانند شيرهاى آب هستيم كه وقتى از سرچشمه بسته مى‏شود، جز صدايى خفيف و هوايى خارج نمى‏شود. چرا پيامبر اكرم (صلی الله علیه وآله) هر روز صد بار ذكر لاحول ولا قوة الا باللَّه تكرار مى‏كرد؟ چرا در نماز مى‏گوييم بحول اللَّه و قوته اقوم و اقعد؟ همه چيز از آن خدا است و اگر يك لحظه اراده كند حمد و سوره را هم فراموش مى‏كنيم چنان كه بسيارى از افراد چنين بودند. پس غرور از آن جا برمى‏خيزد كه نسبت نعمت‏ها را از نعمت دهنده برگردانده و فقط مسحور نعمت‏ها مى‏شويم و به جاى شكر تكبر مى‏ورزيم حال آن كه كفر نعمت، نعمت را از كف انسان بيرون مى‏كند. بيشتر تأمل كنيم و به جاى شگفتى در خويش، فقر خود و محبت نعمت دهنده را ببينيم تا احساس سپاس در ما زنده گردد. فهم اين مسائل خيلى مهم‏تر از چيزهايى است كه ما را به غرور واداشته است. آيا دچار غفلت نيستيم. بدترين درد غفلت است و حال آن كه مغرور هم هستيم كه خوب مى‏فهميم؟ پس بهتر است براى رفتار مسالمت‏جو و محبت‏آميز با دوستان، به اين فكر كنيم كه چه بسا آنها از ما بهتر باشند. در روايتى آمده است: خداوند مرگ را پنهان نمود و زمانش را مشخص نكرد تا آدم‏ها هميشه آماده باشند و خداوند دوستانش را در بين آدم‏ها پنهان نمود تا به همه احترام گذاشته شود».
ما كه هستيم كه از ديگران بدون هيچ گناهى متنفر باشيم؟ به حضرت موسى (علیه السلام) دستور داده شد چيزى يا كسى را كه بهتر از خودت مى‏دانى به كوه طور بياور. او به هر كس نگاه كرد گفت شايد او بهتر باشد يا صفتى محبوب نزد خدا داشته باشد. سرانجام سگى مرده را برداشت و به دنبال خود كشيد. نيمه راه آن را هم رها كرد؟ و گفت چه مى‏دانم شايد او هم صفتى عزيز نزد خدا داشته باشد. او وقتى به كوه طور آمد، خداوند فرمود: اى موسى اگر آن سگ را رها نكرده بودى، از پيامبرى خلع مى‏شدى. آرى مؤمن فقط بايد بداند كه خداوند به او اكرام نمود و هدايت شد پس بايد سپاس‏گزار باشد تا خدا او را رفعت و آبرو دهد. از طرفى قرآن مى‏گويد: إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اَللَّهِ أَتْقاكُمْ آيا تحقير ديگران، تنفر نسبت به آنان تقوا است؟.
اما درباره ازدواج، گفتنى است شايد كسانى شما را بدبين نموده‏اند. ازدواج دستور خداوند است و هر چه زودتر بهتر. الكسيس كارل مى‏گويد: بستر اجتناب‏ناپذير كمال زن، ازدواج و مادر شدن است. شما فقط مى‏توانيد قبول يا رد كنيد و بگوييد در اين‏باره صحبت نكنند تا شما در آرامش تصميم بگيريد ولى قضاوت ديگرى را نبايد در خود ايجاد كنيد.
