|
علاّمه امینى(رحمه الله) در الغدیر(1) 20 نفر از اصحاب و تابعان را نام برده است که ازدواج موقّت را حلال مى دانسته اند. اسامى برخى از اصحاب به این شرح است:
1 ـ جابر بن عبدالله(2) .
2 ـ عبدالله بن مسعود . آلوسى در تفسیر خود(3) حدیث قرائت ابن مسعود درباره آیه : «فما استمتعتم به منهنّ إلى أجل» را یادآور شده است، و ابن حزم در «المحلّى»(4) و زرقانى در «شرح الموطّأ»(5) ، ابن مسعود را از قائلین به حلّیّت شمرده اند .
و حافظان حدیث نیز از او نقل کرده اند : «ما هنگامى که با پیامبر در جنگى شرکت مى کردیم زنان با ما نبودند به همین خاطر به پیامبر خدا(صلى الله علیه وآله) عرض کردیم که آیا اجازه مى دهید ما خود را خواجه کنیم؟ حضرت ما را از این کار نهى فرمود ، ولى به ما اجازه داد حتّى با یک دست لباس (و قرار دادن آن به عنوان مهریّه) ، ازدواج [موقّت] کنیم. آنگاه فرمود : (لاَتُحَرِّمُواْ طَیِّبَاتِ مَآ أَحَلَّ اللَّهُ لَکُمْ)(6) .
آنگاه جصّاص پس از یادآورى این روایت مى گوید :
این آیه : (لاَتُحَرِّمُواْ طَیِّبَاتِ مَآ أَحَلَّ اللَّهُ لَکُمْ)(7) [ اى کسانى که ایمان آورده اید! چیزهاى پاکیزه را که خداوند براى شما حلال کرده است، حرام نکنید!] ، از آیاتى است که پیامبر خدا(صلى الله علیه وآله) هنگام اعلان مباح بودن ازدواج موقّت آن را تلاوت فرمود .
3 ـ عبدالله بن عمر(8) .(9)
1 ـ [مراجعه شود: الغدیر 6/311 ـ 314] .
2 ـ مراجعه شود: عمدة القاری ، عینى 8 : 310 [17/246] ; صحیح مسلم 1 : 395 [3/194 ، ح 17 ، کتاب النکاح] .
3 ـ تفسیر آلوسى 5 : 5 .
4 ـ المحلّى [9/519 ، مسأله 1854] .
5 ـ شرح زرقانى بر موطّأ مالک [3/154 ، ح 1178 ، کتاب النکاح] .
6 ـ صحیح بخارى 8 : 7 [5/1953 ، ح 4787] کتاب النکاح ; صحیح مسلم 1 : 354 [3/192 ، ح 11 ، کتاب النکاح] ; الدرّ المنثور 2 : 307 [3/140] به نقل از نُه نفر از أئمّه و حفّاظ .
7 ـ مائده : 87 .
8 ـ مراجعه شود: مسند احمد 2 : 95 [2/225 ، ح 5661] .
9 ـ شفیعى شاهرودى، گزیده اى جامع از الغدیر، ص 550.
|