|
در آياتى از قرآن مجيد از جمله آيه 29 سوره بقره سخن از آسمانهاى هفت گانه به ميان آمده است جمع آمدن آسمان و مفرد آمدن زمين در قرآن مىتواند به همين علت باشد گر چه معنى آسمانهاى هفت گانه مانند بسيارى از اسرار عالم هستى بر ما پنهان است برخى از مفسران گذشته آن را افلاك هفت گانه دانستهاند كه به عقيده اختر شناسان قديم ماه، عطارد، زهره، خورشيد، مريخ، مشترى و زحل در آن متمركز بوده و هر فلك بالايى به صورت كرهاى بلورين فلك پايينى را در درون خود جاى داده و حركات خاص اين سيارات را از همين افلاك مىدانستهاند در حالى كه در قران كريم به صراحت آمده است كه: إِنَّا زَيَّنَّا اَلسَّماءَ اَلدُّنْيا بِزِينَةٍ اَلْكَواكِبِ ما آسمان دنيا را به زينت ستارگان مزين كرديم،(1).
از اين آيه معلوم مىشود تمامى ستارگان و اجرام آسمانى كه مىبينيم در يك آسمان قرار دارد كه آسمان دنيا است. و نسبت به آسمانهاى ديگر ما هيچ گونه اطلاعى نداريم.
پىنوشت
(1) (صافات، آيه 6)
|