اتفاقاً فكر خوبى كرده‏ايد. از محيط دانشگاه خود را بيرون ببريد و به انجام وظيفه بپردازيد. زن و مرد بايد به همديگر كمك بكنند تا هر دو به مقصد برسند. پس بهترين راه قرب خداوند نيز، همين است كه به تكليف عمل كنيد و به يكى از خواستگاران جواب مثبت دهيد. البته نه زياد وسواس به خرج دهيد و نه بى‏گدار به آب بزنيد. صادقانه‏ترين تصميم همين است. ازدواج به اين توهمات و خيالات، پايان خواهد داد و شما به آرامش مطلوب خواهيد رسيد. در اين راستا بايد به حضرت فاطمه (علیها السلام) اقتدا نموده و سهل و آسان بگيريد تا الگويى براى ديگران شويد و خداوند و ائمه (علیهم السلام) را هم از خود راضى كنيد. اين يكى از بزرگ‏ترين وظيفه‏هاى يك زن است. ملاك‏هاى ازدواج هم بسيار روشن است. عقل، تديّن، اشتغال به يك كار، داشتن هدف مثبت، حسن معاشرت و. از ملاك‏هاى پايدار ازدواج است.
حضرت مولى‏الموحدين على (علیه السلام) فرموده است: «انسان زير زبان خويش پنهان است». با فرد مورد نظر گفت و گو كنيد. از مشاوره با اطرافيان دلسوز هم استفاده نماييد. تحقيق درباره شخص و خانواده او از مهم‏ترين اقدامات است. از همه مهم‏تر توكل بر خدا و آماده شدن براى فراز و نشيب‏هاى زندگى است. چنين هم نيست كه هميشه زندگى بر طبق تمايلات ما باشد. مهم اين است كه ما با آمادگى كامل، با زندگى و مشكلاتش برخورد كنيم.
بعضى از حالات خودتان هم مقدمه خوبى براى زندگى است، يعنى، شايد نويد يك تولد ديگر باشد. انسان نبايد به همين دلخوشى‏هاى معمولى راضى باشد. دنيا و آفرينش، هدف بالاترى دارد. براى همين است كه امام صادق (علیه السلام) از قول حضرت مسيح (علیه السلام) فرموده‏اند: «به ملكوت خداوند وارد نمى‏شود كسى كه دوبار متولد نشود». تولد اول را حيوانات هم دارند. مهم تولد دوباره و رهايى از محبس عادت‏ها، غريزه‏ها و خصلت‏هاى ناپسند است. شما داريد آماده مى‏شويد، از اين فرصت استفاده كنيد و پيوند را با خدا محكم‏تر نماييد (همان نافله‏ها كه نوشته‏ايد خيلى خوب است). اما نبايد از ديگران انتظار داشته باشيم كه همه مثل ما باشند و همراه ما. تنها مى‏توانيم به ديگران افق‏هاى بلندتر را نشان بدهيم تا حركت كنند. سزاوار است اما تحميل بر ديگران حق ما نيست.
درباره دوستتان هم گفتنى است كه خواندن دو نفرى از روى قرآن مفيد است. با آيات الهى مأنوس باشيد اما زياده‏روى نكنيد. برعكس با هم از محيطهاى با نشاط و سبز استفاده كنيد. از مجله‏ها، بخش طنز آن را بخوانيد. گفت‏وگوهاى شيرين با دوستان را زيادتر كنيد. از سفر دسته‏جمعى به محل‏هاى زيارتى يا اردوى تفريحى سالم (مربوط به نهاد رهبرى) استقبال كنيد. اين نياز شما و دوست شما است. عبادات بايد در حد خاصى باشند (افراط و تفريط صورت نگيرد).
حضرت على (علیه السلام) با آن همه عبادات فرموده‏اند: دل‏ها كشش و گريزش دارند. اگر كشش داشتند، مستحبات را انجام دهيد ولى اگر آمادگى نبود به واجبات اكتفا كنيد. به خود و دوستتان تحميل نكنيد زيرا عبادت ملال‏انگيز، در انسان احساس ناخوشايندى ايجاد مى‏كند. در هر حال، توكل به خدا، اميد به زندگى معنوى و سعادت‏آفرين، توسل و نزديكى به اهل بيت (علیهم السلام)، الگوگيرى از زندگى پيشوايان معصوم و. بهترين راهنماى شما در زندگى خواهد بود.
پى‏نوشت‏
(1) (اصول كافى)
(2) (اصول كافى)