|
در اينكه مراد از كلمات كه حضرت آدم جهت قبولى توبهاش از خداوند دريافت كرد چه بود در ميان مفسران گفتگو است.
برخى آنرا همان جملات سوره اعراف آيه 23 دانستهاند قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ اَلْخاسِرِينَ دانستهاند.
برخى آن را به حسب آنچه كه در روايات نيز آمده است اين جملات دانستهاند: اللهم لا اله الا انت سبحانك و بحمدك رب انى ظلمت نفسى فاغفرلى انك خيرالغافرين اللهم لا اله الا انت سبحانك و بحمدك ربى انى ظلمت نفسى فارحمنى انك خيرالراحمين اللهم لا اله الا انت سبحانك و بحمدك ربى انى ظلمت نفسى فتب على انك انت التواب الرحيم و در روايات متعددى نيز از طرق اهل بيت (ع) وارد شده. كه مقصود از كلمات تعليم اسماء بهترين مخلوقات خداوند يعنى خمسه طيّبه آلعبا محمد (ص) و على و فاطمه و حسن و حسين (ع) بوده و حضرت آدم (ع) با توسل به اين كلمات از درگاه خداوند تقاضاى بخشش نمود و خدا او را بخشيد.
اين تفسيرهاى سه گانه منافاتى با هم ندارد و ممكن است كه مجموع اين كلمات به حضرت آدم جهت پذيرش توبهاش تعليم داده شده باشد.(1)
پىنوشت
(1) (تفسير نمونه، 1 197، تفسير برهان، 1 86- 89)
|