|
: اين نوع سخن نياز به تبيين و توضيح دارد بدين گونه كه:
امام زمان(ع) بيش از هر كس ديگري با زيبايي دوران طلايي ظهور آشنا و آگاه است. او به خوبي ميداند كه مردم در دوران ظهور، به رشد و تعالي بي نظيري دست مييابند و جامعه انساني به بهترين صورت ممكن شكل ميگيرد و آن گونه كه شايسته و زيبنده زندگي بشري است تحقق مييابد. او كه بر بندگان و مخلوقات خدا بسيار مهربان است، آرزو دارد كه انسانها به زندگي در خور خود برسند و همه بتوانند درجات كمال را طي كنند و اين زماني خواهد بود كه امام زمان(ع) ظهور كند و جهان را از مظاهر شرك و فساد پاك گرداند. او به خوبي ميداند كه ظهور، وقتي صورت ميگيرد كه مردم بخواهند و آماده ظهور گردند. بنابراين او واقعا منتظر است. او منتظر آماده شدن مردم است تا خداوند اذن خروج دهد.
اما اينكه گفته ميشود غايب واقعي ما هستيم، بايد گفت: هر چند در اصطلاح مراد از غيبت امام زمان آن است كه وجود شريفش ديده نميشود(و به عبارت صحيح تر ديده ميشود ولي شناخته نميشود)؛ اما در مورد غيبت بيان ديگري نيز هست و آن اينكه يكي از اموري كه باعث ميشود ما از نعمت حضور امام محروم باشيم، آلودگيهاي روحي ما است. چرا كه اين آلودگيها از يك طرف حجابي بر قلب ميشود و چشم بصيرت و حقيقت بين آدمي را كور ميكند و از طرف ديگر قابليت و لياقت درك حضور را از ما سلب ميكند و اين سخن بدين معنا است كه ما خود باعث دوري و جدا شدن از امام هستيم، او حاضر و ناظر است، ولي ما چشمان حقيقت بين خود را از دست دادهايم، ما از وادي حقيقت خارج شده و در دنياي حيواني قرار گرفتهايم. او منتظر برگشت ما از دنياي پوچ و مجازي است، او منتظر است ما به خود آييم و پرده غفلت را به كنار زنيم و داخل در حريم يار شويم.
|